6 il... 2192 gün...

Altı il əvvəl Hadrutda bir gəncin ömrü yarımçıq qaldı. Amma onun son seçimi zamanın içində qaldı.

12 oktyabr 2020-ci il. Hadrut.

Göy üzünü tüstü bürümüşdü. Torpaq titrəyir, güllə səsləri sükutu parçalayırdı. Hər saniyənin bir ömür qədər qiyməti vardı. Kimin geri dönəcəyini, kimin son dəfə nəfəs alacağını heç kim bilmirdi.

Əmrah Əkbərovun cəmi 22 yaşı vardı.

Bu yaşda insanın arzuları çox olur. Qarşıda qurulacaq həyat, deyiləcək sözlər, qayıdılacaq ev, açılacaq qapılar var. Əmrahın da onu gözləyən doğmaları, yarımçıq qalan arzuları vardı. Amma həmin gün onun qarşısında başqa bir seçim dayanmışdı.

Döyüş yoldaşları təhlükədə idi.

O, geri çəkilmədi.

Bəzən insanın kim olduğunu anlamaq üçün illərlə danışmasına ehtiyac yoxdur. Bir an kifayətdir. Əmrahın o anı özündən əvvəl silahdaşlarını düşünməsi ilə yadda qaldı. O, döyüş yoldaşlarını xilas etmək üçün düşmən mövqeyinə doğru irəlilədi. Həmin gün öz həyatını Vətən uğrunda qurban verdi.

Sonra atəş səsləri susdu. Toz çəkildi. Döyüş meydanında bir gəncin səsi kəsildi.

Amma evdə onu gözləyənlər üçün zaman başqa cür dayandı.

Bəlkə də bir telefon zəngi gözlənildi. Bəlkə qapı açılanda onun içəri girəcəyi düşünüldü. Bəlkə də insanın inanmaq istəmədiyi həqiqət uzun müddət qəbul edilmədi. Çünki ölüm döyüş meydanında baş verir, yoxluq isə bəzən hər gün yenidən yaşanır.

Əmrahın 22 yaşı vardı. İndi onun şəhadətindən altı il keçir.

6 il... 2192 gün.

Təqvim bu günləri sayır. Ailə isə xatirələri. Bir tarix hər il yenidən gəlir, bir ad yenidən çəkilir, bir şəkil yenidən qarşıya qoyulur. Və insan anlayır ki, bəzi itkilərin üzərindən illər keçsə də, onların yerini heç nə doldurmur.

Əmrah Əkbərov geri qayıtmadı. Amma son ana qədər verdiyi qərar onun hekayəsində qaldı. Çünki qəhrəmanlıq bəzən uzun ömür yaşamaq deyil, ən çətin anda başqasını tək qoymamaqdır.

Bu gün onun haqqında yazırıq. Altı il əvvəl baş verənləri xatırlayırıq. Bir vaxtlar 22 yaşında olan gəncin adını gələcək nəsillərə çatdırırıq.

6 il, bir yarımçıq ömür, unudulmayan bir seçim.

Bəzi insanlar həyatdan vaxtsız gedir. Bəzilərinin isə son addımı ömürlərdən uzun yaşayır.

Əmrahın hekayəsi də belədir.

Əli Hüseynov