Qədrim mənim hünərlidir

Nicat NOVRUZOĞLU

Nə xoş!

Bu yollarda izim qala,

Yol qədrimi bilsə, nə xoş!

Acı dünya şirin-şəkər,

bal qədrimi bilsə, nə xoş!

Sözüm dik saxlasa məni,

Ər ömrü haqlasa məni,

Çəmən qucaqlasa məni,

Çöl qədrimi bilsə, nə xoş!

Qədrim mənim hünərlidir,

Sayanına bəhərlidir.

Qədrim ləldən dəyərlidir,

Ləl qədrimi bilsə, nə xoş!

Şölə çəkib ay-ulduzdan,

Qəlblərə köçsəm kağızdan,

Xalq mərd desə bir ağızdan,

El qədrimi bilsə, nə xoş!

Dəyməz

Yanar odda bir ləhzədə,

Yüz quru bir yaşa dəyməz.

Qəmlə keçən fəsli-bahar

Bol nəşəli qışa dəyməz.

Dərddir adamı yuxaldan,

Dərki-həyatı çoxaldan.

Adam var ki - baş ucaldan,

Adam var - quruşa dəyməz.

Şər qüvvəyə sirdaş olub

Təlxək olub, əyyaş olub.

Günahlardan çaş-baş olub

Ömrü yetir başa, dəyməz!

Bu aləmdə söykək yerin

Kim olubdur düşün dərin.

Seçdiyin o hədəflərin

Hər bir vədə tuşa dəyməz.

Nicat, bağlan doğru yola,

Çox boylanma sağa-sola.

Milyon varlı dostun ola,

Bir kasıb qardaşa dəyməz.

Dönüm gözlərinin qarasına mən

Yenə işıqlandı dan yeri, şükür,

Yenə də yuxudan oyatdı anam.

Neçə gecələri qaldı yuxusuz,

Nə gün yaşadı ki, nə yatdı anam!?

Çağırdı süfrəyə, yeməyə gəlin,

Düzmüşdü yenə də Allah verəndən.

Bizi doyurmaqçın dil-ağız tökdü,

Özü yemədi ki, o baxdı gendən.

Ana, bir fincan da çay gətir mənə,

Mənə yemək üçün bundan da gətir.

Yox, bu da xoşuma gəlmədi nəsə,

Nə qədər arzum var, yerinə yetir.

Anam mələk kimi dolanırdı hey,

Elə dolanırdı fır-fır başıma.

Mən isə yorduqca can-can deyirdi,

Amandı, nə isə gəlməz xoşuna.

Hələ harasıdır saysan bitərmi,

Saymadım, böyüdüm beləcə mən də.

Mən ona borcluyam, gələcəyimi,

Ömrümü verərəm üzü güləndə.

Neçə müqəddəsi birləşdirəndir,

Yurd ana, dil ana, vətəndir ana.

Ana əməyini itirən insan,

Nə cavab verəcək, bəs Yaradana!?

Bilmirəm bu qədər cövrü-cəfanı,

Yazım şüurumun harasına mən.

Yox, yox, yazmaq olmaz, izn ver, ana,

Dönüm gözlərinin qarasına mən.