Gülən gözlərinin ardındakı dərdlərini

Emin PİRİ

SƏN, MƏN VƏ PİANİNO

Boyatlamış dərdlərin var,
boyat, köhnə dərdlərin.
Adam da sadiq olar
dərdlərinə, dərdlərinə?!
Əl atıb qoparsam
ürəyindən kədərini.
Görərsənmi
əllərimi, əllərimi?!

Dəcəl barmaqların var,
dəcəl barmaqların.
Pianinonun dillərində
yandıracaq yalnızlığın işığını.
Söndürsəm “min illik” alovunu-
elə pianinonun dilləri üstdə
elə pianinonun qucağında,
qucağında.
Sevərsənmi
günahımı, günahımı?!

Bir qızımız olar
gözləri qəhvəyi gülən –
elə sənin kimi.
Qoşulub ona gülə-gülə
saçlarımı yolarsanmı,
Yolarsanmı?!

Alın yazımın qalan vərəqlərini
qoydum dizinə sənin.
Kimi istəsən sil alnımdan,
yaz öz adını.
Yazarsanmı adını,
yazarsanmı?!

Sənsiz
Oyuncağı əlindən alınmış uşaq kimiyəm.
Çağırsam ki, gəl
sevindir bu saqqallı uşağı,
Gələrsənmi,
Gələrsənmi?!

"27 OKTYABR"A

 Səni indi sevdim.

Gülən gözlərinin ardındakı dərdlərini -

sevdim keçmişini.

Ürəyi sözlərində döyünən körpə səslərini -

sevdim gələcəyini.

Sevdim -

el var, oba var -

daha demirəm nəyini sevdim.

Səni üzənin evi yıxılsın,

yıxılsın lap belə nəyi yıxılsın...

Fitili çəkilmiş qumbarayam,

at məni

dərdlərinin səngərinə.

Bakıdan Naxçıvana kimi

bir türkü olaram qulaqlarında

ötüb Zəngəzur səmasından:

"əllərim əlinə dəydikdən sonra

sonu istər ölüm olsun,

istər ayrılıq".

Səni səhər sevdim-

Azan gözləyən müəzzin kimi.

Səni günorta sevdim-

damla olmaqdan bezib

günəşə buxar kimi qaçmaq istəyən

Su damlası kimi.

Səni axşam sevdim-

demirəm necə sevdim...

Səni axşam

Səni günorta

Səni səhər sevdim,

Demirəm necə sevdim

Ay zalım, sevdim səni.

 "O"NA MƏKTUB

 Salam, torpaq adam!

Burda həyat

gözlərinin rəngi kimi tez dəyişir.

Əsasən qəhvəyi,

ya da qara.

Burda işimizi sorsan;

"imitasiya".

ya da anlayacağın hədəf taxtası.

Arada mərmilər kimisə sığallayır,

ya da qışqırır

hansısa ananın yuxusunda.

Göydə mərmilərlə toqquşur

anamızın duaları.

Gördüm;

"İki balam var,

Ölmək istəmirəm,

Ölmək istəmərəm" - deyən əsgəri.

Gördüm gözlərində

hələ doğulmamış

körpəsinin ürək çırpıntılarını.

Utandım,

Utandıq.

Baxmadım daha o gözlərə

üz-üzə gəlməməkçün o uşaqla.

mən utandım

biz utandıq.

Bəlkə o uşaq da utandı bizdən.

Getdik,

o uşağı baş-başa qoyduq atasıyla.

utandıq...

getdik...

Biz utandıq o gözlərdəki uşaqdan

o uşaq utandı bizdən.

amma atası utanmadı,

utanmadı...

Ən əzizinin, sevdiyinin

yanında olmasını istəmədiyin yerdi.

Bir əsgərim var.

Su gətirəndə

pulemyot gülləsi öpdü dizini.

İndi onu görəndə dizlərim ağrayır.

Susuzluğumuz yatmadı

mayorumuzun ürəyində sərinlədi

İstidən ürəyi sıxılan bir düşmən mərmisi.

Axı, biz su istəmişdik,

qan yox.

Bəlkə bura Füzuli deyil,

Kərbəladır, xəbərimiz yox?!

Oğullar döyüşür...

Analar yaralanır,

analar şəhid olur.

O oğlanın cəbhədə itən

ayaqlarını görərsən

ağsayan o anada.

Gözlərini itirən zabitin

gözlərini görərsən

göz yaşı quruyan o ananın

yanaqlarında.

O şəhidi görərsən

oğlunun məzarında

başdaşına dönən anada.

Havada rəqs edən güllələrdən

daha dəcəldir barmaqların.

O güllələr mənə xatırladır

xəyallarımı qıdıqlayan barmaqlarını.

Bilirəm, heç inanmırsan

görmədən, bilmədən

şəkillərdən sənə aşiq olduğuma.

Bilirsən,

heç bu torpaqları da görməmişdim...

AĞ XALATLI SEVGİ
Gözlərim tutanda baxışlarını
ürəyimi çəkirsən hər dəfə bir diş kimi.
Axı, bu ürəkdi,
diş deyil, 32 ola.
İnsafın olsun,
məndə bu qədər ürək hardandır, ay həkim qız?!
And ola Hipokrata,
sağaltmırsan, öldürürsən məni
sən başqa xəstəyə baş çəkəndə.
Nə əlindəki stetoskop, nə başqa alət
eşitməz qəlbimin səsini.
Özün qoy başını
sinəmə, qəlbimin üstə, ay həkim qız.
Dinlə
sənə doğru yorğa qaçan ürəyimi-
bəsimdi.
Gecələr tələsim evə.
Qapını açmaq istəyəndə
əllərim cəftəni yox,
əllərini tutsun-
bəsimdi.
Bilsəm ki, ağ xalat çıxar əynindən
kəfən əvəzinə örtər üstümü.
Bir anda ölərəm
görüm deyə əndamı-
bəsimdi.
Vallah, xeyri yoxdu mənə
resept kağızında yazdığın
adını duymadığım dərmanların.
Heyf etmə boş yerə o vərəqləri, ay həkim qız,
üzündən öpüm-
bəsimdi.
Nə otlar, nə də sakinləşdirici dərmanlar
soyutmaz əsəbimi.
sevgim gübrələyər bətnindəki çiçəyi-
Bəlkə hirsim soyuya.
Nə sistem, nə damarımdakı iynə,
durultmaz qanımı.
Uzun, qara saçların dolana qollarıma-
bəsimdi.
Boş ver analiz cavablarını,
At bir kənara
qol çəkdiyin qeydiyyat kitabçasını,

ay həkim qız!
Götür onların yerinə
nikah kağızına bir qol çək-
bəsimdi.

O... YOL... YAĞIŞ... KÜLƏK...

Buludlar dən səpər yerə,
yollar göyərçin kimi
dənlər yağışı.
"Bayatı-Şiraz" kimi evlər
dinlər yağışı.

Dodağı çatlamış asfalt küçələr
yağışı partdaq dodaqlarına çəkdiyi kimi
çəkərəm ciyərlərimə
mənə nəfəs verən öpüşlərini.

Bir yağış damlası olaram
qoparam buludların bətnindən saçlarına...
çırparsan tellərini
düşərəm ovuclarına.
Qaldır əllərini dodaqlarına:
nəfəs ver, isit məni...

Bir külək olaram.
Sonra...
Sonra dəcəl uşaqlar kimi
Qapını döyüb qaçaram.
Açarsanmı qapını?
Açarsanmı ürəyini?

Boya kimi çəkər
dodaqlarına
bir dünyalıq çəhrayı təbəssümü.

Çırpar,
çırpar buludlar yerin başına.
Zərbədən yıxılan yollar,
sərilər ayaqların altına.

Ürəyim yeriyər çəkmələrinlə
dənlər yerişinin addım səsini.
İndi pozacaq iş sükutunu
gecələr addımlayacaq "əsmər yuxum"da.

O yağış mənəm,
O külək mənəm,
O yol mənəm.
O mənəm.
O.
O.
O...