Can, Cənab Ali Baş Komandan!

Yuxusuz gözlərinin qızartısında dan...

Can, Cənab Ali Baş Komandan!

Yaralı əsgərə şəfa hissiylə

uzatdığın əlinə,

qürur uğrunda hazır olduğun ölümə

alnımı söykəyirəm.

Duruşundakı qətiyyətə həm də şəhid

qardaşlarına görə

qarışan qəm yandırır adamı.

Amma axı gözəldi:

torpağın ən şirin vaxtında elə

ölümlər var ki,

yaşadığına görə utandırır adamı.

Amma axı neyləməli:

Yer üzündə heç zaman sülh olmayıb,

sülh, olsa-olsa, əbədi müharibənin

arxa cəbhəsidi.

Hətta zərif güllərin savaşdığı dünyada

quşların səsi də güllə səsidi.

Amma axı neyləməli:

bir gün daşıb-tökülməliydi yerə

illər boyu bağrımızdan axan qan...

Can, Cənab Ali Baş Komandan!

İndi hamıdan dərin sən duyursan

bu dərdi,

hamıdan aydın sən eşidirsən tarixin

bu pıçıltısını:

Vətən sevinc deyil, Vətən kədərdi.

Bir gün bu qaçan itlərin kəsiləcək

hürüşü,

Bu ellərdən izi-tozu itəcək...

Sənin yumruğunun bir işarəsiylə

qucacağıq torpağı

qollarımızın arasından bir qucaq

qan-qırmızı qızılgül bitəcək.

İçində üsyan və dərd adam,

doğma adam, mərd adam!

Salam Sarvan

Müharibə başlayıb...

Nəbatat bağındayam.

Hava yaman soyuqdu,

özüm də bir az xəstə.

Heyf, evdən çıxanda papaq da

qoymamışam

Anam elə bilir ki,

ölüm ayağındayam.

Müharibə başlayıb...

Nəbatat bağındayam...

Mən səni gözləyirəm....

Eləcə dayanmışam Eldar

şamının altda

Gör e, adam adında ağaclar

var həyatda

Ağacların üstündən yıxılan

balacalar böyüyür, igid olur.

Mən səni gözləyirəm, amma indi,

bəlkə də,

bu ağacın adaşı Şuşada şəhid olur.

Mən səni gözləyirəm...

Gəlsən, soruşma məndən

Vətən səninçün nədi?

Bax, indi dediklərim

hamısı bəhanədi:

Anamın olduğu yer, atamın

yatdığı yer,

bir də sən hardasansa ora

mənə Vətəndi.

Anam heç vaxt ölməsin,

sən də ölmək istəmə.

Mən atamdan bilirəm,

ölüm bədahətəndi.

Mən də mütləq öləcəm,

elə Eldar şamı da,

Bir əsgər anasının ...

Rəşad Nağı Mustafa

Əsgər sinəsi axtarır

isinməyə,

fevral şaxtasından

üşüyən güllə.

hər əsgər tabutu

bir ağ gəlinliklə

köçər...

əsgər deyil,

sevən qızın arzularını

götürüb gedər,

hər atılan güllə.

soba yanında,

gecə yarısı bir qız

məktub yazır səngərə.

anasının yarıyuxulu

“qızım yatmamısan?”

sualına diksinib,

“üşüyürəm, ana

odun atıram sobaya”

Daha gecələri oyaq qalmağa,

soba yanında

məktub yazmağa,

yalandan üşüməyə,

sobaya odun atmağa

ehtiyac yoxdu...

tağım komandirinin

səngərdən qıvrıla-qıvrıla

boğuq səsi gəlir:

kimsə sağdı?!

Emin Piri

Üzdü ayaqlarımı

Vətən yolu

qayıtdım üzüqoylu...

qayıtdım

qurşağımın yuxarı

qatıyla,

qayıtdım

əlil arabasının atıyla...

İki balam gözüyaşlı

arvadım başıdaşlı...

Yazıq hər əmrə

müntəzir:

həm məni gəzdirir,

həm ... özü gəzir...

Süfrəmdə haram var -

dinmirəm,

İki ac balam var -

dinmirəm.

Dinmirəm

gül ağzı açılanda

heyrətin:

“Vətəni qorudun,

bəs öz qeyrətin?!”

... Üzdü ayaqlarımı

Vətən yolu

bu da mənə

“sağ ol”u...

Qulu Ağsəs

Sizə zəfər gətirəcəyik

bizə məktub yazın

heç olmasa

sətirlərdən

ürəyiniz boy versin

səbirlə dinləyin

şikəst qayıdan

əsgər yoldaşlarımızın gecə sayıqlamalarını

üz çevirib getməyin uşaqlarımız

dilənəndə

su verin

çörək verin!

atalarımıza siqaret

analarımıza ürək

dirək verin...

sizə zəfər gətirəcəyik

bizə barıt

qoxusu dadmayan

səhər saxlayın

bir az Günəş

bir az dəniz...

bir az da soyuq

xırdalan pivəsi

şəxsən mənim üçün

və sevməyin

ay əclaflar

bizi gözləyən

qadınları...

Zahir Əzəmət