Heyf dirilməyimə... Xeyr, nə xoş doğulmağına!

Onu sevməmək mümkün deyil

Sözün, poeziyanın və dostluğun adamıdır Rauf Muradov. Şairdir, məsləyi isə mühəndis. Qaraişıq təxəllüsü ilə imza atır şeirlərinə.

Qarabağlıdır (Cəbrayıl), həyat onu müxtəlif diyarlara aparıb, indi İngiltərənin cənubunda, Sauthemton şəhərində yaşayır. Amma sorsan, “Sumqayıtlıyam” deyir. Çünki şəhərlər insanı doğmur, insanlar şəhərləri doğurur — Rauf ruhunu Sumqayıta bağlayıb.

Raufu tanıyanlar bir şeydə həmfikirdirlər – onu sevməmək mümkün deyil.

Dostcanlıdır, səmimidir, sevgisini nümayişkarcasına bəlli edər. Bu səbəbdəndir ki, sevəni bir okean, sevməyəni isə yoxdur.

Poeziyası da özü kimidir — dərvişanə, sufi ovqatlı.

Yolçuluğu elmlə ruhu qovuşdurmaq yolculuğudur.

Raufun beyni mühəndis beynidir, amma şeir yazanda fizikanın qanunlarını aşır, sözün ilahi qanunlara sığınır.

Bu, onun ən unikal cəhətidir: dəqiq elmi yanaşma ilə yüyənsiz düşüncələri bir bədənə sığdırmaq.

O, bəzən deyir ki, “şeiri yuxarıdan gələn vəhylə yazıram.”

Bu söz bir az mistik görünür mənə, amma şeirlərini oxuyanda anlayırsan ki, orada doğrudan da bir ilahi nəfəs var.

Bu gözəllikdə, bu səviyyədə bir şairin cəmi bircə kitabı var. “77 şeir” adlı bu kitab nadir biblioqrafik əsərə çevrilib. Hər kəs bilir ki, belə bir kitab var, amma onu görən çox azdır.

Şair öz kitabını sufiyanə bir sirrə çevirib. Kim bilir, bəlkə, “77 şeir” cəmi 77 ədəd çap edilib…

O kitabdan məndə bir nüsxə var. Oradan bir şeiri paylaşıram. Ad gününü təbrik edirək, ona dostları, ailəsi (başda Mələk xanım olmaqla), oxucuları üçün nə qədər işıqlı bir insan olduğunu söyləmək istəyirəm!

Ölmüşdüm…

Bir cüt sarıca yarpaq,

Bir cüt quruca yarpaq

Qondu qaraca gözlərimin üstə.

Elə bildim… əllərindi!

Açdım gözlərimi!

Yoox…

Əllərin deyilmiş sənin

O bir cüt sarıca yarpaq,

O bir cüt quruca yarpaq.

Heyf dirilməyimə,

Heyf!..

İmza: Ortaköylü dostun İbrahim…