O, qalib bir elin, azad bir Vətənin qürurudur, Vüqarıdır

Naxçıvan, 13 oktyabr, AZƏRTAC

44 günlük Vətən müharibəsində qəhrəmanlıq dastanı yazan igidlərimiz arasında Kəngərli rayonunun övladları da var. Vüqar Əsgərov da onlardan biridir. O, 1994-cü il noyabrın 26-da Kəngərli rayonunun Qarabağlar kəndində anadan olub. 2012-ci ildə Azərbaycan Pedaqoji Universitetinə qəbul olub, lakin maddi çətinliklərə görə təhsilini davam etdirə bilməyib.

AZƏRTAC-ın bölgə müxbiri xəbər verir ki, 2014-cü ildə hərbi xidməti başa vurduqdan sonra yenidən universitetə qəbul olsa da, o, Vətənə xidməti hər şeydən üstün tutub və hərb sahəsini seçib. Azərbaycan Ordusunun müddətdən artıq həqiqi hərbi xidmət hərbi qulluqçusu olan Vüqar Vətən müharibəsində Xocavəndin və Şuşanın azadlığı uğrunda gedən döyüşlərdə şücaət göstərib.

Qəhrəman şəhidimiz Vüqar Əsgərovun doğulub boya-başa çatdığı ocaqdayıq. Səmayə ana səsimizi eşidən kimi tələsik çölə çıxır. “Vüqarın qonaqları gəlib”, – deyə sevinir şəhid anası. Bizi evə dəvət edir. Qapıdan içəri girən kimi otağın yuxarı hissəsində böyük fotoya dəyir gözüm. Gülən gözləri ilə bizə baxır Vüqar. Sanki “Xoş gəlmisiniz”, – deyir, onun qəhrəmanlığını qələmə almağa gələnlərə. Əşyaları, çarpayısı, son dəfə sarıldığı bayraq və qəhrəmanlığından xəbər verən medallara baxdıqca gənc ömrün şərəfli günləri canlanır xəyalımda.

Ananın həzin səsi məni fikirlərdən oyadır: “Vüqarım adı kimi vüqarlı idi. Kimsəyə boyun əyməzdi. Köməksiz birini görsə, ona əl uzadar, öz payından pay verərdi. Tanrı onu elə bil öz həmyaşıdlarından fərqləndirmişdi. Evə, ailəyə bağlı idi”.

Şəhid anası bildirir ki, dörd övladı var. Onları çox çətinliklərlə böyüdüb. Naxçıvanın ən əziyyətli günlərində belə qəddini əyməyib. Həyat yoldaşı ilə əl-ələ verib böyüdüblər övladlarını: “Vüqar sonbeşik idi. Bəlkə də ona görə onu bu qədər sevirdim. Bilmirəm. Bəlkə də ürəyim onun Tanrı qonağı olduğunu hiss edirdi deyə. Qoymazdı ki, qəm çəkim, məni bir az kefsiz görsə, gəlib boynumu qucaqlayardı. Onun toyuna hazırlaşırdım...” Səmayə ana sözünü tamamlaya bilmir, gözləri dolur, bir anlıq susur. Sonra yenidən sözlərinə davam edir: “Aylıq maaşını gətirib mənə verirdi. Mən də hər ana kimi toy hazırlığı görürdüm balam üçün. Ev-eşiyi təmir etdirmişdik, gəlin gətirəcəkdim bəy balama. Amma o Vətəni daha çox sevirmiş, sən demə”.

Vüqar çox tələsirdi Qarabağa getməyə. Getdi də. Heç kimə demədən. “Həmin gün evə gəlib çantasını götürdü. Culfaya təlimə getmək adı ilə çıxdı qapıdan. Döyüşə getdiyini, sonradan öyrəndim. Həmin günlərdə bir neçə rayon artıq azad edilmişdi. Bir neçə dəfə telefonda səsini eşitdim. Oktyabrın 17-də isə şəhidlik zirvəsinə yüksəldiyi xəbəri gəldi. Gülə-gülə getmişdi, sanki toya gedirdi. Bəy kimi maşın karvanı ilə evimizə döndü. Həmin gün təkcə Qarabağlar kəndinin sakinləri yox, bütün Naxçıvan gəldi balamı qarşılayıb yola salmağa. O, bəy köynəyi geyinmişdi həmin gün. Qələbə bayrağından biçilmiş bəy köynəyi” - deyə göz yaşlarını silir şəhid anası.

Vüqar Əsgərovun Prezident, Ali Baş Komandan tərəfindən “Xocavəndin azad olunmasına görə”, “Şuşanın azad olunmasına görə”, “Füzulinin azad olunmasına görə”, “Hərbi xidmətlərə görə”, “Vətən uğrunda” medalları ilə təltif edilməsi və onun qəhrəmanlığı haqqında deyilənlər, azad olunmuş torpaqlarda yanan çıraqlar anası üçün böyük təsəlli, qürurverici haldır. Bu gün Vüqarın vüqarlı məqamı ilə təkcə anası Səmayə xanım, bacısı Bahar qürur duymur. Bütün Azərbaycan bir elin, azad bir Vətənin qüruru, vüqarı kimi Vüqar Əsgərovla fəxr edir.