Icma.az
close
up
RU
525ci qəzet Ömür rapsodiyaları: Menüdəki Gülçöhrə Nihat Pir yazır

525ci qəzet Ömür rapsodiyaları: Menüdəki Gülçöhrə Nihat Pir yazır

525.az saytından verilən məlumata əsasən, Icma.az məlumatı açıqlayır.

Nihat Pir

"Əgər onu tapmasaydım, eyni həyatı onu tanımadan və ondan xəbərsiz yaşayacaqdım. O mənə dünyada başqa bir həyatın mövcud olduğunu və mənim də bir ruha sahib olduğumu öyrətdi".

Səbahəddin Əli

Mən onu tanıyanda restoranda işləyirdi. Şəklini görmüşdüm, sadəcə: əmin, inamlı bir duruş... Adətən, qolları sinədə çarpazlamaq xoş hal hesab olunmur. "İnamsızlıq, gələcəyə ümidsizlik, çarəsizlik əlamətidir" deyirlər. Amma bu qız qollarını sinəsi üstündə elə çarpazlamışdı ki, adam ondan özünəinam, əminlik dərsi almaq istəyirdi.

Bakıda tez-tez üz tutduğum bir restoran var. O restoranı əvvəllər sakitliyinə və münasib qiymətlərinə görə sevmişəm. Sonra doğmalaşdı. Daha böyük səbəbdən: menüdə şəkli verilmiş həmin qıza görə...

Yanında bir neçə iş yoldaşı da dayanmışdı. Oğlanlı-qızlı hamı işindən məmnun görünürdü. Ya da bu, fotoqrafın istəyinə görə belə alınmışdı. Bilmirəm, amma mənim yadımda qalan ən əsas cəhət o qızın ilıq təbəssümü idi.

Günün birində həmin şəkli göstərib bircə cümlə işlətdi kimsə: "Bu qız ölüb - dəm qazından boğulub".

Sonra bu barədə çox söhbət elədik; dəfələrlə ora getdik, səhər yeməyi yedik, naharda, şam süfrəsində olduq. O qızı necə tanımasından, haralı olmasından, harada oxumasından danışdı. Amma bunların heç biri yadımda qalmayıb. Yadımda qalan təkcə bu cümlədir: "Bu qız ölüb - dəm qazından boğulub".

Hər dəfə o restorana gedəndə və hər dəfə menünü vərəqləyəndə eyni səsi eşitdim, eyni şeyləri düşündüm: Görəsən, Bakı şəhərində neçə nəfər bu qızı tanıyır? Görəsən, Bakı şəhərində neçə nəfər bilir ki, hər gün menüdə gördükləri bu qız daha həyatda yoxdur? Görəsən, Bakı şəhərində neçə nəfər bilir ki, bu qızın nə qədər arzusu, xəyalı yarımçıq qalıb?

Bəlkə də, kimdənsə ötrü əhəmiyyətsiz bir məqamdır, amma mənə o qızın şəklinin Bakıda ən çox gedilən restoranın menüsündə olması qədər rahatlıq gətirən nəsə yox idi. Daha o restorana vaxt keçirmək, nəsə yemək, ya nəsə içmək üçün getmirdim, mənim daha böyük səbəbim vardı: O qızı yad eləmək. Bu, mənim üçün bir vəzifə, öhdəlik olmuşdu. Elə bilirdim, hər həftə ora getməsəm, o menünü vərəqləməsəm, bir neçə dəqiqə onun ilıq təbəssümünə baxmasam, vicdanım rahat olmayacaq. Olmurdu da. Bu ziyarət get-gedə daha vacib, qaçılmaz hal aldı.

Bəlkə, valideynləri yoxdur, onlar da bu dünyadan köçüblər. Bəlkə də, var, amma onu ziyarət eləməyə vaxt tapmırlar, ya da ən dəhşətlisi - onu unudublar. Bu normaldır, heç kəs əbədi xatirəyə çevrilmir. Hərənin öz qayğısı, işi-gücü, dərdi-səri, problemi... Həyat davam edir...

Amma mənim onu ziyarət eləməyə imkanım vardı. Ən azından, hər həftə bir neçə dəqiqə onun barəsində düşünə bilirdim.

Yəqin, universitetdə oxuya-oxuya restorana işə düzəlibmiş. Özümün tələbəlik illərimi düşündüm: mən işləmirdim. Deməli, o qız məndən qat-qat zəhmətkeş olub. Yəqin, işləməsinə baxmayaraq, dərslərini də çox yaxşı oxuyub, hətta əlaçı imiş. Yenə özümü düşündüm: mən əlaçı olmamışam. Deməli, o qız məndən daha çalışqan olub. Yəqin, arzuları da böyük imiş. Magistratura oxumaq, ya öz biznesini qurmaq, dünyanı gəzmək - ucsuz-bucaqsız arzular. Amma indi heç birinin gerçəkləşməsinə imkan yeri qalmayıb.

"Bu qız ölüb - dəm qazından boğulub".

Bir dəfə menüyə baxanda şəkil olan hissənin cırıldığını gördüm. Normal haldır, hər gün bu menüyə gör neçə adam baxır... Ofisiantı çağırıb iradımı bildirdim. Deyə bilməzdim ki, bu şəkil məndən ötrü çox vacibdir. Başa düşməzdi. Ona dəli kimi görünə bilərdim. Odur ki, sadəcə, bunun "müştərilərə hörmətsizlik"olduğunu deməklə kifayətləndim. Üzrxahlıq edib menünü məndən aldı, dərhal yenisi ilə əvəzlədi. Sonra gedə-gedə menüdən həmin vərəqi qoparıb ovcunun içərisində büküşdürdü. Şəklin sonrakı aqibəti barəsində heç nə bilmirəm. Sahilsiz peşmanlığım restoranın bir-birinə qarışmış yemək qoxusu yayılan şüşəli zalı ilə hüdudlandı, sadəcə. Heç nə deyə bilmədim. Başımı yelləməyə də güc tapmadım.

Ötən ilin son günlərində yenə orada idim. Bunu bir az bayramlaşmaq kimi də qəbul eləmək olar. Ofisiant gülərüz yaxınlaşıb menünü təqdim elədi: budur, tamamilə yenilənmiş menü. O qızdan əsər-əlamət qalmamışdı. Yox idi onun şəkli, yox idi onun təbəssümü, buruq saçları, inamlı duruşu. İndi onun şəklinin olduğu üçüncü səhifədə adi bir yemək çeşidinin təsviri vardı - yanında da qiyməti.

Bir neçə dəfə iyirmi səhifəlik menünü başdan-sona vərəqləyib o qızın təsvirini axtardım, onu görmək istədim, görəcəyimə ümid etdim, amma faydası olmadı. Ofisiantı çağırıb, son çarə kimi, köhnə menünü soruşdum. Bir həftə əvvəl tamam yığışdırıldığını dedi: "Müəllim, yeni ilə yeni menü ilə..."

Bu o restorana hələlik sonuncu gedişimdir. Həmin hadisənin üstündən üç həftədən çox keçib. Amma mən yalnız bunları yazmağa başlayanda xatırladım ki, düz üç həftədir, o qız mənim yadıma düşmür. Düz üç həftədir, o qız haqqında, onun yarımçıq qalmış arzuları, əlaçı olması barədə düşünmürəm. Hamı kimi mən də unutmuşam onu. Hamı kimi. Ata-anası kimi. Var idisə, bacı-qardaşı kimi. Lap belə ən yaxın rəfiqəsi, hətta sevgilisi kimi. Biri bir ay xatırlayıb, biri beş ay, biri bir il və... unudub. Mənim onu unutmağım üçün isə cəmi üç həftə kifayət eləyib. Cəmi üç həftəyə, az qala, gündəlik ayinə dönən ziyarətim də unudulub, onu xatırlamaq missiyası da, o qızın özü də, əmin-inamlı duruşu, baxışı da, təbəssümü, gələcəyə ümidləri də.

Bu yazı isə ondan ötrü edə biləcəyim ən sonuncu yaxşılıqdır. Daha yaxşısı əlimdən gəlmir. Onun üçün özümdən ad da düşünmüşəm. Bu ad mənim heç vaxt heç yerdə gərəyim olmayıb. Onu kiməsə təqdim eləməmişəm. Onun barəsində kiməsə danışmamışam. Sadəcə, özüm üçün: adı Gülçöhrə idi...

Ən son xəbərləri və yenilikləri almaq üçün Icma.az saytını izləyin.
seeBaxış sayı:272
embedMənbə:https://525.az
archiveBu xəbər 13 Yanvar 2025 11:24 mənbədən arxivləşdirilmişdir
0 Şərh
Daxil olun, şərh yazmaq üçün...
İlk cavab verən siz olun...
topGünün ən çox oxunanları
Hal-hazırda ən çox müzakirə olunan hadisələr

Xəzər dənizinin Azərbaycan sahillərinin dövlət idarəçiliyi

17 Noyabr 2026 23:52see392

® Vüqar Eyvazov “AmCham Azərbaycan”ın yeni yaradılmış Səhiyyə Komitəsinin sədri təyin edilib

18 Noyabr 2026 01:28see370

2027 ci ildən Bakıya köç daha da artacaq?

17 Noyabr 2026 23:20see357

Dünya onların görüşünə köklənib: Müharibələrə son qoyulacaq?

18 Noyabr 2026 13:51see323

Diş əti qanaması hansı daxili xəstəliklərin əlamətidir?

17 Noyabr 2026 23:18see297

İki zəhərli ilanı təyyarəyə keçirmək istədi

17 Noyabr 2026 23:17see278

Səhiyyədə gizli qalan vergi problemi gündəmə gəldi

18 Noyabr 2026 12:19see270

Bu hərəkətlər davam edərsə.. SEPAH generalı Bəhreyn hökümətini HƏDƏLƏDİ

18 Noyabr 2026 02:03see266

Braziliya millisindən darmadağın: Vinisius het trik etdi

18 Noyabr 2026 00:46see263

Söküntü başlamazdan əvvəl vətəndaşlar əmlaklarını qiymətləndirməlidir? Açıqlama

18 Noyabr 2026 14:55see258

Polad Həşimovun anası xəstəxanadan evə buraxılıb TƏBİB

18 Noyabr 2026 01:24see241

Bossların bossu” vəfat etdi Pablo Eskobarla əməkdaşlıq edib

18 Noyabr 2026 01:52see240

Nənə tarladan 20 min qiyməti olan qızıl tapıb

18 Noyabr 2026 02:56see240

MRT, KT, PET CT: Xərçəngi dəqiq hansı müayinə aşkarlayır?

18 Noyabr 2026 18:31see234

“Səhiyyə sahəsində vergi və sosial ödənişlərə yenidən baxılmalıdır”

18 Noyabr 2026 12:29see230

Xankəndidə Zəfər Gününə həsr olunmuş mini futbol turnirinə yekun vurulub

19 Noyabr 2026 01:55see228

Kosmosdakı musiqimiz: Çahargah Ahəngi “Voyager”ə necə yazılıb? │ VİDEO

19 Noyabr 2026 00:18see210

SOCAR: İşçilərin səriştəliliklərinin qiymətləndirilməsi istehsal prosesinin tərkib hissəsidir

19 Noyabr 2026 02:14see208

Məşq zamanı huşunu itirən “Bavariya”nın baş məşqçisi geri qayıdır

19 Noyabr 2026 02:01see206

Vətən müharibəsinin xronikası: 16 oktyabrda Xocavəndin bir sıra kəndləri işğaldan azad edilib

18 Noyabr 2026 04:19see204
newsSon xəbərlər
Günün ən son və aktual hadisələri