Evlilik əsarət dirmi? Boşanmaq azadlıq dırmı? Balıq tutmağı öyrənməyən qadınlar liman da tək qalır...

“Qadınlar boşanırlar ki, aliment alıb, bununla dolansınlar. Belə halları biz görürük. İnsanlara "balıq tutmağı" öyrətməliyik. Qadınları öyrətməliyik ki, onlar dilənçilik prinsipindən çıxsınlar”. Bu sözləri bir müddət əvvəl Ailə, Qadın və Uşaq Problemləri üzrə Dövlət Komitəsinin sədrinin müavini Sədaqət Qəhrəmanova demişdi. Təəssüflə qeyd etməliyik ki, bu gün cəmiyyətimizdə evliliyə qazanc mənbəyi kimi baxan qadınlarımız da az deyil. Ailə həyatı qurur, bir neçə uşaq dünyaya gətirdikdən sonra boşanma üçün müraciət edib, aliment tələb edir və bununla da həm öz keçimlərini saxlayır, həm də “azadlıq”larına qovuşmuş olurlar.

Sədaqət Qəhrəmanova deyir ki, biz qadınları işə cəlb etməli və “balıq tutmağı” öyrətməliyik. Amma Sədaqət xanım unudur ki, bu məqsədlə ailə həyatı quran qadınların işləmək məqsədi olmur. İşə cəlb edilən qadınlar həqiqətən çarəsizlikdən boşanan qadınlardır. Evliliyə aliment, dolanışıq yeri kimi baxan qadınlara çarə yoxdur. Burada yeganə bir çıxış yolu var. O da kişilərin evləndikləri qadını yaxşı tanımağa çalışmalarıdır. Qadınları tanımaq o qədər asan məsələ deyil. Əvvəlcə mülayim, səmimi, sevirmiş kimi görünən qadın sonradan heç sevməyibmiş kimi davrana bilir. Bir uşaq dünyaya gətirdikdən sonra bu qadınların tələblərinin qarşısında tab gətirmək mümkün olmur. Evlənmək üçün tək səbəblərinin olduğunu-kişini sevdiyini deyən qadınların sonradan boşanmaq üçün onlarla səbəbi olur. Kiçik problemlər böyük mübahisələrə çevrilir, arada olan hörmət-sevgi ayaq altına atılır. Ailəsinin maddi tələbatını ödəyə bilmək üçün gecəsini gündüzünə qatan kişi bir gün laqeydliklə günahlandırılır, tərk edilir və üstəlik, aliment ödəmək məcburiyyətində də qalır.

Bəlkə çoxuna belə görünməyə bilər. Amma Azərbaycanda ailə modelinin təməli çoxdan sarsılıb. Acı reallıqdır ki, sovet dönəmində də ailə müqəddəs sayılırdı. Tərəflərin bir-birinə hörməti, sevgisi, şəfqəti var idi. Çünki o dövrlərdə insanların alternativləri bu gün olduğu qədər çox deyildi. Qadınlar daha gözəl görünmək üçün və alternativlərindən üstün ola bilmək üçün bu qədər plastik-estetik əməliyyatlara qaçmırdılar.

Bu gün hansısa boşanan qadın tək qalmayacağına əmindir. Əmindir ki, uşağının atası ona aliment verməyə məcburdur və əmindir ki, başqa bir kişi mütləq ona sahib çıxacaq. Belə olacağı təqdirdə hansı ailə modelindən danışa bilərik. Heç normal düşüncəli qadınlar da kişilərə qarşı tələbkar ola bilmir.

O gün bir video çarx çıxdı qarşıma. Deyir “biz ölkə olaraq sevməyi bacarmırıq. Məsələn, Amerikada 160 kq çəkisi olan bir qadının nişanlısı böyük həyəcanla onun bir qədər arıqlamasını və əməliyyat olunmasını gözləyir ki, sevdiyi qadına qovuşa bilsin. Bəs bizdə necə? O qadını elə halda sevməyi bacaran tapıla bilərmi?...

Bu gün Azərbaycanda da eyni vəziyyətdir. Qadınlarımız da, kişilərimiz də nə istədiklərini bilmirlər. “Sevirəm” sözü o qədər adiləşib ki, eşidəndə belə ikrah hissi keçirirsən...

Azərbaycan Respublikasının Ailə, Qadın və Uşaq Problemləri üzrə Dövlət Komitəsi gənc kadrlara üstünlük verməlidir. Bəlkə gənc kadrlar, gənclərin həqiqətən nə istədiyini, ailə dedikdə nəyi nəzərdə tutduqlarını araşdıra bilər.

İradə Cəlil, Bizimyol.info