Payız stansiyası Ayaz Arabaçı yazır

Etiraz eləsəm də Vaqif məni vağzala təzə aldığı "Mercedes" iylə gətirdi. Az qala qatara gecikəcəkdim. Dünənki toydan sonra restoranda oturub "paxmel" imizi açdığımızdan qatarın vaxtını unutmuşdum. Əslində qalmağımı israr edən Vaqifə bu sərf eləyirdi. Amma Bakıda vacib işlərim olduğundan onun xahişinə məhəl qoymadım.Bəxtimdən qatar gecikirdi.

Payız axşamı idi. Hava köhnə şəkil kimi bozarmışdı. Çox keçmədi yağış başladı.

Bir tərəfdə çayçı samovarı köhnə paravoz kimi tüstüləyirdi, bir tərəfdə isə sərxoş bir kişi skamyada yatmışdı.

Gəncədən Bakıya qayıdırdım. Yorğun idim,yatmaq istəyirdim.

Platformada sosiska iyi, yaş rels qoxusu və uzaqdan gələn qatar səsi bir-birinə qarışmışdı. Adamlardan kimisi siqaret çəkir, kimisi telefonda qışqırır, kimisi çamadanlarını sürüyə-sürüyə ordan-bura gedirdi. Mən isə sadəcə yatmaq istəyirdim.Nəhayət qatar gəlib dayandı. Təkərlərin relslərə sürünərək çıxartdığı əcaib səs gecənin içini cırdı. Kupenin nömrəsinə baxa-baxa dar keçiddən keçdim. İçəridə zəif sarı işıq yanırdı.

Kupenin qapısını sürüşdürüb içəri girəndə gördüm ki, içəridə bir qadın var.Gəlin dedi, rahat olun, bu kupeyə daha heç kim gəlməyəcək.

Pəncərə tərəfdə oturmuşdu. Tünd rəngli palto geyinmişdi. Dizinin üstündə balaca qara çanta vardı. Bu tələm - tələsiklikdə kitab oxuyurdu. Yağışdan islanmış saçlarının bir neçə teli yanağına yapışmışdı. Qatarın zəif işığında sifəti yorğun görünsə də sakit idi. Sanki uzun müddət idi ki, danışmağı və gülməyi yadırğamışdı.

Mən girəndə başını yavaşca qaldırdı. Gözləri bir anlıq gözlərimə sataşdı. Baxışlarında nə soyuqluq vardı, nə də maraq sadəcə yorğun bir insanın başqa bir yorğun insana baxışı hiss olundu. Zərif bir qoxu kupeni çulğamışdı. Pəncərənin o üzündə ölgün işığın altında adamlar qarışqatək qaynaşırdı. Kimsə pəncərəyə əl edirdi, kimsə son dəfə qucaqlayırdı kimisə. Qatarın tavanındakı balaca ventilyator asta-asta fırlanırdı.

Keçib onunla üzbəüz oturdum.

Qatar tərpənəndən sonra qadın kitabı bağladı. Pəncərədən çölə baxıb sakitcə dedi:

- Adam ən çox harda tənha olur, bilirsiz?

Gülümsədim.

Tanımadığı, ilk dəfə gördüyü şəhərdə..

Başını yellədi.

Yox… adam ən çox sevdiyi adamın yanında.. tənha olur.

Mən yavaşca:

-Sevdiyim olmadığından bir şey deyə bilmərəm.

Gülümsündü.

Səsi sakit idi. Yorğunluğumu apardı. Qatar yola varid olmuşdu.

Bir az sonra çay gətirdilər.

Çantasından iki konfet çıxarıb masanın üstünə qoydu. Birini mənə uzatdı.

-Limonludu..

Konfeti alıb təşəkkür elədim. Barmaqları nazik və gözəl idi. Dırnaqlarında solğun rəng qalmışdı. Elə bil çoxdan özünə baxmırdı. Ya da baxmağa həvəsi qalmamışdı.

Qatar qaranlığı yara-yara gedirdi.

Pəncərənin o üzündə arabir hansısa qəsəbənin işıqları görünür, sonra yenə qaranlıq başlayırdı. Relslərin yeknəsəq səsi adamın fikirlərini də özüylə aparırdı. Kupedə qəribə rahatlıq vardı. İki yad adamın eyni yorğunluqda yaxınlaşması kimi..

Çayımdan Bir qurtum alıb soruşdum:

-Nə oxuyurdunuz?

"Zəfər Tağı" nı..

Sonra gülümsündü, bu kitabı hər dəfə başqa cür anlayıram.

Dedim, bəzi kitablar adamın yaşına görə dəyişir.

Başını tərpətdi, bəzi insanlar da…

Bir anlıq susduq.

Qadının üzündə qəribə bir kədər vardı. Amma o kədər adamı sıxmırdı. Əksinə, yaxınlaşdırırdı.

Qatar sürətləndikcə kupenin işığı yellənirdi. O işıq qadının üzünə düşəndə gözlərinin altındakı yorğunluq daha aydın görünürdü.

Birdən soruşdu:

- Siz heç gecikmisiz?

-Hara?

Pəncərəyə baxdı.

-Həyatınıza…

Nə bilim, mən onsuz da hər şeyə gecikirəm dedim..

Çöldə ildırım çaxdı. Kupenin şüşəsi bir anlıq işıqlandı. Hiss elədim ki, bərk qorxdu. Gəlib yanımda oturdu. Başını çiynimə söykəyib:

Mən sizə öz həyatımdan danışmaq istəyirəm, dedi. Maraqlıdır… insan bəzən ən səmimi söhbəti tanımadığı adamla edir.

Qəribəydi… onu dinlədikcə yuxum qaçırdı. Elə bil bu qadını hardansa tanıyırdım. Ya da bütün yorğun qadınlar bir-birinə oxşayırdı.

Qatar balaca bir stansiyada yavaşladı. Bayırda yağış altında iki polis dayanmışdı. Uzaqda it hürürdü.

Qadın üzünü mənə çevirdi.

Diqqətlə baxdım ona.

Kirpikləri uzundu. Dodaqları öpüləcək qədər şirin..

Və nədənsə o an hiss elədim ki, bu gecədən sonra onu heç cür unuda bilməyəcəyəm.

İnsan bəzi "fəlakət" ləri qabaqcadan hiss edir.

Kupenin zəif işığında üzünə baxıb asta səslə dedim-

-Mən burda düşməliyəm..

Qatar sürətlə tərpəndi.. Yağışın altında durmuşdum.. Yüngülcə əl eləyib, bir siqaret yandırdım