Panik ataklar niyə gənclər arasında çoxalıb? KÖŞƏ

Son illərdə panik atakların xüsusilə gənclər arasında artması tək bir səbəblə izah olunmur. Bu, həm psixoloji, həm sosial, həm də müasir həyat tərzi ilə bağlı bir neçə faktorun üst-üstə düşməsi nəticəsində yaranır.
Gənclər daim sürətlənən həyat ritmi, yüksək gözləntilər və gələcək qorxusu ilə üz-üzə qalırlar. Təhsil, iş tapmaq, sosial status qazanmaq kimi təzyiqlər onların daxili gərginliyini artırır və bu gərginlik bəzən panik atak kimi kəskin reaksiyalara çevrilir.

Qapalı məkanlarda: liftdə, dar otaqda, sıx və havasız mühitlərdə panik atakların daha tez ortaya çıxması təsadüfi deyil. Belə vəziyyətlərdə insan özünü “çıxış yolu yoxdur” kimi hiss edə bilər və bu hiss beynin təhlükə siqnalını işə salır. Ürək döyüntüləri artır, nəfəs sürətlənir və insan sanki boğulacaqmış kimi bir qorxu yaşayır. Əslində isə problem məkanın özü yox, həmin an yaranan daxili gərginlik və nəzarəti itirmə qorxusudur. Bu cür epizodlar xüsusilə stressli, yorğun və emosional həssas dövrlərdə daha tez-tez görünə bilər. Ona görə də qapalı məkan qorxusu təkcə fiziki mühitlə deyil, insanın daxili psixoloji vəziyyəti ilə birbaşa bağlıdır.

Digər mühüm səbəblərdən biri sosial medianın təsiridir. İnsanlar daim başqalarının “ideal” həyatlarını izləyir və özlərini müqayisə edirlər. Bu isə özünəinamın azalmasına, narahatlıq hissinin artmasına və emosional yorğunluğa gətirib çıxarır. Üstəlik, informasiya bolluğu, mənfi xəbərlərin çoxluğu və daimi “online” qalmaq məcburiyyəti beynin istirahət etməsinə imkan vermir. Nəticədə, orqanizm davamlı stress vəziyyətində qalır və bu da panik atak riskini artırır.

Bununla yanaşı, ailə münasibətləri, uşaqlıq travmaları, emosional dəstəyin azlığı və cəmiyyətin psixoloji sağlamlığa kifayət qədər diqqət ayırmaması da bu problemin dərinləşməsinə səbəb olur.

Bir çox gənc öz hisslərini ifadə etməyi bacarmır və içində yığılan stress zamanla bədən reaksiyası kimi özünü göstərir. Panik atak əslində bədənin “mən artıq dözə bilmirəm” siqnalıdır. Ona görə də bu mövzuya təkcə xəstəlik kimi yox, həm də cəmiyyətin emosional yükünün göstəricisi kimi baxmaq lazımdır.