Ən təhlükəli itki KÖŞƏ

İnsan həyatında hər itki eyni olmur. İtirilən pul yenidən qazanıla bilər, dağılan ev yenidən tikilər, itirilən vəzifəni başqa biri əvəz edə bilər. Amma elə itkilər var ki, onların nə qiyməti var, nə də əvəzi.

Son illər cəmiyyət olaraq çox şeyi qazanmağa çalışırıq. Daha yaxşı təhsil, daha yüksək gəlir, daha müasir şəhərlər, daha sürətli texnologiyalar... Bütün bunlar inkişafın vacib hissəsidir. Lakin bəzən qazandıqlarımızın arxasınca gedərkən itirdiklərimizi görmürük.

Ən böyük itkilər səs-küylə baş vermir. Onlar sakitcə həyatımıza daxil olur. Bir gün valideynimizlə uzun söhbət etməyə vaxt tapmırıq, ertəsi gün dostumuzun zəngini "sonra danışaram" deyib cavabsız qoyuruq. Sonra isə bu "sonra"lar həyatımızın ayrılmaz hissəsinə çevrilir.

İnsan münasibətləri də baxım istəyir. Su verilməyən ağac necə quruyursa, qayğı göstərilməyən münasibətlər də zamanla zəifləyir. Təəssüf ki, bunu çox vaxt hər şey gec olanda anlayırıq.

Müasir dövr bizə çox şey öyrədib, amma bir şeyi unutdurub – yaşadığımız anın dəyərini. Həmişə sabah üçün plan qururuq. Daha çox işləyəndən sonra dincələcəyimizi, vaxt tapanda ailəmizə baş çəkəcəyimizi, imkan olanda sevdiklərimizlə görüşəcəyimizi düşünürük. Həyat isə planlarımızı gözləmir.

Əslində, insan ömrü böyük hadisələrdən yox, kiçik anlardan ibarətdir. Bir fincan çay ətrafında edilən söhbət, valideynin duası, dostun səmimi gülüşü, övladın qucaqlaması... İllər keçəndə yadda qalan da məhz bunlar olur.

Cəmiyyətin inkişafı yalnız iqtisadi göstəricilərlə ölçülmür. İnsanların bir-birinə ayırdığı vaxt, göstərdiyi qayğı və qoruduğu münasibətlər də inkişafın mühüm göstəriciləridir. Maddi rifah insanı rahat yaşada bilər, amma mənəvi boşluğu doldurmağa qadir deyil.

Həyatın qəribə qanunu var: sahib olduğumuz şeylərin dəyərini çox vaxt onları itirdikdən sonra anlayırıq. Bu, sağlamlıq da ola bilər, zaman da, insan da.

Bəlkə də ən böyük uğur daha çox qazanmaq deyil, sahib olduqlarının qədrini vaxtında bilməkdir. Çünki həyat bizə hər şeyi ikinci dəfə vermir.

Ən təhlükəli itki də elə budur – geri qaytarılması mümkün olmayanları gec qiymətləndirmək. Bir gün geriyə baxanda peşman olmamaq üçün bəzən sadəcə bu günü yaşamaq, bu gün sevmək və bu gün dəyər vermək kifayətdir.