4cü hakimiyyətin peşəkarları etik şəkildə işləyir, saxtakarlar inkassator kimi obyektlərdən pul yığır...

Azərbaycan müstəqilliyini əldə etdiyi dövrlər bütün sahələrdə hərcmərclik, özbaşnalıq olduğu kimi jurnalistika sahəsi də sözün əsl mənasında bazara çevrilmişdi. Məhz bu dövrdə “reket jurnalistikası” ifadəsi dillərə düşmüşdü. İşi-gücü olmayan hər kəs, bir jurnal, bir qəzet təsis edir, obyektləri və qəsəbələri, rayonları gəzərək insanları şantaj edib, pul toplayırdı. Hətta vəziyyət o həddə çatmışdı ki, əslində "4-cü hakimiyyət" adlandırılan jurnalistika sahəsində çalışmaq çətinləşmişdi, kiməsə qürurla “jurnalistəm” deməyə adam utanırdı.

Bir neçə il əvvəl “Media haqqında” qanun qəbul edildi. Bu qanunla bərabər bir çox məhdudiyyətlər ortaya çıxdı. Qanun, sözün əsl mənasında jurnalistikanın bu qolu ilə məşğul olanların belini qırdı. Yəni qanun hər kəsə yerini göstərdi. Göstərdi ki, sən savadsızsansa, bu işdən əvvəl sadəcə fəhləlik etmisənsə və ya sadəcə ofisiant işləmisənsə, indi gəlib sayt sahib olandan sonra “burda mən, Bağdadda kor xəlifə” deyə bilməzsən...

Qanun sayəsində reketçiliklə, şantajla məşğul olanların təkərinə çomaq qoyuldu. Bu jurnalistika ilə məşğul olanların əksəriyyətinin saytları məhkəmə qərarı ilə bağlandı. Şantajla pul qazananların əksəriyyəti həbs edildi. Hələ çoxunun da həbs ediləcəyi istisna edilmir.

Bu günlərdə maraqlı bir vəziyyətlə qarşılaşdım. İdmanla məşğul olduğum salonda qadınlar məndən nə işlə məşğul olduğumu soruşdular. Mən də səssizcə “jurnalistəm” dedim. Qarşımdakı qadınlardan biri dedi ki, “mən də jurnalistəm”. Maraqla quakq asırdım ki, görüm “həmkar”ım hansı saytın əməkdaşıdır. Qadın dedi ki, “həmkarlardayam”. Sonra əlavə etdi ki, “burada qızlar var ki, “jurnalist” fəaliyyəti göstərirlər və obyektlərdən pul yığırlar. Hətta əmək müqavilələri yoxlayırlar ki, hansı oyektdə işçilərlə müqavilə bağlanır və ya bağlanmır... Mən də həmkarlardanam. Gördüm ki, onlar pul yığır, mən də qoşuldum onlara, oldum jurnalist”...

Bu şəxslərin arasında jurnalist olduğumu dediyimə görə çox utandım. 20 illik fəaliyyətim, aldığım mükafatlar, medallar bir anda heç olmuşdu sanki...

Beynimdə qoca Baydenin Trampla mübarizədə məğlub olduğu üçün Ukraynaya Rusiyanın daxilinə ağır silahlarla vurmaq üçün verdiyi icazəni düşündüyüm halda, əlində işimin obyektləri gəzib pul yığmaq olduğunu yeni öyrənmişdim. Düşündüm ki, “gərək işimin masajist olduğunu deyərdim, ən azından 20 qadın işimin obyektləri gəzib, pul yığmaq olduğunu düşünməzdi”... Bəlkə bir gün bu “jurnalistlər” də olmayacaq, bəlkə bir gün onların da kökü kəsiləcək. Amma bir işin bu qədər gözdən salınmasına, aşağılanmasına şahid olmaq da həqiqətən ürək ağrıdır.

İş yerində müdirə “çay daşıyan”, “onun-bunun həyatına burun soxub, xoşuna gəlməyənə və ona üz göstərməyənə əxlaqsız damğası yapışdran birinin “redaksiya daxilində peşə etikası ilə bağlı” çıxışlarından sonra özümə söz vermişəm ki, heç kimlə mübahisə etməyəcəm. Çünki səın nə qədər dolu olsan da, haqlı olsan da, sənin bildiyin qarşındakının qandığı qədər, səviyyəsi qədərdir. Sən səviyyəsizlə eyni səviyyəyə düşə bilmədiyin üçün susmalısan.

Əlbət, bir gün bizim də danışacağımız gün gələcək. Bu gün obyektlərdən pul yığan, öz qələmi olmadığı halda yaza bilənləri tənqid edən, sözün əsl mənasında yaltaqlıqla üzə çıxan və araşdırsan adı “it dəftərində” belə olnayan insanlar haqqında olmasa da, bir gün bizim də danışacağımız gün gələcək.

Vallah, mən nə həmkarlardan deyiləm, nə obyektləri gəzib pul yığmıram. Heç təhsilim də jurnalsitika deyil. Mən Türkiyədə “İctimaiyyətlə əlaqələr və tanıtım” ixtisasını bitirmişəm. Bəli, elə buna görə yaddır mənə yuxarıda sadaladıqlarım. Kütləvi istehsalçılar kimi gündə bir kitab da yaza bilmək qabiliyyətim yoxdur. 3 ildir bir kitabın üzərində işləyirəm, hələ də ərsəyə gəlib çıxmayıb. Sadəcə bəzən düşünürəm, mənmi geridə qalmışam, yoxsa...

İradə Cəlil, Bizimyol.info