Şənbə üçün nəzm

Qanadlı ayaqlarla yol gedən zaman,

Barmaqlarda gizlənən bir hikmət varmış:

“Bu da keçər...” deyə pıçıldayan üzük,

Yaralara gülümsər, ehtirasa qarışmış.

Şad-xürrəm yaşamağı öyrədir insana,

Qorxmuş dünyanın içində dik dayanmağı.

Quzğunlar da bir gün anlayacaq bəlkə -

Göylər qu quşlarını sevir hər axşamı.

Sinəsində ürək gəzdirən bəndələr,

Kinlərinin, vədlərin yorğun əsirləri...

Bilsinlər: bəraət yazılmayıb heç vaxt

Əzabların alnına, ağrı səhifələri.

Həyat əmr verib yaşamağa insanı

Zəfər soraqlı son nəfəsinə qədər.

Bir müdrikin kəlamı düşməsin yadından:

Nə gəlirsə ömrünə - inan, “bu da keçər...”

***

Bu şəhəri sevirəm - yuxusuz gecələri,

Doğma ocaq nəfəsi kimi isti küçələri.

Bakir zülmət qoynunda ağlımı itirmişəm,

Bir şəhərin sevgisinə çevrilmişəm beləcə.

Bu şəhərdə doğulub yenidən böyümüşəm,

Dumanını nəfəs tək çəkmişəm içimə.

Dizlərimə güc verib, ruhumu əyməyib,

Sığınacaq olubdur ən çətin günlərimə.

Burda xəyallar belə tavana çevriləndə

İnsan göyə yaxınlaşır - qəribə sirr kimi.

Yaşıllığa bürünmüş bir kareta tək gəzir

Məni küçə-küçə bu şəhər sakitcə indi.

Zaman qırış salmayıb onun gözlərinə,

Pozulmayıb dünyanın çirkli nizamıyla.

Yaşayacaq uzun illər nəfəsimdə belə -

Mən getmərəm bu şəhərdən heç yana... heç yana.

***

Həyat dalan deyil, düz bucağı yoxdur,

Bu dünya girdədir - hikməti bundadır.

Kainat şəfəqini yalnız ona verir

Qəlbində böyük sevgi yaşadan adamdır.

Biz də bu dünyanın bir zərrəsi kimi

Su, qan, torpaq, ətlə yoğrulmuşuq axı.

Fanidir hər səltənət, fanidir şərbətlər,

Ömür keçib gedəndə qalır insan haqqı.

Həyat dalan deyil - özünə sual ol,

Öz içində cavab tap gecənin yerində.

Bir gün güzgü önündə dayanıb görəcəksən

Əvvəlini, sonunu öz baxışlarının içində.

Qurbansız qurbangah yoxdur bu dünyada,

Şam yanır - istisini ayırır özündən.

Göylər qırış toxuyur yorğun üzlərimizə,

Allah qalib çıxır yenilmiş şeytanın üstündən.

***

Qaranlıq səmada işıqlı möhür var,

Ulduzlar yağış kimi tökülür göylərdən.

Qaçmağa yer yoxdur ədalət hökmündən,

İnsan dərisini soyur sanki göy hərdən.

Göylərin altında hamımız qonağıq,

Kimi yuxudadır, kimisi oyaq.

Bir gün görünməyən divar önündə

Hamı dua edəcək titrəyərək ayaq.

Bu dünya fanidir, heç kim günahsız deyil,

Mələyi cinlərdən seçmək çətindir yenə.

Qaranlıq səmada işıqlı möhür tək

Bir həqiqət qalacaq insanın üstünə.

Tanrı, min şükür oyanan ürəyimə,

Döyündüyüm günə, saata, zamana.

Sinəmdə yuva salan böyük kainata,

Səbr verən o görünməz imtahana.

İrinsiz yaralara şükür bu ömürdə,

Səssiz keçən illərə, sınanmağıma.

Həyat min yol dartıb qıraqlarımdan,

Yenə dönməmişəm öz inadımıdan.

Sən arxamsan, dayağımsan həyatda,

Nəzərini çəkmədin heç zaman məndən.

Savabım da, günahım da boynumda mirvari

Diriliş günü kimi keçir hər həftəm.

***

Ey insan, sən çöldən tapılmamısan,

İnsandan doğulmusan - insan adın var.

Qoru ruhunu da, adını da daim,

Ən böyük mükafatın elə bunlar.

Ana duası, ata nəfəsi

Qol-qanad verir insan ömrünə.

Həyat sevinc ilə kədərin qarışığıdır,

İnsanlıq yaraşır yalnız insana.

Bir gün əcəl gəlib səni çağıranda

Zəhmətin keçəcək gözlərinin önündən.

Və səni yola salan insanların dilindən

Bir rəhmət qalxacaq səmaya dərindən.

Daş üstə yazılar doğumla ölüm,

Ömür çox qısadır baxa bilsən sən.

Xatirələrdə yaşayan insanlar

Öləndən sonra da yaşayır hərdən.

Nigar Həsənzadə