İnsan ömrünün ən bahalı əşyası KÖŞƏ

Bir gün evdə köhnə bir çek tapırıq. Vaxtilə aldığımız bir əşyanın qiyməti yazılıb. Gülümsəyirik. "Nə ucuz imiş..." deyirik.

Sonra köhnə bir şəkil çıxır qarşımıza. Artıq həyatda olmayan bir insan, uşaqlıqdan qalan bir həyət, sökülmüş bir ev, bağlanmış bir məktəb...

O şəkillərin qiyməti yoxdur.

İnsan qəribə varlıqdır. Əşyaların qiymətini aldığı gün bilir, xatirələrin qiymətini isə onları itirəndən sonra anlayır.

Hər il evlərimizə yeni mebellər gəlir, telefonlarımız dəyişir, avtomobillər yenilənir. Amma heç kim uşaqlığını yenidən ala bilmir. Heç bir mağazada "bir saatlıq ata söhbəti", "nənənin bişirdiyi çörəyin qoxusu", "uşaqlıq həyəti", "son dəfə birlikdə içilən çay" satılmır.

Çünki həyatın ən qiymətli şeyləri heç vaxt bazara çıxarılmır.

Müasir insan qiymətlə dəyəri qarışdırmağa başlayıb. Bahalı olanı dəyərli hesab edirik. Halbuki bahalı saat zamanı dayandıra bilmir. Bahalı ev ailə istiliyini təmin etmir. Bahalı avtomobil insanı xoşbəxtlik ünvanına aparmır.

Dəyər başqa yerdədir.

Bir gün xəstəxanada növbə gözləyən insanlar bunu daha yaxşı anlayırlar. Həkim otağının qarşısında heç kəsin yadına maşının markası düşmür. Orada hamının arzusu eynidir: sağlam olmaq.

Qəbiristanlıqlar isə başqa bir həqiqəti öyrədir. Orada nə vəzifələrin fərqi qalır, nə də bank hesablarının. Yan-yana uzanan məzar daşları insana eyni sualı verir: "Yaşadığın ömürdə nəyə daha çox vaxt ayırdın?"

Biz isə çox vaxt yanlış şeyləri qoruyuruq.

Telefonun ekranına cızıq düşməsin deyə üzlük alırıq, amma münasibətlərimizdə yaranan çatları aylarla təmir etmirik. Avtomobilimizi vaxtında servisdən keçiririk, amma ruhumuzun yorulduğunu qəbul etmirik. Evimizin divarlarını rəngləyirik, amma ailə içində solan münasibətləri görmürük.

Ən qəribəsi odur ki, ömrün ən qiymətli anları planlaşdırılmır. Onlar qəfil gəlir və səssizcə keçir. Sonra isə yalnız xatirəyə çevrilir.

Bəlkə də insan ömrünün ən bahalı əşyası heç vaxt sahib olduğu əşya olmayıb.

O, geri qaytara bilmədiyi zaman olub.

Çünki zamanın qiyməti yoxdur. Onun yalnız dəyəri var. Və bu dəyəri çoxumuz yalnız saat işləməyə davam edərkən deyil, bir gün dayananda anlayırıq.