Mərhəba və ya Qazaxıstanın Müstəqillik Günündə qarlı Astanada gözlənilməz görüş AZƏRTAC

Astana, 17 dekabr, AZƏRTAC

“Mərhəba, Qazaxıstandan azərbaycanlılara çoxlu salamlar!” - bu sözlər Astananın ticarət mərkəzində səsləndi və bir anlıq mənə onun divarlarından kənardakı sərt soyuğu unutdurdu.

Qazaxıstanın Müstəqillik Günündə bu ölkənin paytaxtının tam mərkəzinə necə gəlib çıxdığımı və belə bir səmimi müraciət eşitdiyimi başa düşmək üçün lap əvvələ - bayram ab-havasının hökm sürdüyü dekabrın 16-nın səhərinə qayıtmaq lazımdır.

Yuxudan oyanıb əlimi telefonuma uzadan an çoxlu mesajlar gördüm.

Qazaxıstanın Müstəqillik Gününün əhəmiyyətini mənə xatırladan ilk şəxs bir dəfə müsahibə aldığım tanışım, məşhur kartoqraf Muxit-Ardager Sıdıqnazarov oldu. Onun ardınca oğlumun müəllimi məktəb “çat”ında bu bayramın qazax xalqı üçün xüsusi əhəmiyyətini vurğulayan ətraflı mesaj yazdı.

Müstəqillik günü rəsmi səviyyədə də qeyd olundu: Azərbaycanın Xarici İşlər Nazirliyi, eləcə də ölkəmizin səfirliyi X şəbəkəsində öz təbriklərini dərc etdi. Beləliklə, başqa ölkənin vətəndaşı olaraq, lakin Astanada yaşayan ailəmiz Qazaxıstan üçün bu günün əhəmiyyətini hiss etdi.

Bayram əhvali-ruhiyyəsindən ilhamlanaraq, gəzintiyə çıxmaq qərarına gəldik. Şiddətli şaxtaya baxmayaraq bütün ailə hazırlaşıb evi tərk etdi. Bilirdim ki, bayram münasibətilə şəhərdə müxtəlif tədbirlər keçirilir, amma dəqiq marşrutum yox idi - kortəbii hərəkət etmək qərarına gəldik.

İlkin plan – piyada gəzintiyə çıxmaq - ləğv edilməli oldu: çöldə o qədər soyuq idi ki, uzun müddət gəzmək qeyri-real görünürdü. Qarşımıza çıxan ilk avtobusa minmək və gedərkən səfərin məqsədini müəyyən etmək qərarına gəldik.

Maraqlı hadisələr axtarışında Mərkəzi Asiyanın ən hündür binalarından birinin - “Abu Dabi Plaza” ticarət mərkəzinin yerləşdiyi əraziyə yollandıq. Onun qarşısında sürüşkən olan uşaq meydançası var idi, bu da uşaqları xüsusilə sevindirdi.

Uşaqlar şaxtaya baxmayaraq sürüşməyə can atırdılar, mənə isə təmiz havada cəmi on dəqiqə qalmaq kifayət etdi. Onları bu əyləncəni növbəti dəfəyə qədər təxirə salmağa inandırmağa çətinliklə nail oldum.

Ticarət mərkəzinin içərisinə girməyə tələsdik.

Astanada eyni məqam məni hər zaman heyran edir: çöldə nə qədər soyuq olsa da, binaların içərisində rahat istilik var. Şəhər və onun infrastrukturu qışa mükəmməl uyğunlaşıb - qartəmizləyən maşınlar hətta gecələr də küçələri yaxşıca təmizləyir.

Lakin gəzintiyə qayıdaq.

Ticarət mərkəzinin daxilində əsl bayram ab-havası hökm sürürdü: musiqi səslənir, bəzədilmiş yolka var idi, insanlar isə qeyri-iş günündən istifadə edərək istirahətdən zövq alırdılar. Mən məqaləm üçün qeyri-adi bir şey axtarırdım.

İkinci mərtəbəyə qalxaraq Milad bazarına rast gəldik. Orada əl işləri: geyimlər, zinət əşyaları, şamlar, bəzək əşyaları, fincanlar və boyunbağılar nümayiş etdirilirdi.

Biz piştaxtalara baxarkən birdən gənc bir qız bizə yaxınlaşaraq türkcə danışdı:

“Siz türksünüz?” – deyə o, nitqimizin səslənməsini tutaraq soruşdu.

“Xeyr, biz Türkiyədən deyilik”, - deyə cavab verdik, artıq bu cür suallara öyrəşmişik. Yadımdadır, hətta Astanada keçirilən Dünya Köçəri Oyunları zamanı türkiyəli qonaqlar özləri gəlib Türkiyənin hansı şəhərindən gəldiyimizi soruşurdular.

Azərbaycandan olduğumuzu izah edib, qızın türkcəni haradan bildiyi ilə maraqlandım. Məlum oldu ki, onun adı Nimaradır və o, Türkiyədə uşaqlarla işlədiyi üçün dili çox çətinlik çəkmədən mənimsəyib. Öyrənməyin çətin olub-olmadığını soruşduqda, o gülümsədi: “Heç də çətin olmadı, çox sayda tanış sözlər var”.

Mən ondan kamera qarşısında türkcə bir neçə söz söyləməsini xahiş etdim. Əvvəlcə utanırdı, amma sonra yenə də dedi: “Mərhəba, Qazaxıstandan azərbaycanlılara çoxlu salamlar!”.

Bu təsadüfi söhbət mənim üçün rəmzi bir məqama çevrildi və mədəniyyətlərimizin bir-birinə nə qədər sıx bağlı olduğunu əyani şəkildə nümayiş etdirdi. Məqaləyə onun salamı ilə başlamaq qərarına gəldim.

Nimara suvenirlər, əl işləri məmulatları, dizaynlı və dekorasiyalı fincanlar satırdı və nəsə almağı təklif etdi. Uşaqların israrlı xahişlərinin məni birdən çox alış-veriş etməyə məcbur edəcəyindən qorxaraq nəzakətlə sağollaşıb onları uzaqlaşdırmağa tələsdim.

Sonra artıq avtobusda Astananın qarlı küçələrinə baxa-baxa dillərimizin yaxın olduğu haqqında düşündüm. Bu görüşdə mədəniyyətlərimizin sıx bağlılığı əks olundu: qazax dilinin türk kökləri və nitqini asanlıqla başa düşdüyümüz Nimaranın türkcə səlis danışması.

Düşüncələrimi bir qədər kədərləndirən hal isə ondan heç nə almamağımız idi. “Bizimlə türkcə mehriban danışan Nimara nə düşünəcək?”, – deyə avtobus bizi bayram paytaxtının şaxtalı axşamından keçirərkən düşünürdüm.

Elşən Rüstəmov

AZƏRTAC-ın xüsusi müxbiri

Astana