Şənbə üçün nəzm

Flora Xəlilzadə

Anamın uzalı əli

Anamın uzalı əli,

Yanağımdan süzülən inci seli,

Alışan, quruyan dilim - Vətən, hey!..

İçimdə ağla sən,

Yolları bağlı sən.

Bakının bürküsü -

Canımın ürküsü,

Gözlərimin mürgüsü,

Dərdimə bax?!

Getməyə yerim yox,

Vətən, hey!..

Adına bağla məni,

Qəlbində saxla məni...

Bir ev qoyub gəlmişəm

Bir ev qoyub gəlmişəm -

Açarları cibimdə.

Açarla oynayıram -

Çadırların dibində.

Ey Vətən

Çoxdan itirdiyim o sevdalı quş,

Tapıbdı ruhumu, səndən oxuyur.

Daha mənlik deyil o dağ,

o yoxuş,

Ömür çeşnisini qəmdən toxuyur.

Vətənsiz yaşamaq

varmış qədərdə,

Səngiməz tufanlar

uçur başımdan.

Mənə ömrüm boyu

yarmış kədər də,

Özgənin baharı

keçir qışımdan.

Bu qəriblik

hər zərbədən betərdi,

Haqqın nəfəsinə

yollar açıla.

Öz içimdə hey

çəkirəm bu dərdi,

Nə ola boynuma

qollar açıla.

Vətən oğlu nərə çəkə

qoşuna,

Hər kəs gedib obasına

buluna.

Əlim dəyə ana yurdun

daşına,

Sığal çəkəm tikanına,

koluna.

Şöhrətinə kim qalxacaq,

qoy olsun!

Təltifini kim alacaq,

sözüm yox.

Yurd yerində büsat olsun, toy olsun,

Bu dünyadan umduğum yox, gözüm yox.

Yollarının

tozu olum,

ey Vətən!

Bazarçayı, Göbəkdaşı

görüm mən.

Qızın olum, yazın olum,

ey Vətən!

El-obanı,

yar-yoldaşı görüm mən.

Çəkdim

Könlümə dərmandı

Vətən havası,

Qərib günlərimi

saymaqdan çəkdim.

İçimlə çölümün

düşüb davası,

Dözümdən, səbirdən -

doymadan çəkdim.

Ha boylanaq ömrümüzdən

ötənə,

Xəbər çatmır dadımızdan

yetənə.

Yollar bağlı o dağlara -

Vətənə,

Sar tutmuş obadan, oymaqdan çəkdim.

Ruhumu çəkib aparan o

yurddu,

Həsrət məni ayaq üstə

qurutdu.

İlk nəfəsim, son sözüm də Uruddu,

Dərdimi qələmlə yaymaqdan çəkdim.

Ötən illər

Ötən illər çox dostumu ələdi,

Xəlbirdə qalanlara

dəyməliyəm.

Ömrüm-günüm bir xiffətə

bələndi,

İndən belə yaşa boyun

əyməliyəm.

Bir günümə tən gəlməyən

bəyazlıq,

Öz yolunu saçlarıma salıbdı.

Nə Arazdı, nə Kürdü,

nə dənizdi,

Mənim gözüm bir bulaqda

qalıbdı.

Qışa doğru

Hüsnünü dəyişir dünya,

Yazım qaçır qışa doğru.

Mənimlə əyişir dünya,

İlim qaçır yaşa doğru.

Ad bizimdi, dad özgənin,

Ocaq yanır, od özgənin,

Hava mənim, ud özgənin,

Çalınır gərdişə doğru.

Şərəfsizlik xoşa gəlir,

İş başına naşı gəlir,

Qurd qoyunla qoşa gəlir,

Öz qapazım başa doğru.

Karvanın dəvəsi bəlli,

Sarvanın həvəsi bəlli,

Bu dəhşət əbədi bəlli,

Çarpışmalar boşa doğru.

Ağrı-acı əllidəndi,

Bu xəbər bağrımı dəldi,

Xəyalıma nələr gəldi,

Könül getdi huşa doğru.

Qul olalım, arkadaş...

Özgə havalar

Sinənə sıxdığın tardı, kamandı,

Bəs niyə çaldığın özgə havadı?

Dilində məramın sülhdü, imandı,

Doğma ocağında

bu nə davadı?

Pencəyin düyməsin, şalın

saçağın,

Oynada-oynada lallaşana bax.

Bəzəkli kabinetdə -

küncün-bucağın,

Vətənə bənzədib kallaşana bax.

“Gedir yal davası, sümük

davası” -

Necə söyləmisən, bunu

şairim?

İştahlar dəyişib, yal yada

düşmür,

İtləri aldatmır sümük havası.

Milçək olan yerdə bal yada düşmür.

Çatlayan qəlbimin sözü yuxarı,

Sağ əllə sol əli öldürür zaman.

Çayların axarı üzü yuxarı,

Haqlıya haqsızı güldürür

zaman.

***

Soyadım bu, adım bu,

Sanımla əlləşirəm.

Qohumum bu, yadım bu,

Qonumla əlləşirəm.

Vətən gülü saralan,

Yollarını sar alan,

Bu ağrıdan qaralan

Qanımla əlləşirəm.

Ha getdim ön çatmadı,

Səs batdı, ün çatmadı,

İlə də ün çatmadı,

Anımla əlləşirəm.

Düz söz qaldı dəliyə,

Təltif, addı ölüyə,

Şöhrət özü məliyə,

Sonumla əlləşirəm.

Gənclik uçdu quş kimi,

Gözdən axan yaş kimi,

Qocalıqdı qış kimi,

Canımla əlləşirəm.

Flora Xəlilzadə