Bir şəhidin son məktubu, bir millətin Zəfər dastanı

Bakı, 7 noyabr, AZƏRTAC

Gecənin səssizliyini uzaqdan gələn silah səsləri pozurdu. Qarabağ dağlarının üzərində soyuq külək əsirdi. Səngərin bir küncündə universiteti yenicə bitirmiş, iyirmi iki yaşlı azərbaycanlı əsgər oturmuşdu. Qarşısında bir vərəq, əlində qələm... Onun arzuları vardı: dünyanı gəzmək, təhsilini davam etdirmək, gələcəkdə Azərbaycanı beynəlxalq arenada təmsil etmək. Ancaq həmin gecə onun üçün ən böyük məqsəd Vətənin azadlığı idi. O, kağıza bir neçə sətir yazdı, məktubu qatlayıb əşyalarının arasına qoydu və döyüş yoldaşlarının yanına qayıtdı.

Bir neçə gün sonra ailəsinə gənc əsgərin şəhid olduğu xəbəri çatdı. Anası oğlunun əşyalarını toplayarkən qatlanmış məktub tapdı. Məktubda yazılmışdı:

“Əziz anam,

Universiteti bitirəndə mənə demişdin ki, bir gün Azərbaycanın adını dünyada tanıdacağam. Mən də buna inanırdım. Elmimlə, biliyimlə, uğurlarımla Vətənimi təmsil etmək istəyirdim.

Amma bu gün Azərbaycanı başqa cür təmsil edirəm. Əlimdə qələm deyil, silah var. Qarşımda universitet auditoriyası yox, illərdir həsrətində olduğumuz torpaqlarımız dayanır.

İnanıram ki, məndən sonra gələn gənclər dünyanın nüfuzlu universitetlərində oxuyacaq, Azərbaycanın Bayrağını beynəlxalq arenalarda yüksəldəcəklər. Biz bu gün torpaqlarımızı azad etmək üçün vuruşuruq, onlar isə sabah elm, bilik və nailiyyətləri ilə dövlətimizi təmsil edəcəklər.

Ana, əgər qayıtmasam, ağlama deməyəcəyəm. Bilirəm, ağlayacaqsan. Amma göz yaşlarının arasında bir az da qürur olsun. Çünki mən sənin oğlun olmaqla yanaşı, Azərbaycanın əsgəriyəm.

Bir gün məndən bu həyatda nə qazandığımı soruşsalar, cavabım bu olacaq: görə bilmədiyim bir gələcək uğrunda ömrümü fəda etdim”.

Bu məktub məqalənin müəllifinin bədii təxəyyülünün məhsuludur. Bununla belə, məktubda ifadə olunan hisslər Vətən uğrunda canından keçən gənclərin arzularını və fədakarlığını simvolik şəkildə əks etdirir.

Mən Məltəm Səfərliyəm. Amerika Birləşmiş Ştatlarında təhsil alan azərbaycanlı tələbəyəm. Vətəndən minlərlə kilometr uzaqda olsam da, 8 Noyabr yaxınlaşdıqca düşüncələrim Qarabağın dağlarına, Şuşanın qayalarına və Azərbaycan əsgərinin tarix yazdığı torpaqlara yönəlir. 8 Noyabr Azərbaycan xalqı üçün sadəcə təqvim günü deyil. Bu tarix uzun illər davam edən Qarabağ həsrətinin, milli iradənin, xalq birliyinin və tarixi Zəfərin rəmzidir.

2020-ci il sentyabrın 27-də başlayan 44 günlük Vətən müharibəsində minlərlə Azərbaycan əsgəri torpaqlarımızın işğaldan azad olunması uğrunda döyüşdü. Onların arasında mənim yaşıdlarım, hətta məndən də gənc olanlar vardı. Çoxsaylı hərbçilərimiz Vətən uğrunda həyatlarını qurban verdilər.

Xalqımız uzun illər idi ki, Qarabağ həsrəti ilə yaşayırdı. Doğma yurdlarından didərgin düşmüş ailələr evlərinin açarlarını, torpaqlarına bağlı xatirələrini və geri qayıdacaqları günə olan ümidlərini qoruyub saxladılar. Vətən müharibəsi bu tarixi həsrətin sona çatması yolunda həlledici mərhələ oldu.

Azərbaycan Ordusu 44 gün ərzində bir sıra şəhər, rayon, qəsəbə və kəndləri işğaldan azad etdi. Noyabrın 8-də Şuşanın azad olunması müharibənin gedişində mühüm dönüş nöqtəsi oldu. Noyabrın 10-da imzalanan üçtərəfli Bəyanatla hərbi əməliyyatlar dayandırıldı və Ağdam, Kəlbəcər, Laçın rayonlarının bir güllə atılmadan Azərbaycana qaytarılması nəzərdə tutuldu.

Zəfərin əldə olunmasında Prezident, Silahlı Qüvvələrin Ali Baş Komandanı İlham Əliyevin siyasi və hərbi rəhbərliyi, ordunun döyüş hazırlığı, hərbçilərin qəhrəmanlığı və xalqın birliyi mühüm rol oynadı. Müharibə günlərində Azərbaycanın mövqeyi həm hərbi əməliyyatlar, həm də beynəlxalq informasiya və diplomatiya müstəvisində ifadə olunurdu.

2020-ci il noyabrın 8-də Prezident İlham Əliyevin Şəhidlər xiyabanından Şuşanın azad olunmasını elan etməsi xalqımızın yaddaşında xüsusi yer tutdu. “Əziz Şuşa, sən azadsan!” sözləri illərlə gözlənilən qayıdışın müjdəsinə çevrildi. Həmin il dekabrın 3-də imzalanan Sərəncamla 8 Noyabr Zəfər Günü elan edildi.

İşğaldan azad olunmuş ərazilərdə bu gün həyatın bərpası, şəhər və kəndlərin yenidən qurulması, məktəblərin və yaşayış məntəqələrinin salınması Azərbaycanın qarşısında duran mühüm vəzifələrdəndir. Mənim üçün ölkəmizin keçdiyi tarixi yol dövlətçilik iradəsinin, siyasi rəhbərliyin, xalq birliyinin və əsgər fədakarlığının ortaq məqsəd ətrafında birləşməsinin nümunəsidir.

Bəzən düşünürəm: bu gün həyatda olsaydılar, şəhid olan gənclər harada olardılar? Bəlkə də onlardan biri xaricdə təhsil alar, digəri həkim, alim, mühəndis və ya diplomat olardı. Bəlkə dünyanın aparıcı elmi mərkəzlərində Azərbaycanı təmsil edərdilər. Lakin onlar bu gələcəyi görə bilmədilər.

Məhz buna görə mənim nəslimin üzərinə böyük məsuliyyət düşür. Qarşımızda elm, təhsil, innovasiya və inkişaf yolu ilə ölkəmizə xidmət etmək vəzifəsi dayanır. Vətənə xidmət yalnız döyüş meydanında göstərilmir. Alimin kəşfi, həkimin xilas etdiyi həyat, müəllimin yetişdirdiyi şagird və gəncin qazandığı uğur da ölkənin inkişafına töhfədir.

Amerikada haradan olduğumu soruşanda qürurla “Azərbaycandanam” deyirəm. Bu sözün arxasında xalqımızın tarixi, dövlətimizin müstəqilliyi, Qarabağın azadlığı və şəhidlərimizin xatirəsi dayanır.

Onlar torpaqlarımızı azad etmək üçün tarix yazdılar. Bizim vəzifəmiz isə həmin torpaqlarda gələcəyin tarixini yazmaqdır. Zəfəri xatırlamaqla kifayətlənməməli, onun bizə yüklədiyi məsuliyyəti də daşımalıyıq. Əsl Zəfər keçmişdə qazanılmış uğuru qorumaqla yanaşı, gələcək nəsillər üçün firavan, güclü və sülh içində yaşayan Azərbaycan qurmaqdır.

Bir azərbaycanlı tələbə kimi mən də harada yaşamağımdan asılı olmayaraq, qazandığım bilik və təcrübə ilə ölkəmin inkişafına töhfə verməyə çalışacağam. Arzum budur ki, bir gün tarix bizdən “Sizə əmanət edilən Vətən üçün nə etdiniz?” deyə soruşanda hər birimizin layiqli cavabı olsun.

8 Noyabr - Zəfər Günümüz mübarək, Azərbaycan! Vətəndən uzaqda ola bilərəm, amma Vətən heç vaxt qəlbimdən uzaqda deyil.

Məltəm Səfərli

ABŞ-də təhsil alan azərbaycanlı tələbə.