Su yanğısını torpaq söndürdü...

Azərbaycan Respublikası Silahlı Qüvvələri Günü şərəfinə

Oturub-durduğu dostları ilə birgə ona da çağırış vərəqi gəlmişdi. Hərbi komissarlığa da dostları ilə yollandı. Çağırışçıları tibbi komissiyadan çıxarandan sonra məlum oldu ki, onun çəkisi normadan bir neçə kiloqram az gəldiyindən hələlik hərbi xidmətə yararsızdır.

Səfərbərlik müddətinin başa çatmasına hələ 15–20 gün qalırdı. Elə bil, oğlan iştaha gəlib qarın açmışdı. Az qala, bütün günü ağzı işləyirdi. Əvvəllər gün ərzində yediklərini indi az qala bir oturuma həzm-rabedən keçirən oğullarının bu iştahına ata-ana ürəklərində sevinir, şadlanırdılar. 

Oğlan da gözgörəsi, elə bil, hər gün kökəlir, ətə-qana dolurdu. Eşidib bilirdi ki, gün ərzində normadan artıq maye qəbul etmək də çəkini artırır. Çayla bir elə arası olmasa da, evdəkiləri şübhələndirməmək üçün arada çay da içirdi.

Çağırış müddətinin qurtarmasına 2-3 gün qalmış oğlan bir səhər təzədən hərbi komissarlığa yollandı. Yol boyu rast gəldiyi su köşklərinə keçir, dolu stəkanları dalbadal başına çəkib boşaldırdı. Soyuq aylar idi. Satıcılar gözaltı ona baxa-baxa başlarını bulayırdılar. Komissarlığa çathaçatda da tindəki su köşkünə keçdi. Bu dəfə üç stəkanı birbaşa başına çəkdi.

Köşkdən çıxanda arxasınca danışan satıcının acıqlı səsini eşitdi: “Elə bil, içi yanır! Boyuna-buxununa bir bax, zalım oğlu gör axşam nə qədər zəqqumlanıb ki, yanğısı  hələ də sönmür”. Geri çevrilib satıcıya baxa-baxa gülməkdən uğunub getdi...

Oğlan yerə-göyə sığmırdı. Evlərinə də sanki uça-uça qayıdırdı. Tibbi komissiyanın qərarı bu dəfə müsbət olmuşdu. Çəkisi normaya uyğun gəlmişdi. Oğlan evlərinə çatıb doyunca su içdi. Elə bil bu dəfə, doğrudan da, susamışdı.  

...Səngərdə düşmənlə üz-üzə durmuşdular. Neçə saat idi ki, amansız döyüş gedirdi. Qarşı tərəf sayca onlardan qat-qat çox olsa da, mövqelərini tərk edib geri çəkilmirdilər. 

Bir ara atəş səsləri kəsildi. Aralarında şəhid olan da vardı. O isə yaralanmışdı. Döyüşçü yoldaşları başının üstünü kəsdirmişdilər. Elə bil, yuxulu idi. Birdən gözlərini açıb: – Su, su, su, –  deyə-deyə qurumuş dodaqlarını yaladı. Səngər yoldaşları çaşqın halda bir-birinin üzünə baxa-baxa qaldılar. Hamısının su qumqumaları boş idi. Elə bil, o da birdən bunu başa düşüb susdu. Ancaq qurumuş dodaqlarını yaladı.

Döyüş dostlarından biri qəflətən: – Yox, mən bu saat, mən bu saat... – deyərək səngərdən qalxmaq istədi. Ordan azca aralıda bir bulaq vardı. Səngər qazanda  görmüşdülər.

Yenidən qarşı tərəfdən güllələr açıldı. Səngərdən baş qaldırıb aralanmaq açıq-açığına ölümə sarı getmək idi. Elə bil, yaralı əsgər dostunun niyyətini başa düşüb birdən dirçəldi. Təlaş qarışıq səslə: – Yox, yox, –  dedi, – yanğım keçib getdı...  Dirsəklənərək gülümsəməyə çalışdı. 

– Bilirsinizmi, bəs mən elə bəlkə də bu suyun hesabına indi sizin aranızdayam, – deyib, onların lal-dinməz sual dolu baxışlarına baxa-baxa gülümsəyə bildi, sonra da onları çox intizarda saxlamadı. Kəsik-kəsik nəfəs ala-ala həmin çəki azlığı tarixçəsini danışıb, axır ki, tamamlaya bildi. Dərindən köks ötürüb dodaqlarını yaladı.

Düşmən güllələri başları üstündən vıyıltı ilə uçub keçirdi. Səngərdən qalxmaq ölümlə üzbəüz qalmaq idi. Birdən-birə göy guruldadı. Toqquşan buludlar şaqqıldadı. Səngərdən ehtiyatla boylanan əsgərlər əvvəlcə bunu qarşı tərəfin qəfil həmləsi zənn etdi. Yox... İldırım çaxdı, leysan tökdü. Ancaq əlbəəl də kəsdi.

Yaralı əsgər üzü üstdə torpağa çökdü.

Bilmək olmurdu ki, o, nəmli torpağa dodaqlarını sürtməklə susuzluğunu söndürmək istəyirdi, yoxsa uğrunda qurban getdiyi torpağı son nəfəsində öpüb onunla vidalaşırdı...

Əsgər yoldaşları için -için göz yaşları axıdırdı.

Aydın TAĞIYEV