Şənbə üçün nəzm

Nəriman Həsənzadə

Nərdivan

Bu dünya nərdivandı.

Qalxanda mehribandı

Enəndə nə yamandı.

Görüşdük pillələrdə,

Yolun yarısında biz.

O qalxırdı bu dəmdə,

Mən enirdim xəbərsiz.

Onu arzularına

Qaldırıdı nərdivan,

Məni xatirələrə endirirdi.

Bu zaman,

birimiz-günçıxana,

birimiz-günbatana...

Qalxa bilməzdim daha,

Nə o güc, nə o taqət.

O da enə bilməzdi.

Haqlı-haqsız, vermişdi

öz hökmünü təbiət.

Gərək ya düşməyəydi

Bu görüş heç araya.

Ya o əvvəl gələydi,

Ya mən sonra dünyaya.

Elə dayanırsan

Elə dayanırsan, elə baxırsan,

Elə bil qarşında quru bir daşam.

İpək saçlarını bir vaxt oxşayan

Elə bil hardasa mən olmamışam.

Səni dostlarımla, tanışlarımla,

Mən tanış edərdim nə vaxtsa bir-bir.

İndi özgələri yad ehtiramla,

Deyirlər tanış ol...

Nə qəribədir?!

Yuxuda görərdin nə vaxtsa hər dəm,

Yolumu gözlərdin yollardan uzaq.

Mən sənin yuxundan çıxıb

gəlmişəm,

Bu da bir yuxudur, gəl tanış olaq.

Qoluna girərdim... bu, yadındadır,

gedərdik... yolumuz , arzumuz şərik.

Qolum qollarının lap yanındadır,

toxunsa biz indi üzr istəyirik.

Hayanda oldumsa səhər, ya axşam,

Aradın sən məni, gördün sən məni.

İndi gözlərinin qabağındayam,

Hayanda durum ki,

Görəsən məni?

Saraya

Mən səni həyatda daşa dəyişdim,

Torpağa dəyişdim, məzara döndün.

Mən öz baharımı qışa dəyişdim,

Çinara dönmüşdün, hasara döndün.

Bir ana bənd imiş bu əbədiyyət,

Duydum buza dönən nəfəsimi də,

Anamı əlimdən alan təbiət

Gözü götürmədi, aldı səni də.

Mən bir xəcalətdən çıxa

bilmədim,

Bu gizli dərdimi açıq desəm də.

Sənə - sənə layiq baxa bilmədim,

Səni - sənə layiq dəfn eləsəm də.

Yerə söykədilər mərmər üzünü,

Qışqırdım dayanın,əl saxladılar

Mən özüm örtərdim evdə üzünü,

Burda,qəbristanda torpaqladılar.

Sən getdin, dəyişdi həyatın özü,

Getdi dadı-tamı,hər şeyi getdi.

Evi bəzərdin ki, gözəl görünsün,

Evimin ən gözəl bəzəyi getdi.

Gedib dost-qohumun qəbri üstünə,

Gül-çiçək qoyurduq ikilikdə biz.

Mən sənsiz ölərəm!

Demişdim sənə,

Hamısı yalanmış,

yaşadım sənsiz...

Sənə sədaqətdi bütün həyatım

Deyərdim,baxardın gülümsəyərək.

Səni qəbristanda qoyub qayıtdım,

Sədaqət şüarım bu imiş demək.

Bu gün qəbristanda gecikib səhər,

Üstünə nur səpir qızıl dan yeri.

Torpaq ot bitirər,ağaç bitirər,

Burda daş bitirir qəbristan yeri.

Bir gözəllik itib duman içində,

Dünya imtahanmış, işləri ovsun.

İlahi,bu qədər insan içində,

Bir insan tapılmır söz demək olsun.

Fikirli qalxıram üzüyuxarı,

Nə qədər yaxınsan, nə qədər uzaq.

Təzə ot göyərib örtür cığırı,

İtirmək istəyir qəbrini torpaq.

Mənsiz darıxardın evdə hər dəfə,

Dözümsüz olmuşdu gecə-gündüzün.

Gedəndə deyirdin tez qayıt evə,

Bəs niyə qayıdıb gəlmirsən özün?!

Gözüm yolda qalıb,qulağım səsdə,

Gedibsən,qalmışam mən

qonaq kimi.

Sən yerin altında, mən yerin üstə,

Biz ayrı düşmüşük kök-budaq kimi.

Ürəyim ananı istəyir, qızım

Ürəyim ananı istəyir qızım,

Sən yaşa, dünyada qəmsiz kədərsiz,

Bir səs qulağıma döz deyir, qızım,

Mən dözdüm, yaş ötdü

məndən xəbərsiz.

Qaşlarım qaradı, saçlarım ağdı,

Təbiət şəkilimi çəkir yenidən.

Hamı bu dünyada qocalacaqdı,

Amma tək qocalmaq

dərd verir hərdən.

“Dağlar” deyə-deyə mən

dağ aşmışam,

Hanı tale dostum, ürəkdən gülən?!

Dünyada yaşayıb dünyalaşmışam,

Dünyayla düz gəlmir daha

mən deyən.

Daddim acısını şirin həyatın,

Hələ bu acıdan doyan olmayıb.

Qızım qardaşınla sən olmasaydın,

Deyərdim dünyada anan olmayıb.

Daha yaş artdıqca, səbrim azalır.

Yaş aşdı...Neyləsin yaş əyir,qızım,

Qadınsız ata da anasız, qalır

Ürəyim ananı istəyir qızım...

Tələbəlik

Durur ayrıldığım kölgəli çinar,

Durur Gəncədəki bizim institut.

Xəyalım bir yerdə tutmadı qərar,

İlləri andırdı bir anlıq sükut.

Neyləyim, unutmur insan ürəyi,

Yaşadım dünyadan könlü yanıqlı.

Düz dörd il geyindim

köhnə pencəyi,

Qolu gödək oldu, boynu yamaqlı.

O pencək saxladı məni soyuqdan,

Doğru danışmağı çoxu ar bilir.

Əynindən çıxardıb vermişdi atan,

Heç kim bilməsə də qonşular bilir.

Bəzən ac da qaldım

daha nə danmaq,

Danışıb gülməyə könlüm olmadı.

Şeirim qəzetə çap oldu, ancaq

Bir qəzet almağa pulum olmadı.

Lakin bu dərdimi bilmədi heç kim,

Mən bildim qədrini sevincin, qəmin.

Arabir xəlvəti baxıb sevindim,

Təzə yamağına köhnə çəkməmin.

Gülmə, görməmisən o sevinci sən,

Xoşbəxt böyümüsən, xoşbəxt ol, anam.

Bir də bilirsənmi mən o sevincdən

Dünyada heç kəsə arzulamıram.

Oldu sevincim də, oldu qəmim də,

Bir tələbə qıza könlümü verdim.

Onun hər sözünü öz aləmimdə

Seminar dərsitək əzbərləyirdim.

Deyirdim, nə qədər baha olsa da,

Gərək üzük alım, bu bir adətdir.

Ancaq avtobusun keçib yanından,

Piyada gedirdim dərsə arabir.

Qoy indi ağrısın vicdanı varsa -

Girdi aramıza onda bir nəfər.

Bir gəncin taleyi alt-üst olursa,

Ağırdır dağılan ailə qədər.

Fikir ver hökmünə sən misalların,

Deyir su quyunun dibində olur.

Hayıf ki, ürəyi bəzi qızların

Başqa oğlanların cibində olur.

Qoy bir söz də deyim, çıxarma

yaddan,

Bu da, necə deyər, bir məsləhətdi.

Çalış ki, əvvəlcə yanılmayasan,

Təəssüf ikinci məğlubiyyətdi.

Ömrün yolları da pilləkən kimi

Gendən ucalara lap çox baxmışam.

Mən o pillələrlə bir insan kimi

Gör ki, necə gəlib, necə qalxmışam.

Bir az möhlət istəyirəm ömürdən

Saçlarımın rəngindədi gödəkçəm,

yarı bozdu, yarı qara, yarı ağ.

Təbiət öz saydığını sayacaq.

bir ömrün fəsilləri qarışmış, -

Yarı yazdı, yarı payız, yarı qış.

Uzaqdımı, yaxındımı mənzilim,

mən dağ qalxdım dağı

aşan kimiyəm.

Dünya gördüm, dünyalaşan

kimiyəm;

bələd oldum hər üzünə həyatın,

Gecəsinə, gündüzünə həyatın.

Bir az möhlət istəyirəm ömürdən,

nə qədər ki, bu dünyada biz varıq,

bu dünyanı yaşadırıq, yaşarıq, -

sən olarsan, mən olaram - ikimiz.

Həyat şirin, dünya gözəl, sən əziz...