Qaldır üzünü, qoy dünya görsün!

Yenə Fevraldı... Yenə Xocalıda körpə ağladı... Ancaq budəfəki ağlayış doğuluşun səsidir. Bizim bəxş etdiyimiz göz yaşları sevinc göz yaşları olur. Bizdə uşaq çığırtısı doğuluş rəmzidir! Xocalının Ballıca kəndində 33 ildən sonra yenidən körpə doğuldu. Düz bir qərinə sonra!

Ballıca kəndinin, Ballıca çayının, Ballıca yaylağının sahibi gəldi – Mehdi! Çünki bu dəfə drijor Azərbaycandır. Olduğu səhnələri akademik səviyyəyə qaldıran Azərbaycan! Tikanlı məftillərə də toxunanda musiqi yaradan Azərbaycan! 

26 fevral 1992-ci ildən fərqli olaraq bu ilin fevralında biz Xocalıda ölmürük, doğuluruq.Qarqar çayının sahilini İordan çayının sahilinə çevrilməyə qoymayan igidlərin ruhunun şərəfinə Xocalıda yenidən doğuluruq. Onların qanı yenidən Xocalıda axır – bu dəfə körpə damarlarda...

Düz 33 il idi ki, ermənilər Ballıca kəndində silah anbarı qurmuşdular. Yaranış yox, ölüm bazası idi Ballıca. Ermənilər Xocalıya qədəmini basanda da “yetişdirdiyi meyvələr” meyit oldu. Ağ qar üstünə xaotik səpələnmiş qoca, qadın, uşaq meyitləri...

Həmin gün Qarqar çayının sağ sahili Ermənistanın yaratdığı “əsər”lərin “sərgi zalı” idi. Çingiz Mustafayev də “sərgi bələdçisi...” Ağlaya-ağlaya həmin əsərləri təqdim edirdi: “Üzünü qaldır, qaldır üzünü...”

Bu gün isə Qarabağ Azərbaycanın yaratdığı əsərlərin sərgi meydanıdır. Son əsərlərimizdən birinin adı da Mehdi!

Əziz ana, qaldır üzünü, qoy dünya baxsın! 

Görməsə də, baxsın!

Sərdar Amin

Xüsusi olaraq “Qafqazinfo” üçün