Moskvanın müttəfiqlər dilemması RAKURS

Rusiya müttəfiqlərini həqiqətən qoruya bilirmi?

Son günlərdə Rusiya Xarici İşlər Nazirliyi Ermənistan, Suriya, Venesuela və Kuba kimi dövlətləri “Qərbin əlindən buraxmayacağı” və bu ölkələrə qarşı xarici təzyiqlərlə mübarizədə Moskvanın dəstəyini davam etdirəcəyini bəyan edib. Moskva bunu yalnız sözlə deyil, həm də diplomatik bəyanatlar və bəzi hərəkətlərlə göstərəcəyini vurğulayıb. Bəs bu iddianın reallıq dərəcəsi nə qədərdir? Öncə onu bildirək ki, Moskvanın sözləri ilə reallıq arasında fərq var. Rusiya Xarici İşlər Nazirliyi “ənənəvi müttəfiqlərini tərk etməyəcəyini” açıqlayıb və bu dövlətlərə qarşı ümumdünya siyasətindəki Qərb təzyiqlərini pisləyib. Bu, klassik Kremlin retorikasıdır, öz nüfuz dairəsini qorumaq istədiyini göstərmək üçün güclü bəyanatlar verilir.

Amma Rusiyanın faktiki gücü məhduddur. Venesuelada ABŞ tərəfindən rejimin lideri Maduro ələ keçirildikdən sonra Rusiya yalnız qınayıcı bəyanatlar verə bilib, amma real müdafiə gücü göstərməyib. Bu, Moskvanın hərbi və praktiki imkanlarının məhdudluğunu ortaya qoydu. Suriyadə Rusiya hələ də bəzi bazalara malik olsa da, münaqişə uzun müddətdir davam edir və Moskva yalnız müəyyən regionlarda təsir göstərə bilir, ümumi stabilliyi tam təmin etmir. Kubada isə Rusiya həm diplomatik dəstək verir, həm də ekonomiki məsələlərdə tərəfdaş olduğunu bildirir, amma ABŞ-ın yaxınlıqdakı dominant mövqeyini dəyişməyə gücü çatmır.
Ermənistan məsələsi isə daha həssasdır. Rusiya Ermənistanı öz “ənənəvi müttəfiqi” hesab etdiyini bildirir, lakin İrəvan faktiki olaraq Qərb və Avropa ilə əlaqələrini artırmaqda maraqlıdır və bu, Moskvanı narahat edən prosesdir. Moskva da açıqlayıb ki, Ermənistanın Avropa İttifaqı və Qərb standartlarına uyğunlaşması “anti-Rusiya blokuna qoşulmaq” kimi başa düşülməməlidir. Amma bu, daxildə və xaricdə Qərb istiqamətlənməsini əngəlləmək niyyətini göstərir.

Kremlin bu ritorikasının arxasında duran əsas səbəblərdən biri və ən başlıcası bölgələrdə güc simvolu olmaq dayanır. Rusiya özünü “böyük güc” kimi göstərmək və Qərbin təsirini məhdudlaşdırmaq istəyir. Bunu Ukrayna münaqişəsindən əvvəl də Latın Amerikası və Yaxın Şərqdə izləmək mümkün idi. Nüfuz dairəsini qorumaq da Kremlin başqa bir niyyətidir. Moskva üçün bu ölkələr həm siyasi, həm də geostrateji dəyər daşıyır. Onlarla əməkdaşlıq Kremlin Qərbə qarşı alternativ koalisiyalar yaratmaq strategiyasının hissəsidir.

Rusiya tez-tez Qərbin “hərbi və iqtisadi təzyiqlərini” pisləsə də, realda ABŞ və müttəfiqlərinin hərbi logistik üstünlüyü daha çoxdur. Rusiya daha çox diplomatik dəstək, dövlətlərarası razılaşmalar və bəyanatlar səviyyəsində reaksiyalar göstərir, real hərbi müdaxilə və ya təsir gücünü indiki şəraitdə genişləndirməkdə çətinlik çəkir. Rusiya sözdə ənənəvi müttəfiqlərini qoruyacağını bəyan edir. Əlbəttə, bu, siyasi mesaj olaraq güclü səslənir. Amma faktiki olaraq Moskva bu ölkələri “Qərbdən qoruyub saxlamaq” üçün lazım olan hərbi və iqtisadi vasitələrə tam sahib deyil və siyasətini daha çox retorika və diplomatik dəstək səviyyəsində davam etdirir.

Ermənistan nümunəsində isə bu yanaşma daha mürəkkəbdir. Qərbə meyl edən proses Moskva üçün real geosiyasi çağırış yaradır. Rusiya Xarici İşlər Nazirliyinin ötən gün yayımladığı açıqlama mövcud geosiyasi gərginlik fonunda diqqət çəkib. Bəyanatda bildirilir ki, Rusiya Federasiyası Ermənistan, Suriya, Venesuela və İran da daxil olmaqla ənənəvi müttəfiqlərini ABŞ-ın “mərhəmətinə” buraxmayacaq. Həmçinin Moskvanın bütün hallarda tərəfdaşları qarşısında götürdüyü beynəlxalq öhdəliklərə sadiq qalacağı vurğulanır.

Moskva hələ də Ermənistandan geri çəkilmək istəmir. Kreml narahatdır, ona förə ki, Qərb Rusiyanın regiondakı mövqelərini zəiflətmək istəyir. Ermənistanın Qərblə yaxınlaşması Moskvanın Cənubi Qafqazdakı təsirini azalda, imkanlarını məhdudlaşdıra bilər. Əslində Rusiyanın imkanları tükənməkdədir, amma hələ də regionda dominant rol oynamağa çalışır. Seçkilər öncəsi bu şəkildə bəyanatların verilməsi Rusiyanın Ermənistan müxalifətinə dəstəyi kimi də anlaşıla bilər. Görünür, Moskva çox yaxında təzyiqi bir az da artıracaq.

Ermənistan cəmiyyəti Rusiyadan gələn mesajları izləməkdə və ona adekvat reaksiya verməyin yollarını aramaqdadır. Reaksiyalar da müxtəlifdir, amma Kremlin adət etdiyi məzmunda deyil. Ermənistan mətbuatında “Kremldən olan yoldaşlar”a ünvanlanan mesajlar diqqəti daha çox cəlb edir. Onilliklərdir ki, Rusiyanın xarici siyasəti bir paradoks üzərində qurulub. Kreml son sülhdə deyil, idarə olunan münaqişələrdə maraqlı idi. Rusiya böhranları həll etməyə deyil, onları davam etdirməyə çalışırdı. Donald Trampın Hindistanın Baş naziri Narendra Modi ilə telefon danışığı və Amerika prezidentinin sonrakı Truth Social-dakı açıqlaması bir işarə idi. Qlobal enerji və siyasi arxitektura dəyişməyə davam edir və bu dəyişikliklər getdikcə Rusiyanın mövqeyini sarsıdır.

Trampın sözlərinə görə, Hindistan Rusiya neftinin alışını azaltmağa və ya hətta dayandırmağa, ABŞ-dan və ehtimal ki, Venesueladan xammal almağa razılıq verib. Tramp bunu Moskvanın neft gəlirlərindən çox asılı olduğu üçün "Ukraynadakı müharibənin bitməsinə kömək edəcək" bir addım kimi təqdim edib. Və burada yalnız iqtisadi ölçü vacib deyil. Simvolizm vacibdir: hətta son illərdə Rusiya üçün "alternativ bazar" kimi xidmət edən ölkələr belə enerji əlaqələrinə yenidən baxmağa hazır olduqlarını nümayiş etdirməyə başlayırlar. Bu o deməkdir ki, Kremlin manevr imkanları daralır. Bu fonda Moskvanın Ermənistanla adi himayədarlıq tonu ilə danışmağa davam etmək cəhdləri xüsusilə qəribə, hətta gülməli görünür.

Onilliklərdir ki, Rusiya Cənubi Qafqaza eksklüziv təsir zonası - qaydaları diktə edə, məsləhət verə, günahı başqasına verə və "sülhməramlı" kimi çıxış edə biləcəyi bir ərazi kimi baxır. Ermənistan, Azərbaycan və regiondakı digər ölkələr "sabitlik" və "tarixi əlaqələr" kimi səs-küylü bəyanatların arxasında soyuq hesablamaların olduğunu çox yaxşı başa düşürlər. Rusiya üçün Cənubi Qafqaz müttəfiq deyil, region dövlətlərinin özlərinə əlverişli təzyiq nöqtəsi idi.

Rusiya həmişə eyni sxem üzrə fəaliyyət göstərib: əvvəlcə gərginliyi saxlamaq, sonra özünü yeganə vasitəçi kimi təqdim etmək və sonra "nizamlama"dan faydalanmaq. Bu, həmişə belə olub, amma bu gün Rusiyanın Ermənistana nəyisə diktə etmək cəhdləri xüsusilə absurd səslənir. Bunun bir neçə səbəbi var. Birincisi, çünki Ermənistan və Azərbaycanın həqiqətən də ciddi həll olunmamış problemləri var - tarixi, siyasi və humanitar. Lakin onları həll etmək Rusiyanın işi deyil. Moskva neytral tərəf deyil. Heç vaxt olmayıb. İkincisi, Rusiyanın özü kiməsə dərs demək üçün mənəvi və siyasi hüququnu itirdiyinə görə. XXI əsrdə Avropada ən böyük müharibəni başladan ölkə özünü "təhlükəsizliyin qarantı" kimi təqdim edə bilməz.

Onilliklər ərzində Rusiyanın xarici siyasəti bir paradoks üzərində qurulub: Kreml sülhdə deyil, idarə olunan münaqişələrdə maraqlı idi. Rusiya böhranları həll etməyə deyil, onları davam etdirməyə çalışırdı. Çünki münaqişə təsir vasitəsidir. Bu, müdaxilə etmək, güzəşt tələb etmək və qonşularını asılı vəziyyətdə saxlamaq üçün bir fürsətdir. Cənubi Qafqaz isə bu strategiyanın əsas arenalarından biri idi. Lakin bu gün bu mexanizm uğursuzluğa düçar olub. Kreml "Kiyevi üç günə ələ keçirməyi" xəyal edirdi. Amma müharibə dörd ildir ki, davam edir. Rusiya qələbə əvəzinə uzun müddətli tükənmə, sanksiyalar, texnoloji deqradasiya və demoqrafik böhran yaşayır. Hətta Moskvanın minimal elan etdiyi məqsədlər - Donbas üzərində tam nəzarət - böyük itkilər olmadan əlçatmaz olaraq qalır.

İqtisadi vəziyyət də qələbə dolu deyil. Rusiya iqtisadiyyatı getdikcə səfərbərlik düşərgəsinə bənzəyir: resurslar müharibəyə xərclənir, sosial sektor pisləşir və inkişaf perspektivləri azalır. İndi isə başqa bir zərbə gəlir: son illərdə Rusiya neftinin ən böyük alıcısı olan Hindistan özünü uzaqlaşdırmağa hazır olduğunu nümayiş etdirir. Bu, Moskva üçün həqiqətən də arxadan vurulan bıçaq kimi hiss olunur - baxmayaraq ki, mahiyyət etibarilə bu, sadəcə praqmatizmdir: heç kim gələcəyini itirən gücə bağlamaq istəmir.

Bu şəraitdə Rusiya Ermənistana məsləhət verməkdənsə, öz problemlərinə diqqət yetirməlidir. Lavrovun və digər Rusiya rəsmilərinin bu gün güc mövqeyindən danışmaq cəhdləri getdikcə daha çox karikatura kimi görünür. Rusiya artıq regiona öz iradəsini tətbiq edə biləcək oyunçu deyil. Cənubi Qafqaz yeni bir dövrə qədəm qoyur, bu dövrdə region dövlətləri keçmişin imperiya sxemlərinə deyil, öz maraqlarına uyğun hərəkət edəcəklər. Ermənistanın müstəqil siyasət hüququ var. Azərbaycanın öz prioritetlərinə haqqı var. Və heç bir xarici güc, xüsusən də müharibə və böhran içində batmış güc, onların gələcəyini diktə etməməlidir. Rusiya qeyri-sabitlik mənbəyi olaraq qalaraq çox uzun müddət "hakim" olmağa çalışıb. Bu gün bu hakim resurslarını, təsirini və etibarını itirir. Bu isə hazırkı mərhələnin əsas nəticəsidir. Moskvanın regionun taleyində rol oynaya biləcəyi dövr başa çatmaqdadır.

V.VƏLİYEV