Ulucay Akifin 30 yaşına...

Əsrin əvvəllərində yaradıcılığa başlayanların əksəriyyəti, artıq 40-60 yaş arasındadırlar. Onlardan güclü ədəbiyyat nümunələri yaradıb, oxucu kütləsi qazananları da var, sadəcə saxta təriflərə uyub, küyə gedənləri də...
Bu həmişə belə olub, əlahəzrət Ədəbiyyat zəifləri unutdurub, güclüləri tarixdə saxlayır…
İndi meydan 20-30 yaş arasında olan gənclərindir. Bu gün bəlkə də minlərlə gənc ciddi ədəbiyyata can atır. Kimisi nəzmdə, kimisi də nəsrdə söz deməyə, yaradıcılıq uğurları qazanmağa çalışır. Heç biri də unudulmaqdan sığortalanmayıb…
Nə isə, sizə mayın 14-də 30 yaşını qeyd edəcək bir gəncdən- 18 yaşından mətbuatda dərc olunmağa başlayan, iki şeirlər kitabının müəllifi, şair, jurnalist Ulucay Akifdən danışmaq istəyirəm…
Atası Akif Səmədi ötən əsrin səksəninci illərindən tanıyırdım. Məndən yeddi yaş böyük idi. Sumqayıtda fəaliyyət göstərən, Xasay Cahangirovun rəhbərlik etdiyi ədəbi dərnəkdə tez-tez görüşərdik. O vaxt o, Azərbaycan Dövlət Universitetinin jurnalistika fakültəsində təhsil alırdı. Ənənəvi üslubda mükəmməl poeziya nümunələri yaradan gənc şairlərdən biri idi. Sözsüz ki, oğlu Ulucayın həm şair, həm də jurnalist olmasında atasının böyük rolu olub. Yəqin ki, bu məsələdə gen də öz işini görüb...
“Atam rəhmətə gedəndə mənim doqquz yaşım vardı. Onda görürdüm ki, atam yazır, kitabları çap olunur, ancaq şeir haqda heç bir anlayışım yox idi. Atam elə atam idi mənim üçün. Ancaq atam rəhmətə gedəndən sonra, onun haqqında anım günləri, tədbirlər keçiriləndə artıq maraqlanmağa başladım. Mənə maraqlı gəldi ki, bu qədər adam atam haqqında niyə danışır, onu tərifləyirlər. Mən onda atamın şeirlərini oxumağa başladım. Düzü, bir neçə şeirini anlaya bilməmişəm, elə indi də anlamaqda çətinlik çəkirəm. Çünki atam sufi şairi idi, dərin yazırdı. Mən də onun təsiri ilə heca şeirləri yazmağa başladım. Atamın şeirləri mənə getdikcə daha da doğmalaşır. Hiss edirəm ki, məndə də o şeirlərdən nəsə var. Onun duyğularını özümdə aşkarlayıram. Ən çox da ümid hissi. Məncə, atam sağ olsaydı, mənim şeirlərimi də, xarakterimi də, çılğınlığımı da çox bəyənərdi. Çox istəyərdim ki, atam mənim şeirlərim haqda fikir bildirsin. Onunla fərqli mövzularda müzakirələr edək, amma qismət deyilmiş...”- söyləyir.
Ulucay Akif oğlu Məmmədov 1995-ci ildə Bakıda dünyaya gəlib. Orta təhsilini 162 saylı tam orta məktəbdə aldıqdan sonra Bakı Dövlət Universitetinin Jurnalistika fakültəsinin Rus dili bölməsində bakalavr pilləsi üzrə ali təhsil alıb. Daha sonra həmin fakültədə "Publisistik Jurnalistika" ixtisası üzrə magistr dərəcəsinə yiyələnib. Azərbaycan Yazıçılar Birliyinin və Mədəniyyət Nazirliyinin birgə layihəsi olan III "Gənc Ədiblər Məktəbi"nin məzunudur. Hələ tələbəlik illərindən Ədalət qəzetində və bir sıra xəbər saytlarında fəaliyyət göstərib. 2021-ci ildə "Ulduz" jurnalının redaksiya heyətinə üzv seçilib. 2021-ci ildə Kulis.az ədəbiyyat və mədəniyyət portalının baş redaktoru təyin olunub...
Deyir ki:- “Azərbaycanda mətnlə çox kiçik bir kütlənin diqqətini çəkmək olar. Bizdə mütəmadi şəkildə bədii ədəbiyyat mütaliə edən 2-3 min adam var, ya yox. Qalanlar da məktəb vaxtlarından bir-iki şairin adını əzbərləyən adamlardır. Ədəbiyyatla həqiqətən maraqlanan, mütaliəsevər adamların diqqətini mətnlərimlə çoxdan özümə çəkmişəm. Digər məsələlər ilə diqqət çəkməyim isə məni sevindirir. Mənimlə bağlı ən kiçik, ən lazımsız və mənasız söhbətlər belə ölkənin gündəminə çevrilir. Deməli, insanlar üçün əhəmiyyətli və maraqlıyam. Buna niyə sevinməyim ki? Düşünürəm ki, hər bir şair təkcə yaradıcılığı ilə deyil, həyatı ilə də insanlara maraqlı olmalıdır...”
"Günəşə atılan mərmilər", "Gizlənqaç" adlı iki şeirlər kitabı işıq üzü görüb. 2016-cı ildə Azərbaycan Yazıçılar Birliyinə üzv qəbul edilib, həmin il Azərbaycan Respublikası Prezidentinin gənc yazarlar üçün verdiyi bir illik "Prezident Təqaüdü"nü alıb. 2024-cü ildə isə ölkə başçısı tərəfindən elm, təhsil, mədəniyyət, gənclər siyasəti və gənclərlə iş, ictimai və sosialyönümlü fəaliyyət, innovasiya və sahibkarlıq sahələrində xüsusi fərqlənməyə görə Gənclər üçün Prezident Mükafatına layiq görülüb...
“Qəribədir, insan yaşa dolduqca sakini olduğu şəhərə bənzəyir. Məsələn, mən indi Bakı kimiyəm. Beynimin içində o qədər adam, o qədər hadisə və səs-küy var ki. Bilmirəm, kimi hardan götürüb hara qoyum. Bakı mənim gözümdə gənc bir oğlandır. Bu şəhərin küləkləri də o oğlanın çılğınlığına işarədir.”- söyləyir.
Çılğın, inadkar və mübariz adamdır. Məğlub olmağı xoşlamır. Məsuliyyətli işlərdən xoşu gəlmir, bir az tənbəlliyi və laqeydliyi var. Xarakterindəki paradoksallıq, ziddiyyətlər onu narahat edir. Bəzən emosional olduğundan, özünü cilovlamaqda çətinlik çəkir. Varlığına hopan bu coşqunluq yaradıcılığında da özünü biruzə verir...
Deyir ki;- “Mən həmişə istəmişəm ki, ətrafım geniş olsun, dostum çox olsun. Düzdü, məni eqolu biri kimi tanıyırlar. Ancaq yaxın adamlar bilir ki, elə deyiləm, kimsə zəng edər, nərd oynamağa çağırar, gedərəm. Bir az tanınıram deyə yekəxanalıq etməyəcəm ki? Odur ki, çevrəmdəki adamlar məni sevir və mən də onların sevgisindən güc alıram...”
Bəli, bu gün ciddi ədəbiyyata can atan minlərlə gənc var. Kimisi nəzmdə, kimisi də nəsrdə söz deməyə, yaradıcılıq uğurları, oxucu kütləsi qazanmağa çalışır. Amma heç biri unudulmaqdan sığortalanmayıb. İnanıram ki, Ulucay Akif zamanın sınaqlarından keçib, Azərbaycanın ən istedadlı yazarlarından biri kimi yaddaşlarda yuva qurmağı bacaracaq...
Hörmətlə, Elman Eldaroğlu