KƏRƏM ELƏ YANMALIYDI...

Sherg.az saytından verilən məlumata əsasən, Icma.az məlumatı açıqlayır.

Eldar Nəsibliyə

Bəsdir, aşıq,

Kərəmi sorğulama -

o öz oduna gedirdi.

Sən bunu bilirdin.

Bilirdin ki,

bəzi adamlar

yanmaqdan qaçmır,

yanmağı

öz taleyinə çevirir.

Sən onun ardınca

dağ çəkdin,

qar çəkdin,

fələk çəkdin...

Amma bir şeyi

yolundan çəkə bilmədin:

sevdasını.

O yanmalıydı -

yandı da.

İllər keçdi.

Kərəmin adı

kitabdan kitaba keçdi,

sənin sözün

misradan misraya.

Kərəmin yanğısını yazdın.

Başqasının adını çəkib

özündən danışırdın.

Kərəmin odunu yazdın,

öz közünü gizlətdin.

İndi o köz

misraların arasından

boylanır.

Sən Kərəmi qınadın:

öz elini unutdu,

anasını unutdu,

atasını unutdu,

bir sevdanın ardınca

özündən uzaq düşdü...

İndi o misraların qarşısında

başqa sual dayanır:

İnsan

sevdiyinin ardınca gedəndə

özündən nə qədər uzaqlaşa bilər?

Və geri dönəndə

özünü tanıya bilərmi?

Bu sual

Kərəmdə qalmır.

Bizə keçir.

Sən saz götürdün.

Kim üçün?

Bir sevdanın adına?

Bir elin yaddaşına?

Yoxsa adamın içində

dilə gəlməyən

o ağrıya?

Sazın

Kərəmi çağırmadı yalnız.

Adamı da

öz içinə çağırdı.

Şeiri oxuyan adam

bir yerdən sonra

Kərəmi unudur.

Özünə baxır.

“Vallah, səni ağlayır

öz çaldığın.”

O vaxt

Kərəmə idi bu söz.

Həmin misraya

bu gün qayıdanda

səs dəyişir.

Bu dəfə

saz Kərəmi ağlamır.

Saz

öz sahibinin arxasınca

səs salır.

Amma sahib yoxdur.

Səs var.

Misra var.

Saz var.

Bir də

sözün içində qalan

adam.

Kərəmin alovu

görünürdü.

Şairin yanğısı

misraya çevrilir.

Çöldən baxanda

sakitdir.

Amma bir misranın

üstündə dayananda

hələ də istidir.

Sən öz odundan

söz çıxardın.

Kərəm külə döndü.

Səndən

misralar qaldı.

Otuz iki il...

1994-də yazılan

“yandı da”

bu gün başqa cür səslənir.

O vaxt

Kərəmin taleyinə deyilmişdi.

Bu gün

oxuyanın taleyinə toxunur.

Sən Kərəmi

sorğuya çəkirdin.

İndi

misraların bizi sorğuya çəkir:

Kim üçün yaşayırıq?

Nəyi unuduruq?

Nəyin ardınca gedirik?

Və ən ağır sual:

Özümüzdən uzaq düşəndə

hara qayıdırıq?

Öz dərdini

başqasının adına yazırsan.

Kərəmi yazırsan -

özündən danışırsan.

Dağı yazırsan -

içindəki ağırlıqdan.

Sazı yazırsan -

susmayan tərəfdən.

Sonra söz

səndən ayrılır.

Sənin yerinə danışır.

Kitab bağlanır.

Bir misranın

qapısı yox.

Kimsə kitabı açır.

Bir sözdə dayanır.

Bir sözü

yenidən oxuyur.

Və bilmədən

illər əvvəl

bir ürəkdən keçmiş

yanğıya toxunur.

Sənin Kərəmin

Əslinin dalınca getdi.

Sən isə

sözün dalınca.

Kərəmin qarşısında

dağ vardı.

Sənin qarşısında

kağız.

Dağ keçilir.

Kağızdan keçmək olmur.

Çünki kağızın o üzündə

adamın özü dayanır.

Sən

o tərəfə keçdin.

Bəlkə də

Kərəmi yandıran

Əsli deyildi.

Çatmaq istədiyi

bir ad idi.

İnsan bəzən

bir ada çatmaq üçün

öz adından çıxır.

Sonra geri qayıda bilmir.

Bir sözün ardınca düşürsən,

söz böyüyür,

sən kiçilirsən.

Axırda

öz yerini

o sözün içində tapırsan.

İndi

şeirə

son söz qoymaq istəmirəm.

Sən Kərəmin taleyini

bir “yandı da” ilə bağladın.

Mən həmin sözə

əl vurmayacağam.

Sadəcə

qarşısında dayanacağam.

Otuz iki il sonra

həmin misranın

nə dediyini dinləyəcəyəm.

Kərəm elə yanmalıydı -

yandı da.

Sən elə yazmalıydın -

yazdın da.

İndi

kitab açıqdır.

Saz susub.

Səhifədə

bir misra var.

Misranın içində

bir yanğı.

Yanğının içində

bir ad:

Eldar.

Adın ardınca

sükut gəlir.

O sükutda

nə Kərəmin külü var,

nə də sazın səsi.

Yalnız

toxunanda

əlinə keçən

bir hərarət.

Söz hələ soyumayıb.

Ədalət Nəbi Qarabulud

KƏRƏM ELƏ YANMALIYDI...

Bəsdir, aşıq, Kərəm, deyib-ağlama,