Günahın daşdan hörülmüş labirinti: Vinçester malikanəsinin danışılmayan hekayəsi

Bəzən tarix təkcə sənədlərdə yox, divarlarda, pilləkənlərdə və heç yerə aparmayan qapılarda yaşayır. Kaliforniyada yerləşən Vinçester malikanəsi məhz belə bir məkandır — insan vicdanının, qorxularının və günahkarlıq hissinin daş və taxtaya çevrilmiş forması.

Bizimyol.info xəbər verir ki, belə bir qeyri-adi ev Vinçester silah imperiyasının varisi Sara Vinçesterin adı ilə bağlıdır. Onun həyatı var-dövlət içində keçsə də, ruhu faciələrdən xilas ola bilməmişdi. Yeganə övladının körpə yaşlarında ölümü, ardınca həyat yoldaşını itirməsi Sara Vinçesterin dünyaya baxışını alt-üst etdi. O, bu faciələri təsadüf kimi deyil, ailəsinin istehsal etdiyi silahların minlərlə insanın qanına batmasının əvəzi kimi görürdü.

Vicdan əzabı onu spiritizmə gətirdi. Rəvayətlərə görə, mediumlarla keçirilən seanslarda Sara Vinçester silah güllələrindən həlak olmuş insanların ruhlarının səsini eşitdiyinə inanırdı. Guya ruhlar ondan bir tələb irəli sürmüşdülər: tikinti dayandığı an onun həyatı da bitəcəkdi. Beləliklə, 1886-cı ildə başlanan tikinti prosesi 36 il ərzində — Sara Vinçesterin ölümünə qədər — fasiləsiz davam edib.

Nəticədə adi bir ev yox, məntiqə meydan oxuyan bir labirint yaranıb. Tavana aparan pilləkənlər, divara açılan qapılar, pəncərəsiz otaqlar, gizli keçidlər… Bu memarlıq xaosu təsadüf deyildi. Kimilərinə görə, bu, ruhları çaşdırmaq cəhdi idi; kimilərinə görə isə, sahibəsinin parçalanmış ruhunun əks-sədası.

Sara Vinçester memarlara güvənmirdi. O, layihələri tez-tez salfetlərin üzərində özü çəkir, gecə-gündüz işləyən ustalara dərhal icra etməyi tapşırırdı. Bəzən tamamlanmış otaqlar bir neçə gün sonra yenidən dağıdılır, suvaqlanır və ya tamamilə bağlanırdı. Ev daim dəyişirdi — sanki sahibəsinin daxili narahatlığı kimi.

Malikanədə 13 rəqəmi xüsusi yer tutur. 13 pilləli pilləkənlər, 13 pəncərəli otaqlar, 13 şamlı çilçıraqlar… Sara Vinçester bu rəqəmi qoruyucu simvol hesab edirdi. Bəlkə də o, rəqəmlərdə xilas axtarırdı.

1906-cı il San-Fransisko zəlzələsi malikanənin bir hissəsini yerlə-yeksan edib. Sara bunu ruhların xəbərdarlığı kimi qəbul edib və dağılan hissələrin bəzisini olduğu kimi saxlatdırdı — sanki günahın möhürü vurulmuş otaqlar kimi.

1922-ci ildə Sara Vinçester dünyasını dəyişib. Elə həmin gün evdəki bütün tikinti işləri dayandırılıb. Sanki bir sehr qırıldı, səslər susdu, çəkiclər yerə düşdü. Ev isə qaldı — sahibəsiz, amma hekayəsiz qalmadı.

Bu gün Vinçester malikanəsi muzeydir. Turistlər buraya maraq, qorxu və şübhə ilə gəlirlər. Kimi ruhlara inanır, kimi isə bu evi insan psixologiyasının ən dramatik nümunələrindən biri sayır. Amma bir həqiqət danılmazdır: Vinçester malikanəsi sadəcə bina deyil. Bu, günahkarlıq hissinin, qorxunun və insan vicdanının daşdan hörülmüş etirafıdır.

Qadir, Bizimyol.info