Etibara xəyanətlə cavab verən “kardinalın” ləyaqətsizliyi

Hakimiyyət uğrunda mübarizə çox nadir hallarda dürüstlük və ədalət ilə müşayiət olunur, bu mübarizə daha çox alçaqlıq və ikiüzlülük nümunələri ilə zəngindir.

Azərbaycanın ümummilli lideri Heydər Əliyev vaxtilə bu acı təcrübə ilə üzləşmişdi. Respublikaya rəhbərlik etdiyi, daha sonra isə SSRİ-nin ali rəhbərliyində təmsil olunduğu dövrlərdə o, gənc mütəxəssislərin yolunu açaraq və onlara strateji sahələri etibar edərək ölkənin idarəetmə elitasını şəxsən formalaşdırmışdı. Lakin Mixail Qorbaçovun təşkil etdiyi təqiblər dövründə dünənki kadrlar o zaman üçün güclü olan Kreml tərəfə keçməyə üstünlük verdilər. Heydər Əliyevin “həyata vəsiqə” verdiyi şəxslər bir göz qırpımında onu dəstəkdən məhrum etdilər.

Yaddaşsız nomenklatura

Həmin çətin dövrdə Bakıdan Moskvaya böhtan dolu məktublar axını başladı. Onların müəllifləri ideoloji rəqiblər deyil, məhz Heydər Əliyevi özlərinə Ustad hesab edən nomenklatura nümayəndələri idi. Donos (xəbərçilik) onlar üçün özünüqoruma vasitəsinə, xəyanət isə yeni konyunkturada sağ qalmağın bədəlinə çevrildi. Öz hamisindən nümayişkaranə şəkildə uzaqlaşaraq və onun qaralanmasında iştirak edərək, onlar minnətdarlıq hissi və strateji təfəkkürdən məhrum, prinsipsiz funksioner tipini formalaşdırdılar.

Ramiz Mehdiyev: Etibardan xəyanətə gedən yol

Bu qəbildən olan şəxslərin bariz təcəssümü Prezident Administrasiyasının keçmiş rəhbəri Ramiz Mehdiyev oldu. Heydər Əliyev ona böyük etimad göstərərək, 1994-cü ildə şöbə müdiri, bir il sonra isə Administrasiya rəhbəri təyin etmişdi.

Zamanın göstərdiyi kimi, Mehdiyev buna alçaqlıqla “cavab verdi”. Azərbaycan Respublikası Dövlət Təhlükəsizliyi Xidmətinin materiallarına əsasən, Mehdiyev, habelə Abbas Abbasov, Əli Kərimli və digər şəxslərin hakimiyyəti zorla ələ keçirməyə və konstitusiya quruluşunu dəyişməyə hazırlıq görmələrinə dair əsaslı şübhələr yarandı.

Faktlar göstərir ki, bu şəxslər Azərbaycanın suverenliyini xarici xüsusi xidmət orqanlarının maraqlarına qurban verməyə hazır olublar. Mehdiyev, əslində, ölkənin daxili siyasətinə müdaxilə etmək, sabitliyi pozmaq və dövlətin beynəlxalq nüfuzuna xələl gətirmək üçün yaradılmış şəbəkəni əlaqələndirirdi.

Sabitliyi pozma mexanizmləri

Diqqətçəkən məqam odur ki, 2019-cu ildə “kardinal” adını qazanmış Mehdiyevin istefasından sonra “barışmaz müxalifətin” fəallığı dərhal söndü. Məlum oldu ki, azsaylı etiraz aksiyaları sadəcə bir dekorasiya - xarici kuratorların “gözünə kül üfürmək” üçün vasitə imiş.

Bu qrup xüsusilə Vətən müharibəsi ərəfəsində dağıdıcı rol oynayırdı:

- Məğlubiyyət təbliğatı: Xaricdəki nəzarət olunan “söyüş müxalifəti” vasitəsilə Azərbaycan ordusunun zəifliyi və qaçılmaz məğlubiyyətı haqqında miflər aşılanırdı.

- Qorxu kultivasiyası: Əli Kərimli və tərəfdarları Rusiya sülhməramlılarının Qarabağı heç vaxt tərk etməyəcəyini və qaçqınların “Böyük Qayıdış”ının qeyri-mümkün olduğunu iddia edərək ictimaiyyətə yalan danışırdılar.

- Təxribatlar: Mehdiyev ölkə daxilində xaos mühiti yaratmağa çalışaraq radikalları şəxsən fəaliyyətə sövq edirdi.

Xəyanətkarların fiaskosu

Azərbaycanın tarixi Zəfəri və suverenliyinin tam bərpası bu şəbəkə üçün şəxsi fiasko oldu. Onlara güclü Azərbaycan lazım deyildi, onlar ölkənin müstəqilliyi bahasına hakimiyyəti ələ keçirməyə imkan verəcək “böyük sarsıntılar” xəyalı ilə yaşayırdılar.

Bu gün isə onların cinayətkar fəaliyyətinin bütün spektri ictimaiyyətə təqdim olundu. Ədalət zəfər çalır: Vətənin maraqlarına xəyanət etdiklərinə görə təqsirkarlar suveren Azərbaycan Respublikasının qanunlarına uyğun olaraq layiqli cəzalarını alacaqlar!

Kamran Bayramov

Milli Məclisin deputatı