Bir cahil varsa, o da mənəm...

Kubra Məhərrəmova yazır...

2025-ci ilin son günündə bu yazını yazmağı özümə borc bildim. Bu yazıya etiraf deyək, yoxsa təqsiri könüllü olaraq boyuna almaq, onu oxucuların ixtiyarına buraxıram. Bütün hallarda hər birinizin geniş ürəyinə və mərhəmət hissinə güvənərək keçid alıram məsələyə.

Deməli, illərdir ağır bir dərddən əziyyət çəkirəm, buna əqli gerilik də demək olar.

Dekabr ayı gəldisə başlayıram hər sübh tezdən və gecə saatlarına qədər eyvandan fişəng atmağa. Elə-belə, xoşuma gəlir.

Qonşuda uşaq var, yaşlı var, xəstə adamlar var, vecimə də deyil. Əsas mənim kefim yerində olsun.

Partapart, vurhavur! Özü də bilirəm ki, bu fişəngdən bir qığılcım qonşunun evinə, eyvanına düşsə, bina, mənzillər od tutub yanacaq. Amma kimə deyirsən, hava qaraldısa, gizlincə aldığım fişəngləri partlatmalıyam.

Doğrudur, pirotexniki vasitələrin satışı qadağandır, amma mən bir yolunu tapıb alıram. Həm də bilirəm ki, bu fişənglər məhdudlaşdırılmış əşyalar siyahısına daxil edilib və qanunla satışı da qadağandır. Aşkar olunduğu təqdirdə, dərhal satışdan çıxarılır və həmin şəxslər barəsində qanunamüvafiq tədbirlər görülür. Yəni kimsə mənim evimə gəlsə, həmin qadağan olunmuş pirotexniki vasitələrdən tapacaq. Gəl ki, özümü saxlaya bilmirəm, qeyri-qanuni əməllərə imza atıram.

Bir gün şəklimi xəbər bülletenlərinin "saxlanılanlar" bölməsində görsəniz, heç təəccüblənməyin. Bəri başdan sizi xəbərdar edirəm.

Açığı binamızda illərlə qonşuluq etdiyim adamlar, "Ay Kubra, bu işin sonu yoxdur, axır-əvvəl haqq-hesab verməli olacaqsan", desələr də, yenə də fişəng atmaq həvəsim hər şeyə qalib gəlir. Bu sizə anlada bilmədiyim elə bir hissdir ki...

Ona görə də sizdən xahiş edirəm, bəlkə siz mənə bir yol göstərəsiniz?! Bir məsləhətli həkimdən, psixoloqdan deyin, gedim müalicə alım. Yoxsa bu yaşda, bu başda niyə eyvandan fişəng atım ki?

Həyətə düşəndə də məhəllənin uşaqlarına acıqlanım ki, "utanmırsınız ölməkdən, səhər yox, axşam yox, fişəng partladırsınız?"

Sonra da ağıllı-başlı adamlar kimi gedirəm tədbirlərə. Yekə-yekə, ağıllı-ağıllı danışıram.

İstəyirəm müalicə olunum, anlayım ki, fişəng atmaq axmaqlıqdır. Ağlı, şüuru olan belə eləməz. Çünki fişəngin bir qığılcımı kiminsə gözünə düşüb, onu kor edə bilər. Kiminsə qulağının dibində partlayıb qulağını kar edə bilər. Əlini-üzünü yandıra bilər. Hələ ev və küçə heyvanlarının nə çəkdiyini demirəm.

Reabilitasiyadan keçim, islah olum, aranıza qatılım. Amma mənim cahilliyimi unutmayın - uşaqlarınıza deyin ki, mənim kimi olmasınlar. Axı onlar sizin kimi dürüst, məsuliyyətli valideynlərin uşaqlarıdır! Onların sizin kimi ataları, anaları var.

Məni pis nümunə göstərin. Bütün günahları da atın mənim üstümə. Yetər ki, gələcəyimiz olan uşaqlar mənim kimi olmasınlar.

Bu yazı bir ironiyadır. Başqalarına söz deyə bilmədiyimiz cəmiyyətdə problemi öz üzərimdən yazmaqdan və müzakirəyə çıxarmaqdan başqa çarə yoxdur. Çünki bu cəmiyyətdə hamı ağıllıdır, hamı savadlıdır. Bir cahil varsa, o da mənəm.

Hüseyn Cavid demiş, "İblis nədir? - Cümlə xəyanətlərə bais… Ya hər kəsə xain olan insan nədir? - İblis!"

Bu bayramı iblisdən uzaq, sakit, hüzurlu, üz-bədən xəsarətləri almadan, gözəl keçirmək arzusu ilə hər kəsin Yeni ilini təbrik edirəm.

Qoy fişənglər eyvanlarda deyil, qəlblərdə işıq saçsın, birinin axmaq vərdişi, başqasının təzyiq və şəkərinin qalxmasına, fiziki xəsarət almasına, bədbəxt hadisələrə səbəb olmasın. Bir sözlə, həmrəy olaq.