Yaxşı, pis, çirkin

Hollivud klassikasından olan “Yaxşı, pis, çirkin” filmini xatırlayaq. Vestern janrının zirvə işlərindən olan həmin filmdə üç fərqli xarakterlə müxtəlif situasiyaların uzlaşması və çarpazlaşması təsvir edilir.

Azərbaycan millisinin Fransa (0:3) və Ukrayna (1:2) məğlubiyyətlərindən sonra yaranmış fikir qarışıqlığının uzlaşma və çarpazlaşmasına obrazlı yanaşsaq, bəlkə yaranmış əndirabadi qarışıqlıqdan nəsə bir xətt çıxara bilək.

Yaxşı – bu obrazda olanların fikri budur ki, AFFA Santuşu təzminat bahasına olsa belə istefaya göndərib yerli məşqçini “sükan arxasına” gətirməklə xarakter göstərdi. Çoxdan atılmalı olan addım gec də olsa atıldı və nəticələrdə olmasa da, mahiyyətdə irəliləyişə nail olunub.

Pis – bu obrazın altında cəmlədiyimiz fikir sahiblərini ortaq bir cümlədə birləşdirmək olar – “Nəticə yoxdursa, yaxşı oyunu nə edirik..”.

Bəli, onlar düşünür ki, Fransaya, Ukraynaya qarşı müdafiədə “oturmaq” doğru deyildi, heç olmasa, 5-6-7-8 və s. sayda hücum eləmək lazım idi.

Çirkin – burada isə fikirlər lap qarışıqdır. Həm yerli məşqçi seçiminə isti yanaşılır, həm AFFA-da günah görülmür, həm görülür, həm çempionatın zəif olmasının millinin səviyyəsinə pis təsir etdiyi vurğulanır, həm klubların müstəqil təşkilat olduğu, buna məcbur olmadığı vurğulanır və s.

Düz nədir?

Düz bu qarışıqlıqdan nəyin yaxşı, nəyin pis və nəyin çirkin olduğunu təhlil etmək, doğru qərarlar verməkdir.

Zaman göstərdi ki, AFFA müstəqil və peşəkar mediaya önəm verəndə ictimai inam/rəğbət/dəstək də ondan yana olur. Ancaq yaxşı qərarları qəbul etmək nə qədər yaxşı olsa da, onun icrası bir o qədər vacibdir. Ən vacibi isə cəld və səhih addımlar atmaqdır.

Müxtəlif obrazların müxtəlif fikir çoxluğunda azmaq təhlükəsi var. AFFA daxildən təmizlənməsə, keçmişdən qalan xunta qüvvələrini təxirəsalınmaz tədbir vacibliyi ilə həndəvərdən uzaqlaşdırmasa, “çevriliş” qaçılmazdır və bunun “xəritəsi” belə hazırdır.

Son iki oyunda bunun əlamətləri özünü çox büruzə verdi. Buyurun…

Elçin Cəlilov