Ölməzlik məhəbbət zirvəsindədir

Və ya günəş sönmür, ulduza çevrilir

“Ölüm bu dünyanın o üzündədir,

Bu üzü dünyanın güldür, çiçəkdir”

Bir çoxumuzun nəğmə kimi xatırladığı bu sətirlər ölümü deyil, əbədi sevgini ifadə edir əslində. Həyatın bu üzündə çiçəklər açır, gülüşlər eşidilir. Bir gün isə həmin gülüşləri bizə bəxş edənlərin gülüşləri xatirələrimizdə canlanır. Ancaq sevilən biri xatirələrdə və qəlbdə yaşadıqca ruhən dünyanın o üzünə - ölümlü üzünə keçmir.

Əsrlərdir sevgi fərqli əsər və fikirlərlə ifadə edilir. Bəs, onlar bizə sevgini öyrədə bilərmi? Xeyr, əlbəttə. Onlarla həmin duyğunun sadəcə bir qismini duya bilərik. Bu duyğunu bizə öyrədən isə ailəmiz olur. Onlar təbiəti, vətəni, bir sözlə bütün dünyanı sevməyi anladır.

Bütün bu sevgiləri duymaq üçün insan sevməyi bacarmaq lazım olduğunu hiss etdirir. Sevginin dilini də ana dili kimi anamızdan öyrənirik. O, bunu bizə izah etmir. Dil açanda valideynlərimizdən eşidib təkrarladığımız sözlər kimi dərk edirik ən ülvi hissləri də.

Bəzən isə sadəcə səslər eşidilir. Sevgisiz duyulan bu səslərin heç biri cümləyə çevrilmir, yarımçıq qalır. Lakin səslərdə sevgi duyulduqca, onlar nəinki cümləyə, hətta bir əsərə çevrilir bizim üçün.

Bəlkə də, ən böyük şansdır sevginin təsəvvürü ilə deyil, təsviri ilə böyümək. Bu təsvirin günəşini cismən itirdikdən sonra canlandırmaq həm ağrılı, həm də xoşdur.

Həmin təsvirin mənzərələrini qısa şəkildə belə ifadə edə bilərəm: Sevgi ən unutqan adamın günəşi adlandırdığı sevdiyi ilə bağlı heç bir anı unutmamaqdır. Sevgi həyatın rəngini sadəcə bir günəşdən almaqdır.

“Günəş qız” deyə anmaqdır: "Renkler vardı, sesler, şarkılar vardı, şimdi hiç renk yok".

Bu hekayədə günəş sönmür, ulduza çevrilir. Axı “ölməzlik məhəbbət zirvəsindədir”...

Günel Natiqqızı,

AYNA üçün