Minlərlə qadını məhv edən gizli Çin ənənəsi Ürəyi zəif olanlar baxmasın + FOTOLAR

Çində “ayaq bağlama” adı ilə tanınan və tarix boyunca ən mübahisəli ənənələrdən biri kimi qeyd olunan praktikaya dair məlumatlar bu gün də həm tarixçilərin, həm də antropoloqların diqqət mərkəzindədir.

“Yeni Sabah” xəbər verir ki, qədim mənbələrə əsasən, ayaq bağlama adəti ilk dəfə X əsrdə Çin imperiyası dövründə ortaya çıxıb və zamanla xüsusilə Song, Ming və Qing sülalələri boyunca geniş yayılıb. Ənənənin əsas məqsədi qadınların ayaqlarını mümkün qədər kiçiltmək və “lotus ayaq” adlanan xüsusi forma yaratmaq idi. Kiçik ayaqlar o dövrdə zəriflik, gözəllik və sosial status simvolu hesab olunurdu və bəzi bölgələrdə evlilik şərtləri kimi belə qəbul edilirdi.

Ayaq bağlama prosesi son dərəcə ağrılı və təhlükəli üsullarla həyata keçirilirdi. Qız uşaqları adətən 4-7 yaşlarında olarkən ayaqları bərk sarğılarla bağlanır, dırnaqlar kəsilir, barmaqlar içəriyə doğru əyilir və zamanla sümüklər qırılaraq forması dəyişdirilirdi. Sarğılar aylarla, bəzən illərlə açılmadan qalır, uşaqların yeriş tərzi isə tamamilə dəyişirdi. Bir çox hallarda infeksiya, qan dövranı pozuntusu, toxuma nekrozu və ömürlük yerimə çətinlikləri yaranırdı. Buna baxmayaraq, həmin dövrün cəmiyyətində kiçik ayaqlar bir növ qadının “ideal obrazı” kimi qəbul olunurdu və bu səbəbdən ailələr bu prosesi sosial yüksəliş vasitəsi kimi görürdülər.

Ayaq bağlama ənənəsi Çin cəmiyyətində yüzillərlə davam etsə də, XIX əsrin sonları və XX əsrin əvvəllərindən etibarən ciddi tənqid olunmağa başladı. Qərb dünyası ilə əlaqələrin artması, modernləşmə hərəkatı və qadın hüquqları ilə bağlı yeni baxışların formalaşması bu adətin zərərli, qeyri-insani və geri qalmış bir praktika olduğunu önə çıxardı. 1912-ci ildə Çin Xalq Respublikasının qurulması ilə ayaq bağlama rəsmi olaraq qadağan edildi və bu qanun 1949-cu ildən sonra daha sərt şəkildə tətbiq olundu. Bu gün Çində ayaq bağlama adətinə rast gəlinmir və yalnız çox yaşlı qadınların ayaqlarında bu təcrübənin qalıqları müşahidə edilir.

Tarixə isə bu ənənə həm qadınların fiziki sağlamlığını məhdudlaşdıran, həm də onların sosial həyatını formalaşdıran ən dramatik mədəni fenomenlərdən biri kimi düşüb.

Əsmətxanım Rzazadə