Rövşən İsaxdan “Qurd yağı”: Duyğusuz aktyorlar, sönük ssenari...

Azərbaycanın kino və serial sənayesində irəliləyişdən danışmaq dəb halını alıb. Kino sahəsində müəyyən dəyişiklikləri, yenilənmə cəhdlərini qəbul etmək olar. Doğrudan da, kinoda müəyyən dərəcədə inkişaf müşahidə olunur. Lakin eyni sözləri seriallar barədə demək, təəssüf ki, hələ tezdir. Xüsusilə də, məişət mövzularında çəkilən ekran işləri nə qədər çalışılsa da, hələ də eyni qəlibdən çıxa bilmir.

Əziz xələf rejissor və ssenaristlərimiz yeni bir ekran işi təqdim ediblər. Quruluşçu rejissoru və ssenari müəlliflərindən biri Rövşən İsax olan “Qurd yağı” serialı.

Adını eşidəndə bir anlıq tərəddüd etdim. Hətta adla bağlı quruluşçu rejissora zəng vurdum, Rövşən İsaq danışmaq üçün bir saniyə belə vaxtının olmadığını dedi. Sonra düşündüm ki, yəqin, bu qəribə ada xüsusi bir məna yüklənib. Hətta Azərbaycan dilində bütün sözlər tükənib, başqa seçim qalmayıb. Amma “adına baxma, bəlkə içində iş var” deyib izləmək qərarına gəldim. pizza sifarişi

Serialın əsas mövzusu bir ailənin üzərində qurulub. İlk baxışda sadə ailə həyatı kimi görünən bu münasibətlər sistemində hər kəs kiminsə təsiri altındadır. Xala və onun əri bütün ailəni idarə edir. Üzdə hamı mehriban, səmimi görünür, lakin pərdəarxasında intriqalar bir-birini əvəzləyir. Maraqlıdır ki, heç kim bir dəfə də olsun açıq şəkildə oturub danışmağı ağlına gətirmir.

Baş rollardan birini aktrisa Pərvanə Qurbanova ifa edir. Təəssüf, ssenari elə yazılıb ki, aktrisanın qəhrəmanı sanki səssiz bir kölgədir. Danışmaq, reaksiya vermək onun üçün qeyri-mümkün təsiri bağışlayır. İkinci seriyada əri onu sual yağışına tutur, amma qadının səsi çıxmır. Tamaşaçı elə bilir ki, lal bir obraz yaradılıb. Axırda kişi qadını vurur və təbii ki, günahkar olur. İndi feministlər tökülüşəcək üstümə ki, kişinin qadını vurmasına haqq qazandırdı...

Serialın uğurlu tərəflərindən biri xala obrazının düzgün seçilməsidir. Aktrisa İlhamə Əhmədova bu rolu elə inandırıcı oynayır ki, onun hər səhnəsində tamaşaçının içində anidən əsəb dalğası yaranır. Bu, rejissor və aktyor heyətinin azsaylı uğurlu tapıntılarından biridir. Eyni zamanda, doğma xalanın bütün ailəni bir-birinə vurması motivi çox şablon və yorucu görünür.

Müsbət tərəflərdən biri də gənc aktyorların serialda yer almasıdır. Amma heyf ki, onların ifasında duyğu, emosiya, səmimiyyət çatışmır. O qədər mexaniki və süni oynayırlar ki, nə sevinc, nə kədər tamaşaçıya ötürülür. Sadəcə əsəbiləşmə səhnələri real alınır. Məsələn, İlqar Cahangirin qəzəb dolu səhnələrində tamaşaçı onunla birlikdə gərginlik hiss edir. Belə davam edərsə, ürəyi partlayacaq, deyəsən...

Serialda diqqət çəkən başqa bir məqam isə qızını evləndirmək istəyən ata ilə bağlı süjet xəttidir. Oğlanın atası “bir dəfə boşanmış kişinin qızını oğluma almaram”, - deyir. XXI əsrdə belə düşüncənin seriala “yenilik” kimi daxil edilməsi, açığı, təəccüblüdür. Cəmiyyət dəyişir, amma ssenarilər hələ də eyni köhnə stereotiplərin əsiridir.

Kiçik qız obrazı - Selcan (Aydan Məmmədzadə) isə sanki canlı insan yox, proqramlaşdırılmış robotdur. Heç bir emosiya, hiss, təbii ifadə yoxdur. Niyyətim aktyorları tənqid etmək deyil, amma bu qədər süni oynamaq tamaşaçını ekrandan uzaqlaşdırır.

Ümumən “Qurd yağı” bir daha sübut etdi ki, Azərbaycanda ailə-məişət mövzulu seriallar hələ də eyni xətt üzrə davam edir. Nə dramaturji dərinlik, nə xarakter inkişafı, nə də rejissor baxımından yenilik görünür.

Nəticə olaraq demək olar ki, “Qurd yağı”nın tamaşaçıya ötürdüyü əsas fikir yalnız bir şeydir - xala və onun əri ailənin mərkəzindədir. Qalan hər şey köhnə ssenarinin təkrarı, yeni ad altında təqdim edilən tanış hekayətlərdir.

Beləliklə də “Düzəlmirik, vallah” deməyə məcbur qalırıq. Yəqin ki, dəyişmək istəmirik.

Aydan Hacı