Niyə hər şeyi çəkirik, amma az yaşayırıq? KÖŞƏ

Bir konsertə gedin. Səhnəyə baxın. Sonra insanlara baxın.

Müğənnidən daha çox telefon ekranı görəcəksiniz.

Bir turist məkanına gedin. İnsanlar mənzərəni seyr etməkdən əvvəl telefonun kamerasını açırlar. Yemək süfrəyə gələn kimi ilk düşüncə onun dadı yox, şəklinin necə alınacağı olur. Gün batımı başlayır, amma çoxları onu gözləri ilə deyil, ekran vasitəsilə izləyir.

Sanki yaşamaqdan əvvəl sübut etməliyik ki, yaşamışıq.

Əlbəttə, xatirələri saxlamaq gözəldir. Bir foto illər sonra insanı keçmişə apara bilər. Problem isə ondadır ki, bəzən xatirəni yaratmaq əvəzinə, onu lentə almaqla məşğul oluruq.

Heç fikir vermisinizmi? Toylarda insanlar rəqs edənlərə baxmaq əvəzinə, telefonlarını qaldırıb çəkirlər. İdman yarışlarında qolu canlı izləmək əvəzinə videoya çəkirlər. Bir neçə dəqiqə sonra həmin videoların əksəriyyəti bir daha açılmır.

Bəs onda niyə çəkirik?

Bəlkə də cavab sadədir. Yaşadıqlarımızı özümüz üçün deyil, başqalarına göstərmək üçün qeyd etməyə başlamışıq. Sosial şəbəkələr bizə elə bir hiss yaradıb ki, paylaşılmayan an sanki yaşanmayıb.

Amma həyat "bəyənmə" düyməsi ilə ölçülmür.

Ən qiymətli anlar çox vaxt kameraya düşmür. Ananın övladına baxışı, dostla edilən səmimi söhbət, uzun müddət sonra qucaqlaşan iki insan, yağışdan sonra gələn torpaq qoxusu... Bunların heç biri yüksək keyfiyyətli görüntü verməyə bilər, amma yaddaşda ömür boyu qalır.

İnsan yaddaşı telefon yaddaşından fərqlidir. Telefon şəkli saxlayır, yaddaş isə hissi. Şəkildə dənizi görə bilərsiniz, amma o gün əsən küləyi hiss edə bilməzsiniz. Videoda gülüşü eşidə bilərsiniz, amma həmin anın sevincini yenidən yaşamaq mümkün deyil.

Bəlkə də bəzən telefonu cibimizdə saxlamaq lazımdır. Çünki bəzi mənzərələr çəkilmək üçün deyil, hiss edilmək üçündür.

Axı həyatın ən gözəl kadrları kamerada deyil, insanın xatirələrində yaşayır.