Ata, gec gəlsəm, incimə

Görkəmli Xalq yazıçısı, publisist Sabir Əhmədlinin (10 iyul 1930, Cəbrayıl – 17 aprel 2009, Bakı) anım günüdür. Yazıçının "Yazılmayan yazı" avtobioqrafik memuar-romanından: "Ömür yoldaşımla bir-birimizi istəmişik. Ayrı cür də ola bilərdi. Yoldaşım öz baxtımmış, çıxıb qabağıma. Üç övlad bəxş edib mənə. İki oğlan, bir qız. Hər üçü öz varlığım qədər şirin, doğma, qanı-qanımdan, canı-canımdan. Sonuncu oğlanın doğulması da qəribədir. Kəndə getmişdik yayda dincəlməyə. Qoca xalam soruşdu: - Neçə uşağınız var? Dedim: - iki. Təəssüfləndi: - Azdır. Bəlkə qarğa gəldi birini apardı? Demək biri tək qalacaq.

Bu söhbətdən bir ilə yaxın sonra üçüncü uşaq oldu. Atam xəstəydi. Hələ uşağın oğlanmı, qızmı olacağını bilmədən ana bətnindəykən ona hələ sağ atamın adını-Məhəmməd qoymuşduq. Elə də oldu. Gözəl oğlan idi. Ərköyün, sonbeşik. Hamı onu istəyir, sevirdi. Taleyi də faciə ilə bitdi. Ermənilərlə savaşda şəhid oldu."

... "Bir kərə məni Mərkəzi Komitəyə çağırdılar, mətbuat şöbəsinin inspektoru Xeyrulla Əliyevin yanına. Onun bir xırdaca otağı vardı, eləcə tualet boyda idi. Burada, onunla üz-üzə əyləşdik. Bir pəncərəsi vardı, pəncərə Çəmbərkəndə baxırdı. O, deyir, məni başa salırdı: "Sovet hökuməti misilsiz işlər görmüşdür. Kənd təsərrüfatımız, sənayemiz böyük nailiyyətlər əldə etmişdir. Quruculuq işlərimiz vüsət tapmışdır. Bunları tərənnüm etmək əvəzinə, gözdən salmaq vicdansızlıqdır." O deyir, mənim qulağım onda, gözüm pəncərədə eşikdə idi. Onda hələ Çəmbərəkənd sökülməmişdi. Miskin daxmalar, uçuq-sökük evlər, dar, köntöy dalanlar qalırdı. Sovet hökuməti elə bil qurulmamışdı, buraya əl də dəyməmişdi. Xeyrulla Əliyev döşəyir, sovet hökumətinin nəhəng, quruculuq işlərini tərifləyir, məni başa salır, mənsə gözümü onun pəncərəsindən görünən mağmun mənzərəyə dikib susurdum. Bir ara o baxdı, mən gözümü haraya dikmişəm, O da mən baxan mənzərəni gördü. Dərhal işi anlayıb susdu. Daha bir söz deyə bilmədi. Qalxıb, onun otaqcasını tərk etdim."

Məhəmməd cəbhə bölgəsindən zəng edib atasına demişdi: “Mən qürbətdə deyiləm. Ölsəm də, qalsam da, bu torpaq bizimdir. Əmim Sovet İttifaqının xatirinə döyüşüb. Mən də Azərbaycanımız uğrunda canımı qurban verməyə hazıram. Ata, gec gəlsəm, incimə. Ömrü boyu babam əmimi axtardı, sən də məni gözləyərsən”.

Məhəmməd Əhmədov 1994-cü il fevral ayının 12-də ad günündə Murovda şəhid olub.

Allah Rəhmət eləsin...

Etibar Əliyev