Ruh və azadlıq nədir?

"İnsan bəzən azadlıq içində yaşasa da, öz daxilində görünməz bir məhbusluq daşıyır. Hər bir insanın içində görünməz bir həbsxana var və çox vaxt bu həbsxananın divarlarını elə insanın özü tikir".

Bunu “Cebheinfo.az”-a açıqlamasında “Qadın Təşəbbüsü və Sosial Problemlərin Həllinə Yardım” İctimai Birliyinin psixoloqu Samirə İsmayılova deyib.

Onun sözlərinə görə, düşüncələr, qorxular, keçmiş travmalar, başqalarının dedikləri və uşaqlıqda alınan emosional yaralar insanı içəridən bağlayır:

"Bəzən azadlıqdan çox qorxuruq, çünki azad olmaq məsuliyyət deməkdir. Halbuki məhbusluq bəhanə verir. İnsan bəhanə tapanda sakitləşir, azad qalanda isə öz gerçək gücü ilə üzləşməyə məcbur olur".O bildirib ki, bəzən bu “zəncirləri” insan özü deyil, cəmiyyət yaradır:

"Bəzən bu zənciri quran biz olmuruq. Ətrafımız, cəmiyyətin qaydaları, insanların “belə olmalısan” deyə diktə etdiyi çərçivələr ruhun ətrafına görünməz dəmir barmaqlıqlar hörür.  Qadın belə olmalıdır, kişi belə davranmalıdır, insan belə yaşamalıdır və s. bu kimi cümlələr içimizdəki səsi boğur, istəkləri dondurur, fərqliliyi günah kimi göstərir. İnsan bir gün ayılır ki, öz həyatını yox, başqalarının rahatlığını yaşayıb".

Psixoloq vurğulayıb ki, ən qorxulu məhbusluq insanın öz içindəki zənciri normallaşdırmasıdır:

"Ən qorxulu məhbusluq budur, insanın öz içindəki zənciri normallaşdırması. Hər gün bir az daha susmaq, bir az daha uyğunlaşmaq, bir az daha “belə lazımdır” demək. Əslində o anda ruhun qapısını içəridən bağlayırsan. Heç kim səni məcbur etmir, amma sən özünü qorumaq üçün özünü azadlıqdan məhrum edirsən".

O qeyd edib ki, psixologiyada bu vəziyyət özünü senzura etmə kimi tanınır:

"İnsan o qədər çox başqalarının gözündən baxmağa öyrəşir ki, bir müddət sonra öz gözləri ilə görməyi unudur. Bu, tədricən daxili boşluq, depressiya və mənasızlıq hissi yaradır. Çünki azad olmayan ruh yaşamaqla sadəcə var olmaq arasındakı fərqi itirir".

Samirə İsmayılova bildirib ki, insan azadlığı çox vaxt kənarda deyil, öz daxilində tapır:

"Azadlıq bəzən bir qərardır, bəzən bir cəsarət. Bəzən sadəcə “bu mən deyiləm” demək qədər sadə, amma bir ömürlük iç sükutunu pozmaq qədər çətindir. İnsan içindəki qaranlıqla barışanda və başqalarının qapısına deyil, öz iç dünyasına yönələndə azad olur. O zaman artıq nə cəmiyyətin qəlibləri, nə də keçmişin zəncirləri onu saxlayır.

Bəlkə də azadlıq heç vaxt harasa qaçmaq deyil, əksinə, özünə dönməkdir. İnsan içindəki sükutu dinləməyi bacaranda, orada gizlənmiş gücü, şəfqəti, həyat sevgisini görür.

Azadlıq ruhun nəfəsidir. Ruh nəfəs almadıqda insanın bədəni yaşasa belə, həyatı dayanır. Bütün azadlıqların ən dəyərlisi özün olmaq cəsarətidir".

Əfsanə Rəcəb
"Cebheinfo.az"

Problemlərinizi bizə yazın, şahidi olduğunuz hadisələri çəkib göndərin