Şənbə üçün nəzm

CAN BORCU

Gəl,

döy qapımı...

yolun uzaqdı bilirəm,

əziyyət çəkmə,

sizə gətirrəm

qapımı,

döy,

ürəyin döyünən qədər.

Yaşayıb güldürmədim

səni doyunca.

Qoy

ölüm...

Doyunca ağladım səni.

Tanrım,

sənin də yanında

yalançı oldum,

göndərə bilmədim əmanətini.

Sənə də can borcum qalıb,

nisyə dəftərinə yazarsan məni.

H2O

Payız...

Xəzan pıçıldayır

ağacın qulaqlarına:

“Gözlə məni yazacan”.

Sən də gözlə məni,

bir başqa qadından doyanacan...

Barmaqlarım tellərində yellənər,

yelləncəkdə yellənən

dəcəl uşaqlar kimi.

Sinəndəki cüt göyərçin

qonar dodaqlarıma

ağzımda dən varmış kimi.

Hələ,

məktəb illəri...

kimya dərsində

quruyardı boğazım

baxışlarım tutanda

çəhrayı dodaqlarını.

Əllərindən

bir ovuc su istəyən

ürəyimi oxuyardın.

Və...

Lövhəyə iri hərflərlə yazardın:

H2O...

Bu gecə yuxum gəlmədi...

Yuxum gəlmir,

barı sən gəl...

Amma barmağında bəxtin saralır,

Indi ki payız deyil.

Ölçüləri kiçildilmiş xəritədə

şəhərlərimiz əllərindən

daha yaxındı mənə.

Dayan...

Baxım görüm döyən kimdi

ürəyim yaman döyünür.

Xoş gəlir

bu gələn

sənsizliyə oxşayır...

Sənə demişdim də...

Sənsizlik

“Sən” “Siz” olanda başlayır...

MƏN QÜTB SOYUĞUYAM

Məndən baş çıxara bilmir

Öz doğmaca anam belə...

Sənə də qəribə gəlir?

Nə təhər insanam belə...

Vurub öldürsən də buyam

Bir az atəş , bir az suyam

Bir az da qütb soyuğuyam

Şaxta,

Sazaq ,

Donam belə!

Dönüb sənə baxır hamı

Donub...

Sənə baxır hamı

Saçlarında buz salxımı

Nə qırılam ,sınam belə.

Şəklinə səndən yaxınam

Mən öz evimi yıxanam ...

Belə-belə işlər sonam

Get,

Yaxşı yol ,sonam

-...

Belə!

NƏ QƏDƏR, NECƏSƏN?

Səni sevməyin yanında

Yaşamaq heç nədi, heç nə!

Gərək səni sevəm,

Sevəm

Ürəyi şüşə qabda yox

Elə səndə olan divəm.

Adın da mürəkkəbdi,

adın dilimə dəyməz.

Özün demişdin axı,

Adam bəxtindən qaçıb

Gülləyə gələnə dəyməz.

Qırmızı şərab kimi

Ölümcül dodaqların,

içkiyə tövbəliyəm

mən yazıq yenə.

Səni qucaqlamaqdı

Kəbədə dövrəm.

əynində dodaqlarımın

qarışqa yerişləri,

yer altında metro kimi

dərd altından barmaqlarımın

“stansiya” gedişləri...

hesablaya bildinmi,

bu gediş-gəlişləri?!

Sərhədləri itirilmiş

Məmləkətin küncündəyəm.

Daha bu kağız ölkədə

Kiməm ki, kimdən inciyəm.

Sağımda sən,

Solumda sən.

De, nə qədərsən,

Neçəsən?!

Bəlkə o qədər sənlərdən

Birin mənimçün keçəsən?

SAĞ QALAN VARMI?!...

Əsgər sinəsi axtarır

isinməyə

fevral şaxtasından

üşüyən güllə.

Hər əsgər tabutu

bir ağ gəlinliklə köçər...

Əsgər deyil,

sevən qızın arzularını

götürüb gedər

hər atılan güllə.

Soba yanında

gecə yarısı bir qız

məktub yazır səngərə.

Anasının yarıyuxulu

“qızım, yatmamısan?”

sualına diksinib

“üşüyürəm, ana,

odun atıram sobaya” ...

Daha

gecələri oyaq qalmağa,

soba yanında

məktub yazmağa,

yalandan üşüməyə

sobaya odun atmağa

ehtiyac yoxdu...

Tağım komandirinin

səngərdən qıvrıla-qıvrıla

boğuq səsi gəlir:

kimsə sağdı?!

BAŞ DAŞLARI UTANDIRDI MƏNİ

Şəhid məzarlarını

mərmərə bükdük,

daş qoyduq başlarına

qalxa bilməsinlər

üzümüzə tüpürməyə.

Bu yaşıma görə

şəhidlər xiyabanında

18 yaşlı

baş daşları

utandırdı məni.

məndən kiçikdi hələ

məndən öncə doğulanlar

əmi deyib

üstümə qaçır başdaşları

bir əsgərin ölüm günü

başdaşının doğum günüymüş.

can qoydular

nə düşdü paylarına

sağ qalanlar

daşladılar

torpağının başını.

Şəhid məzarlarını

mərmərə bükdük,

daş qoyduq başlarına

qalxa bilməsinlər

üzümüzə tüpürməyə.

“EŞQ AYƏLƏRİ”

Baxışların məni istədiyi

operaya çevirən dirijor,

əlim sinəmdə

himn oxumaq kimidi

Səni səsləmək.

Hər sevirəm kəlmən

“Oxu”,

“Eşqin adıyla oxu” kimi

səslənər qulağımda.

Hər gecə dodaqlarıma qoyduğun

sevgi vəhylərinin

mən sorğu-sualsız Nəbisi.

Susayarsan gecəyarı,

durub şəklinə baxarsan.

Kəbə divarıtək

üzümü sürtərəm-yanağın

mənim tövbə yerim.

Sevmək -

samovara atılan odun parçasıtək

ürəyimin son çırpıntıları.

Səadət - hər səhər

sevdiyinin gözlərində doğulmaqdı.

Mən “Big Bang” dən doğulmuş

işığına ac qalaktika,

qollarım planet

sən Günəşə dolanır.

Sən olmayanda

əllərimi unuduram,

ayaqlarım məndən xəbərsiz

həyətinizdə ayaq izlərini sığallayır.

Adam ürəkdən yox,

çiyinlərdən və dizlərdən sevir

bütün varlığınla başını qoymağa.

Ən çox sevdiyin sözə çevrilər

körpə şıltaqlığıyla dediyi

dəli kəlməsi.

Baxışların qəlbimdə imza yeri,

səni sevmək möbiüs lentidirsəndən

sənə qaçıram.

Daha saatlar da geri çəkilmir,

bir saat artıq qalasan.

Indi daha çox anlayırsan

Şekspirin obrazlarını.

Başını çıxarıb pəncərədən

qışqırmaq istəyirsən:

Oxuma torağay, oxuma.

inanma

ağzından çıxan kəlmələrə,-

Qadının dili ağzında yox,

gözlərindədi.

Tellərində maqnit qasırğası,

barmaqlarım istiqamətini itirmiş

kompas əqrəbidir indi.

Sənsiz yayın ortasında

dişlərim kilsə zəngi.

Iki min il sonra

sənsizliyin çarmıxında

yerə enən İsayam...

Sən azadsan!

(Savaş qazisinin dilindən)

Saçımda anamın xınası,

yolların ayaqlarımçün duası,

gözlərimdə hələ bizim olmayan uzaqlıq deyir:

Sən azadsan!

Sən azadsan!

Ayaqlarım cığırlara yalvarır;

Qarabağ.

biz sənin övladınıq,

ilk dəfə gördüyün övladlar.

Uzaq tut ayaqlarımızdan

bətnində gizlətdiyin minaları.

Füzuli, Cəbrayıl, Hadrut cəbhəsi...

Burda ulduzlarla deyil,

hər minamyot mərmisiylə sayırıq

yarım qalan ümidləri,

anaların göz yaşını,

bir döyüşçü sevgilisinin

bətnində ölən arzusunu.

Günlərdir danışmırıq.

bilirəm, narahatsan, ana.

bəlkə gecələri ağlayıb,

şəklimlə ovunursan, ana,

səni Füzulidən eşidirəm, ana,

səni Cəbrayıldan görürəm, ana,

sənə Şuşadan əl yelləyirəm, ana.

Formamda şəhid qardaşlarımın qanı,

gözlərimdə 44 gecənin yuxusuzluğu,

bir az həyəcan, bir az da

sevinc tərinə qarışan geyimim.

Qarabağ torpağıyla, palçığıyla

büsbütün vətənləşən bədənimiz

və

bizi gözləyən Azərbaycan

meydanlarda, ürəklərdə, gözləriylə hayqırır;

Sən azadsan!

Sən azadsan!

Emin Piri