Heyvanların dünyanı insanlardan fərqli görməsinin SƏBƏBİ

İnsanın gördüyü dünya ətraf mühitin mümkün görüntülərindən yalnız biridir. Heyvanlarda görmə qabiliyyəti gözün quruluşundan və onun necə işləməsindən birbaşa asılıdır. Əksər heyvanlar rəngləri seçə bilsə də, həşəratların, balıqların, quşların və məməlilərin görmə mexanizmləri bir-birindən ciddi şəkildə fərqlənir.

Lent.az xarici mediaya istinadən xəbər verir ki, heyvanların göz torunda iki əsas işığa həssas hüceyrə növü mövcuddur: çubuqcuqlar və kolbacıqlar.

Çubuqcuqlar işığı qəbul etməyə cavabdehdir və zəif işıqda ətrafı görməyə imkan verir. Onlar rəngləri ayırd etmir və daha çox ağ-qara görüntü formalaşdırır. Buna görə də bir çox heyvan qaranlıqda yaxşı görə bilir. Kolbacıqlar isə rəngli görməni təmin edir. Onlar işıq dalğalarının müxtəlif diapazonlarını qəbul edir, lakin sayı və həssaslığı heyvan növündən asılı olaraq dəyişir.

İnsanlarda üç növ kolbacıq var və buna görə insanlar trixromat hesab olunur. Bir çox məməlidə isə yalnız iki növ kolbacıq mövcuddur. Quşların, bəzi balıqların və sürünənlərin isə dörd, hətta beş növ rəng reseptoru ola bilər.

Heyvanlarda yalnız rəng qavrayışı deyil, görmə itiliyi, baxış bucağı, hərəkətə həssaslıq, ultrabənövşəyi və infraqırmızı şüaları görmə qabiliyyəti, eləcə də vizual məlumatı emal etmə sürəti də fərqlənir.

Dünyanı sanki yavaş çəkilişdə görənlər

Ən zəngin rəng qavrayışlarından biri quşlara məxsusdur. Bir çox quşda dörd, bəzən isə beş növ kolbacıq olur və onlar ultrabənövşəyi işığı da görə bilirlər. İnsan üçün adi boz lələk və ya sadə görünən çiçək quşun gözündə mürəkkəb rəng naxışları kimi görünə bilər. Bu qabiliyyət quşlara qida tapmağa, istiqamət müəyyən etməyə və cüt seçməyə kömək edir.

Arılar da ultrabənövşəyi işıqdan istifadə edir. Bundan başqa, onların görmə sistemi hərəkəti insandan daha sürətli qəbul edir. Buna görə arını əllə vurmaq çətin olur: o, insanın əl hərəkətini çox erkən hiss edir.

Qaranlıqda görən heyvanlar

İtlər əsasən mavi və sarı çalarları seçir. Qırmızı və yaşıl rəngləri isə daha çox boz-sarı tonlara yaxın görürlər. Bununla yanaşı, onlar alaqaranlıqda insandan daha yaxşı istiqamətlənir və daha geniş baxış sahəsinə malikdirlər.

Pişiklərin qaranlıqda yaxşı görməsinin səbəblərindən biri gözlərində “tapetum” adlanan əks etdirici təbəqənin olmasıdır. Bu təbəqə işığı yenidən göz toruna qaytarır və işığın göz daxilindən iki dəfə keçməsinə imkan verir. Pişiklərin gözlərinin qaranlıqda parlamasının səbəbi də budur. Gekkonların gözləri isə son dərəcə həssasdır. Onlar insanın artıq heç nə seçə bilmədiyi çox zəif işıq şəraitində belə ətrafı görə bilirlər.

Çınqıllı ilanlar tam qaranlıqda ov edə bilir. Onların gözləri ilə burun dəlikləri arasında infraqırmızı şüalanmanı qəbul edən xüsusi çökəkliklər var. Bu orqanlar ətrafdakı istilik fərqlərini müəyyən etməyə imkan verir və ilan isti qanlı ovunu qaranlıqda belə tapa bilir.

Milçəklər, buqələmunlar və qeyri-adi görmə sistemləri

Milçəyin gözü minlərlə kiçik fasetdən ibarətdir. Hər faset ətrafın çox kiçik bir hissəsini qəbul edir və beyin bütün bu məlumatları bir ümumi görüntüyə çevirir. Bu sistem hərəkəti çox sürətlə aşkar etməyə imkan verir. Məhz buna görə milçəyi vurmaq çətindir: o, yaxınlaşan əli çox erkən hiss edir.

Buqələmunların gözləri isə bir-birindən asılı olmadan hərəkət edə bilir. Bir gözü ovunu izləyərkən, digər gözü ətrafı nəzarətdə saxlaya bilər. Hücum anında isə hər iki göz eyni hədəfə yönəlir və məsafəni dəqiq müəyyən etməyə kömək edir. Ən qeyri-adi görmə sistemlərindən biri mantis krevetinə məxsusdur. Onun 16-ya qədər rəng reseptoru ola bilər. Bu canlı ultrabənövşəyi işığı, adi rəngləri və hətta qütbləşmiş işığı qəbul edə bilir. Hər gözü ayrıca hərəkət edə və ətrafı müstəqil şəkildə analiz edə bilir. Maraqlıdır ki, bu qədər mürəkkəb görmə sisteminə baxmayaraq, mantis kreveti rənglərin çox incə çalarlarını ayırd etməkdə o qədər də üstün deyil.

Alimlər bu mürəkkəb sistemin tam olaraq hansı məqsədlə yarandığını hələ də araşdırırlar. Ehtimallardan biri onun növdaxili gizli ünsiyyətdə istifadə olunmasıdır.

Hər növ üçün ideal görmə fərqlidir

İnsan öz görmə qabiliyyətini normal və əsas meyar kimi qəbul etsə də, təbiətdə bir çox heyvan müəyyən xüsusiyyətlərə görə insanı üstələyir. Bəzi heyvanlar qaranlıqda daha yaxşı görür, digərləri ultrabənövşəyi və ya istilik şüalanmasını qəbul edir, bəziləri isə çox sürətli hərəkətləri dərhal sezə bilir.

Beləliklə, hər bir heyvanın görmə sistemi onun yaşadığı mühitə və həyat tərzinə uyğunlaşıb. Təbiətdə vahid “ən yaxşı görmə” anlayışı yoxdur. Hər növ dünyanı öz ehtiyaclarına uyğun şəkildə görür.