“Bu, heyvansevərlik deyil, fetişizmdir” Sosioloqdan sərt açıqlama

İt-pişik davası da bitmir. Hər gün sosial şəbəkələrdə insanlarımız it-pişik üstə bir-birini “didir”, “parçalayır”. Bu gün Sunqayıt şəhəri ilə bağlı belə bir video paylaşılıb. 2 qadın küçə itlərinin müdafisəinə qalxanları ağır sözlərlə təhqir ediblər. Qadınlardan biri “uşağımız it dişlədi, günlərlə həkimə apardım. Gəlib mənə kömək etdiniz?” deyə bağırır. Belə görüntülər bir deyil, iki deyil. Ölkənin müxtəlif şəhər və qəsəbələrində oxşar vəziyyətdir.

Paytaxt sakinləri binaların həyətində küçə itlərinin, binaların girişində isə sahibsiz pişiklərin çoxaldığını bildirir: “Podyezdə daxil ola bilmirik it, pişik əlindən”, deyə gileylənirlər. Gəncədə isə xəstəxana palatasında xəstə çarpayısının altında, bir küncdə ana pişik və balalarının olduğunu ək etdirən görüntülər isə insanlarımızın qəlbindəki nifrəti üzə çıxarıb. Xəstə yaxınlarının şikayətindən sonra pişiklərin palatadan çıxarıldığı məlum olandan sonra sosial şəbəkədə söyüş, qarğış “göyə” ucalıb: “Səni görüm heç xoş gün görməyəsən”, “Ölüb qalacaqsan elə orda”, “Allah bilir kimə dərd verir”, kimi nifrət dolu mesajlar yazılır. Niyə bu hala gəlmişik? Xəstəxana palatasında pişik olmamalıdır axı. Binaların həyətində də sahibsiz heyvanlar təhlükə mənbəyidir. Kiminsə öz həyətində, evindı saxladığı it, pişik başqa mövzudur. Onlara baxılır, peyvənd edilir. Bu, insanın fərsi seçimidir. Amma bir halda ki sahibsiz itlər, pişiklər ətrafda insanlara zərər verir, bunun qarşısı alınmalıdır. Sosial şəbəkədə “Kim ki itə, pişiyə qayğı göstərmək istəyir, aparsın evinə, çölə çıxmalı deyil, padyezlər pişiklə doludu, həyətdə qotur itlər adama hücum edir, belə olmaz axı” yazan vətəndaş haqsız sayılmaz.

Sosioloq Yusif Nəbiyev Sherg.az-a açıqlamasında küçə itləri, pişikləri barədə dəfələrlə statuslar yazdığını, bu problemin ciddi xarakter aldığını, heyvansevərliyin maniyaya çevrilməsinin təhlükəli olduğunu dedi: 

- Mən demişəm, bu heyvansevərlik deyil. Bu, fetişizmdir. Ayrı bir maniyadır. Heyvanlara və bütün canlılara qayğı, əlbəttə, insani bir keyfiyyətdir, amma bu qayğının kütləvi maniyaya çevrilərək cəmiyyətin məhdud resurslarını və emosional enerjisini insan yönümlü əsas problemlərdən yayındırması, məncə, sosial inkişaf baxımından ciddi disfunksiyadır.