İnsan kapitalının inkişafına ekosistem yanaşması

Asif BƏKİRLİ
Əməkdar mühəndis, İnsan kapitalı və təşkilati inkişaf üzrə ekspert, kouç

Ekosistem yanaşması insan resurslarının idarə edilməsində yalnız təşkilatın cari performans göstəricilərini deyil, həm də onun gələcək sabitliyini və davamlı inkişaf potensialını sistemli şəkildə nəzərə alır. Bu yanaşma təşkilat daxilində qarşılıqlı əlaqədə olan istedadların inkişafını, biliklərin ötürülməsini, liderlik potensialının formalaşdırılmasını və institusional davamlılığı vahid mühit kimi qiymətləndirməklə yanaşı, təşkilati davranış sisteminin idarə olunmasına da xidmət edir. Davranış sistemi isə müvafiq nəticələri formalaşdırır.

İnsan resurslarının idarə olunması XX əsrin ortalarından başlayaraq təşkilatlarda əsasən kadrlar şöbəsi formatında fəaliyyət göstərmişdir. Kadrlar şöbəsinin əsas funksiyaları işçilərin qeydiyyatı, əmək kitabçalarının aparılması, sənədləşmə, əmək haqqının hesablanması və əmək qanunvericiliyinə uyğunluğun təmin edilməsi kimi inzibati proseslərlə məhdudlaşırdı. Bu mərhələdə insan resursları daha çox təşkilatın inzibati sabitliyini təmin edən struktur vahidi kimi qəbul edilir, lakin strateji qərarvermə prosesində mühüm rol oynamırdı.

1980-1990-cı illərdən etibarən qlobal iqtisadi transformasiya, rəqabətin artması və elm əsaslı iqtisadiyyatın formalaşması ilə bu yanaşma tədricən müasir insan resurslarının idarə edilməsi konsepsiyası ilə əvəz olunmağa başladı. Artıq təşkilatlar anlamağa başladılar ki, insan resursları yalnız inzibati funksiyanı deyil, həm də təşkilati inkişafı, motivasiyanı və məhsuldarlığı formalaşdıran strateji faktordur.

1990-cı illərin sonlarından və xüsusilə 2000-ci illərdən sonra insan resurslarının idarə olunması bir çox təşkilatlarda strateji tərəfdaşlıq mərhələsinə keçdi. İnsan resursları rəhbərləri təşkilati strategiyanın hazırlanması, liderlik inkişafı, istedadların idarə olunması və təşkilati mədəniyyətin formalaşdırılması kimi proseslərdə aktiv rol oynamağa başladılar. Bu transformasiya insan kapitalı anlayışının idarəetmə və iqtisadiyyat sahələrində daha geniş qəbul olunması ilə də əlaqədar idi.

Bu inkişaf tendensiyası xüsusilə post-sovet ölkələrində, o cümlədən Azərbaycanda daha gec mərhələdə baş vermişdir. Sovet idarəetmə modelində üstünlük təşkil edən kadrlar şöbəsi yanaşması müstəqillikdən sonra tədricən dəyişmiş, xüsusilə 2000-2010-cu illərdən etibarən beynəlxalq şirkətlərin və müasir idarəetmə modellərinin təsiri ilə insan resursları funksiyası strateji məzmun qazanmağa başlamışdır.

Ənənəvi yanaşmada insan resurslarının idarə olunması prosesləri ardıcıl və bir-birindən nisbətən müstəqil mərhələlər kimi təqdim edilirdi. Belə ki, işə qəbul, təlim və inkişaf, performansın qiymətləndirilməsi və mükafatlandırma kimi proseslər bir-birindən ayrı mexanizmlər kimi qəbul olunurdu. Lakin bu model təşkilati dinamikanı tam əks etdirmirdi. Çünki insan davranışı və əmək fəaliyyəti xətti proseslərə tabe olmayaraq qarşılıqlı təsirlər, təşkilati mühit və davamlı geribildirim mexanizmləri vasitəsilə formalaşır.

Bu baxımdan müasir yanaşmalar insan resurslarının idarə olunmasını yalnız ardıcıl prosedurlar toplusu kimi deyil, qarşılıqlı əlaqədə olan elementlər sistemi kimi izah edir. Bu yanaşma insan resurslarının idarə olunması və insan kapitalı konsepsiyalarına əsaslanaraq əməkdaşları yalnız təşkilati resurs kimi deyil, həm də təşkilatın uzunmüddətli inkişafını təmin edən strateji dəyər mənbəyi kimi qiymətləndirməyi nəzərdə tutur.

Beləliklə, bu yanaşma tədricən daha da inkişaf edərək yeni mərhələyə keçmişdir. İnsan resursları artıq yalnız təşkilat daxilində fəaliyyət göstərən struktur bölməsi kimi deyil, qarşılıqlı əlaqədə olan proseslər, institutlar və iştirakçılardan ibarət kompleks sistem kimi qiymətləndirilir. Bu baxımdan insan resurslarının idarə olunması tədricən insan kapitalı ekosistemi konsepsiyasına transformasiya olunur və təşkilatın dayanıqlı inkişafının əsas komponentlərindən biri kimi çıxış edir.

Ekosistem yanaşması göstərir ki, insan resursları sistemində qəbul edilən hər bir qərar digər funksional sahələrə zəncirvari təsir yaradır. Məsələn, işə qəbul mərhələsində verilən qərar yalnız vakansiyanın doldurulması ilə məhdudlaşmır, eyni zamanda komanda dinamikasına, liderlərin idarəetmə yükünə və təşkilatın uzunmüddətli məhsuldarlıq səviyyəsinə birbaşa təsir göstərir. Əgər seçim prosesi təşkilatın strateji istiqamətləri ilə uyğunlaşdırılmasa, bu uyğunsuzluq sonrakı mərhələlərdə əlavə təlim xərclərinə, performans problemlərinə və resurs itkilərinə səbəb ola bilər. Bu səbəbdən müasir insan resursları yanaşmasında işə qəbul prosesi yalnız cari ehtiyacların qarşılanması kimi deyil, həm də təşkilatın gələcək inkişaf strategiyasını dəstəkləyən qərar kimi qiymətləndirilir.

Eyni məntiq digər insan resursları mexanizmlərinə də aiddir. Məsələn, qeyri-şəffaf və ya ədalətli qəbul edilməyən performans qiymətləndirmə sistemi əməkdaşların motivasiyasının azalmasına səbəb ola bilər. Motivasiya səviyyəsinin zəifləməsi isə öz növbəsində əmək məhsuldarlığının aşağı düşməsinə və işçi dövriyyəsinin artmasına gətirib çıxarır. Beləliklə, insan resursları proseslərinin hər biri digərinə təsir edən qarşılıqlı əlaqəli elementlərdən ibarətdir və onların effektivliyi yalnız ayrı-ayrı funksiyaların deyil, bütöv sistemin necə idarə olunmasından asılıdır.

Düzgün seçilmiş əməkdaş belə aydın məqsədlər və obyektiv qiymətləndirmə olmadan yüksək nəticə göstərə bilməz. Performansın davamlılığı strukturlaşdırılmış hədəflər, sistemli geribildirim və inkişaf imkanları ilə təmin olunur. Bu mexanizm motivasiyanın əsasını təşkil edir. Motivasiya isə ədalət və şəffaflıq qavrayışı ilə sıx bağlıdır. Əməkdaş qərarların obyektivliyinə və mükafatlandırmanın prinsipial əsaslara söykəndiyinə əmin olduqda təşkilata etibar edir. Etimad formalaşdıqda təşəbbüskarlıq və bağlılıq artır. Əks halda qeyri-müəyyənlik və subyektivlik performansın sabitliyini pozur. Bu səbəbdən ədalət ekosistemin mərkəzi sabitləşdirici elementlərindən biridir.

İnsan kapitalı ekosistemi yalnız proseslərin deyil, həm də təşkilati strukturun düzgün qurulmasını nəzərdə tutur. Rol və səlahiyyətlərin aydın müəyyənləşdirilməsi, hesabatlılıq mexanizmlərinin mövcudluğu və funksional uyğunlaşma sistemin effektivliyini artırır. Struktur qeyri-müəyyən olduqda ən güclü motivasiya proqramı belə gözlənilən nəticəni vermir.

Bu yanaşma fərdi asılılığı minimuma endirir. Qərarlar sistem prinsiplərinə əsaslandıqda təşkilat ayrı-ayrı şəxslərdən asılı olmur və institusional davamlılıq təmin edilir. Eyni zamanda subyektiv və qeyri-şəffaf qərarvermə hallarının məhdudlaşdırılmasına şərait yaradır. Əsas prinsip ondan ibarətdir ki, şəxs dəyişsə belə, sistem sabit qalmalıdır.

Müasir model işçilərlə bağlı əmək haqqı və bonuslar, işçi performansı, işçi məmnuniyyəti, işə qəbul göstəriciləri, işdən çıxma statistikası və təlim fəaliyyətləri üzrə müxtəlif məlumatların sistemli şəkildə toplanmasını və təhlilini nəzərdə tutur. Bu məlumatlara əsaslanan qərarvermə prosesi idarəetməni daha obyektiv edir və təşkilatda şəffaflığı gücləndirir. Texnologiya isə bu sistemin miqyaslanmasını mümkün edir. İnsan Resursları İnformasiya Sistemləri, rəqəmsal performans sistemləri və avtomatlaşdırılmış proseslər əməliyyat yükünü azaldaraq insan resurslarının strateji fokusunu genişləndirir. Avtomatlaşdırma olmadan ekosistem yanaşmasının səmərəli tətbiqi çətinləşir.

Bu çərçivədə kritik və strateji əhəmiyyət daşıyan vəzifələr üzrə davamçılıq planlarının hazırlanması xüsusi önəm kəsb edir. Davamçılıq planlaşdırılması təşkilatın əsas idarəetmə və ekspert rollarında yarana biləcək boşluqların əvvəlcədən proqnozlaşdırılmasına və həmin mövqeləri doldura biləcək potensial namizədlərin sistemli şəkildə hazırlanmasına imkan yaradır. Beləliklə, təşkilat gözlənilməz kadr dəyişiklikləri və rəhbərlikdə baş verə biləcək dəyişikliklər qarşısında daha dayanıqlı olur.

Eyni zamanda liderlik ehtiyatının formalaşdırılması gələcək rəhbərlərin müəyyənləşdirilməsi, onların məqsədyönlü inkişaf proqramlarına cəlb olunması və təşkilatın strateji prioritetlərinə uyğun liderlik bacarıqlarının inkişaf etdirilməsi prosesini əhatə edir. Bu mexanizm həm bilik və təcrübənin nəsildən-nəslə ötürülməsini təmin edir, həm də təşkilat daxilində motivasiyanı və karyera inkişafı perspektivlərini gücləndirir.

İnsan kapitalı ekosistemi yanaşmasının əsas üstünlüyü onun yaratdığı sistemli sinerjidədir. Ayrı-ayrı proseslərin optimallaşdırılması lokal nəticə verə bilər, lakin inteqrasiya olunmuş model təşkilati performansı bütövlükdə gücləndirir. Bu yanaşma yalnız sənəd dövriyyəsini deyil, eyni zamanda təşkilati davranış sistemini də idarə edir. Davranış sistemi isə nəticələri formalaşdırır.

Nəticə etibarilə müasir təşkilatlarda rəqabət üstünlüyü resurs bolluğunda deyil, həmin resursların sistemli və strateji şəkildə idarə olunmasındadır. İnsan kapitalı təşkilatın ən strateji resursudur və onun effektiv idarə olunmasının əsas yolu ekosistem yanaşmasının tətbiqidir. İnsan kapitalı ekosistemi modeli insan resurslarını inzibati mexanizmdən strateji idarəetmə platformasına yüksəldərək təşkilatların davamlı uğurunun institusional əsasını formalaşdırır.