Bir Elmar var…

“Araz Naxçıvan”ın “Aris”i ələməyi komanda haqda çox yüksək fikirlər yaratmışdı. Həqiqətən, bu heyət bir-birinə nizamlı formalaşıb və potensialı yüksəkdir. Ancaq baş məşqçi Elmar Baxşıyev haqda daha yüksək iddialar, təəssüratlar olmuşdu.

“Omoniya” ilə oyun göstərdi ki, Elmar haqda ekstra iddialar emosional reaksiyalardan başqa heç nə deyil.

Ümumiyyətlə, Baxşıyev barəsində dozanı aşmış təriflər arabir olur. “Aris”lə oyundan sonra bu haqda yazmışdıq….

Yerli mütəxəssislərə dəstək mənəvi məsələdir və bundan xali deyilik. Lakin emosiyalardan uzaq…

“Araz Naxçıvan” hələ “Aris”lə cavab oyununda “qırmızı”dan sonra aşırı panikaya düşəndə Baxşıyevin çarəsizliyi sezilmişdi. Düzdü, iki əvəzetmə ilə nisbətən oyunun rotasını dəyişə, ağır təzyiqi yayındıra bilmişdi, lakin bəhs edilən boşluq xroniki xarakterlidir və bu da məşqçilərin passivinə yazılası ciddi detallardan biridir.

Açığı, “Omoniya”ya pis oyun və böyük hesabla məğlubiyyətin Elmarı sərt tənqid etməkçün fürsət verdiyi təəssüratını yaratmasını istəməzdik. Əldəki imkanlar və potensiala görə Baxşıyev mümkün qədər inkişaf etmiş və yaxşı futbol oynatmağı bacaran məşqçidir. Ancaq Kipr təmsilçisinin qeyri-adi adlandıra bilməyəcəyimiz futboluna qarşı aciz qalmaq elə əsl tənqid səbəbidir.

“Aris” rəhbərliyi ilə baş məşqçi arasında soyuq münasibətlər haqda Yunanıstan mətbuatında xəbərlər çıxmışdı. Orda daxili ab-hava yaxşı deyildi. Təbii ki, bu “Araz Naxçıvan”ın onları ələməsinə kölgə sala bilməz. Amma “Omoniya”nın “Aris”dən daha yaxşı oynadığını deyə bilmərik. Hətta yunanlar daha aqressiv idilər…

0:4 hesablı məğlubiyyət “dişsiz” futbolun nəticəsidir. Hədəfə Elmarın gəlməsi isə əbəs deyil. O, ciddi dəyişiklik edə, oyunun məzmununu/məcrasını dəyişə biləcək heç nə etmədi. Hətta buna cəhd belə görmədik.

Nə pis?!

Baxşıyev öndə olan 5-6 yerli məşqçidən biri sayılır. Kipr klubuna qarşı oyun onun hansı meyarlarda inkişaf etməli olduğunu göstərdi.

Kamil Əhməd