“Seriallara bağlanmaq insanı yavaş yavaş real həyatdan uzaqlaşdırır”

Serialların aludəçisinə çevrilmək bu gün təkcə bir vərdiş deyil, çox vaxt hiss olunmadan formalaşan bir yaşam tərzinə çevrilib. İnsan günün yorğunluğunu, gündəlik stressini və qaçmaq istədiyi reallığı bir “epizod daha” deyə uzadaraq ekranın içinə sığınır. Başlanğıcda bu, sadəcə istirahət kimi görünür , bir fincan çay, rahat divan və maraqlı bir hekayə. Amma zaman keçdikcə həmin hekayələr insanın öz real həyat hekayəsini üstələməyə başlayır.

Seriallar emosional baxımdan çox güclü təsir mexanizminə malikdir. Onlar bizi obrazlara bağlayır, onların sevincini sevincimizə, kədərini kədərimizə çevirir. Bəzən biz real insanlarla deyil, uydurma xarakterlərlə daha çox “yaşamağa” başlayırıq. Onların qərarlarını müzakirə edir, onların taleyinə görə narahat olur, hətta növbəti seriyanı gözləyərkən gündəlik planlarımızı belə ikinci plana atırıq.

Ən təhlükəli məqam isə bu asılılığın tədricən yaranmasıdır. İnsan fərqinə varmır ki, artıq bir seriya yox, bir neçə seriya, sonra isə bütöv günlər ekran qarşısında keçir. Real həyatdakı ünsiyyət azalır, sosial münasibətlər zəifləyir, daxili boşluq isə daha da dərinləşir. Paradoks ondadır ki, biz seriallarda “həyat” izləyərkən, öz həyatımızı arxa plana keçiririk.

Emosional baxımdan seriallar bizə qaçış imkanı versə də, bu qaçış bəzən geri dönüşü çətin olan bir vərdişə çevrilir. İnsan real problemlərdən uzaqlaşdığını düşünür, amma əslində sadəcə onları təxirə salır. Zamanla bu vəziyyət motivasiyanın azalmasına, diqqətin dağılmasına və hətta boşluq hissinin artmasına səbəb ola bilər.

Bununla belə, seriallara baxmaq tamamilə mənfi bir hal deyil , məsələ balansdadır. Onlar düzgün zaman idarə olunanda istirahət, ilham və hətta düşüncə genişliyi də verə bilər. Lakin ekranın bizi idarə etməyə başladığı nöqtədə artıq seçim deyil, vərdiş yox, asılılıq formalaşır.

Əsl sual budur: biz seriallara baxırıq, yoxsa seriallar artıq bizim vaxtımızı və diqqətimizi yaşayır?