Şirin xatirələrin ölümsüzlüyü...

Tale qılıncını necə çəkdisə, bir ürək ikiyə bölündü. Səni sonsuz bir istəklə gözləyən anan kimi, qucağını necə də geniş açmışdı balaca məzarın. Bir dünyaya sığmayan balaca məzar daşındakı şəklinə baxanlar da könlünə, meylinə bələd olurlar. O gülgün gözlərindən də sənin şirinliyini duyanlar az deyil. Kaş ki, yerimizi dəyişə biləydik...

Tanrıdanmı gəldi bir belə ahəng? Bəzədi ömrümü qüssə də rəng-rəng. Səndən sonra hər gün sinəm üstə dil-dil ötən sazım susdu. Sənə şirin layla çalan bulaq gözlü anan gecə-gündüz çeşmə-çeşmə çağlayır. Divardan asılan qara donlu sazım indi daha yanğılı ağlayır.

Sən gedəndən gözlərimizin biri güldü, biri ağladı. Anan qara bağladı. Ağaran saçlarımın hər telində duyuram həsrətini. Səni düşündükcə haldan-hala düşürəm. Hər gün qulağımda səslənən dərdli bir türkünün ən incə nəqaratındasan:

Çarəsiz dərdimə dərman bulmadım,
Səndən sonra bir gün mutlu olmadım.

Həyat mənə nə veribsə, ona qane olmuşam. Var-dövlət könül açsa da, balanın yerini verməz, bala bal dadır. Mənəvi iztirablar adamı içdən öldürür. Sən doğulandan ömrün ömrümüzə calanmışdı. Nəvaziş gözləyən şehli güllər kimi həyatımız şirin qayğılarla doldu. Balaca varlığınla, yaz qoxulu nəfəsinlə, gülüb ağlamağınla atalı-analı dünyanı işıqlandıran bir ulduz idin. 3 oğul atası olmaq səadəti bəxş etmişdin mənə.

3 qardaş 3 sacayağının üstündə yanan ocağımız kimiydiniz. Sizin işığınıza pərvanə işığa yığışan kimi yığışırdıq. Evimizin çırağı daha da gur yanırdı. Qardaşlarınla birgə üzü Günəşə doğru qaçdığınız günlər nə bəxtəvər idik? Ürəyimdə yatıb-durub oyanırdınız. Sizə baxırdım, qönçə-qönçə arzularım gül açırdı. O fərəhli günlərin gündüzündə ürəyimdə uşaqlıq sevinci dil açırdı. Gecələr təzə doğulmuş Ay, göy üzündə sayrışan ulduzlar həyətimizə nur saçırdı. Həyatımız da, həyətimiz də elə nurlu idi ki...

Ömrümə-günümə əzəli, əbədi nur paylayarkən sən uçub getdin. Ən dadlı xatirələrlə, ən bakirə duyğularla ayrıldın bizdən:

Tanrı istədi, verdi,
Səni verənə qurban.
İndi səni görmürəm,
Səni görənə qurban.

Səndən sonra axan sularımız da qurudu. Könül quşlarımız uçub qürbətə getdi. İndi səmtini azan durnaların günündəyik. Yaş yetmiş, ömür bitmiş. Anan da, mən də ömür macalının son vədəsindəyik. Son ümid son yarpaq kimidir, oğul! Son ümidimiz son yarpağın gözündə yaşa döndü.

Elə hey səndən ötrü burnumun ucu göynüyür. Bir zamanlar sənə oxuduğum nəğmələri indi çöllərin quşuna, dağların daşına oxuyuram. Adına yazdığım nəğmələr, şeirlər birmi, beşmi?! Duyğularla dilləşəndə, yerlə, göylə əlləşəndə sənə şeir yazıram:

Güllər könülsüz açılmaz,
Yılmaz, başına dönüm!
Yaşıl otlar yaz gecəsi
Solmaz, başına dönüm!
Oğul atasından qabaq
Ölməz, başına dönüm!
Ürək yanar, göz ağlayar,
Gülməz, başına dönüm!
Nə boyunu öyə billəm,
Nə nağıllar deyə billəm,
Nə ağılar deyə billəm –
Lalam başına dönüm!
Balam, başına dönüm!
Yana-yana ürəyimi dağladım,
Şəklini bağrıma basıb ağladım,
Asdım sinəm üstən ürək yerinə,
Gəlmişdin dünyaya mələk yerinə...

Bu sədəf düzümlü zərif, kövrək, dərd-ələmli misralar yazıldıqca qəlbimə od salır, məni məndən alır. Bəlkə, yazmaq da bir təsəllidir. Yazıram ki, bəlkə, rahatlıq tapım. Şirin xatirələrini ölümsüzləşdirən nisgilli və təsəllisiz kiçik dünyanı xəyalıma gətirdikcə nəğməyə dönüb, elə hey qulağımda səslənir...

İçim özümü yandırır, çölüm özgəni...

Qəmdən xəbərsiz olan hansı könül sahibi dərdi duya bilər ki?! Vaqif Səmədoğlu demiş: Özgə dərdi uzaq ulduz kimidir – işığı çatır, istisi yox.

O sənli günləri necə qaytarım? Səni necə ürəyimdən qoparım?! Sən bir taleyin xəyalagəlməz cilvəsinə bax!.. Məzarın üstündə açan güllərdən bəllidir bəxtiyarlığın. Sən bu dünyada çatmadığın arzularına haqq dünyasında çatdınmı, oğlum?!

Dünyanın işi belədir, oğlum. Gedənlərin yeri dolmur... Sənin kiçik həyatının bircə səhifəsi də bu dumanlı dünyanın kölgələri içərisində unudulmur. Son baharda çiçəklər solsa da, xoş diləklər solmur, Yılmazım, solmur... Sənə qovuşmaqdan özgə nə diləyim var ki...

Həzi HƏSƏNLİ,
şair-publisist