Çıxıblar yenə də düzə lalələr...

Onun başqa çiçəklər kimi nə doyumsuz ətri var, nə də gül büketində xüsusi yeri. Amma görkəmindən, yaraşığından göz doyur, könül sevinir. Bəlkə, buna görə onun şərəfinə mahnılar qoşulub:

Yayın əvvəlində Gəncə çölündə,
Çıxıblar yenə də düzə lalələr...

İlin-günün bu vədəsi lalələr çöllərdə, düzlərdə, çəmənlərdə gözəllik sərgisi açır. Yazın ortasında yaşıl çəmənliyə sərilmiş qırmızı xalını xatırladan lalələr haqqında nələr deyilməyib?

Bahar gələndə mən də,
Bitərəm göy çəməndə.
Yeyilmərəm, acıyam,
Çiçəklərin tacıyam.
Uşmağa yox qanadım,
Qızıl lalədir adım...

Ana təbiətin qənirsiz gözəlini nəyə bənzətməyiblər? Qızıl bayrağa, həyalı qız yanağına, gözəl bir xanımın başına örtdüyü qırmızı yaylığa, od vurulmuş zəmiyə... Hansı gözlə baxırsan, bax, bütün hallarda laləli düz duyğuları cuşə gətirən füsunkar bir mənzərədir.

Yazın yönü bu tərəflərə düşəndən az sonra təkcə Gəncə düzündə yox, hər yerdə həmin mənzərə ilə üzləşmək mümkündür – Qəbələ ilə İsmayıllı arasındakı düzəngahda da, Ağgöl Milli parkında da, lalə bitən digər çöllərdə, dərələrdə, düzlərdə də...

İşğaldan azad olmuş Xocalıda bitən lalələr isə torpaq uğrunda axan şəhid qanına və onların torpaq üzərində boy göstərən arzularına bənzəyir. Üfüqlərə doğru uzanan düzlərdəki qırmızı lalələr yurdumuzu, torpağımızı bütöv və azad görmək istəyən şəhidlərin çiçək açan arzularıdır.

Çöl-bayırda uzaqdan baxanda tala-tala lalələr közərən ocaq yerini, tək-tək lalələr isə tarlanın sinəsində yanan qırmızı işığı xatırladır. Hətta yaşıl zəmi qoynundakı topa-topa lalələr nənələrimizin toxuduğu yaşıl yelənli xalıya oxşayır.

Hər nəyə bənzəyir-bənzəsin, qırmızı lalə bağrındakı qara xalla bir gözəllik dünyasıdır. Bu gözəlliyi görməyə, sevməyə və duyğulanmağa dəyər...

Süleyman QARADAĞLI