Qanadı qırılmış şam ağacları Şahnaz Şahin

Kulis.az Şahnaz Şahinin "Qanadı qırılmış şam ağacları" adlı yazısını təqdim edir.

Quşların qanadları var və uçmaq da quşlara məxsusdu, amma mənə elə gəlir ki, ağaclar da uça bilir. Özü də bizim bilmədiyimiz, görmədiyimiz şəkildə uçur. Deyə bilərsiniz ki, qanadı yoxdu, necə uça bilər ağaclar? Axı insanın da qanadı yoxdu, amma uçur insan, məgər siz heç sevincdən, xoşbəxtlikdən həyatınızda bir dəfə olsun uçmadınızmı?! Əminəm ki, uçmusunuz...

Evimizin qabağına illər öncə sıra ilə şam ağacları əkmişəm, yay vaxtı günəş göydən od ələyəndə kondisioner də öhdəsindən gələ bilmirdi. Ona görə pəncərələrin önünə əkdim ki, kölgəsindən faydalanaq. Əkəndə çox balaca və cılız idilər, heç ayaq üstə düz dayana da bilmirdilər. İllah da sulayanda başlarını qoyurdular yerə. Ona görə hərəsinin böyrünə özündən iri və canlı ağaclar basdırdım ki, külək əsəndə əyib sındırmasın...

Üstündən illər axıb gedib, artıq çoxdan qollu budaqlı ağac olublar. Budaqları uzanıb pəncərəmə çatır, külək əsəndə sanki iri, qüvvətli bir əl kimi pəncərəmə çırpılıb qəribə, qorxulu səslər çıxarır. Hərdən də xəfif bir yeldən astaca tərpənir, həyəcanlanır, qalxıb anamın titrək əlləri kimi sığal çəkir...
Üstündə bol meyvələri-qozaları da var, budaqları da ağırlıqdan başını yerə əyir. Artıq bu qozaların da sağlamlığa faydalı olduğu bəlli olub, ondan xüsusi mürəbblər hazırlanır ki, bu da əsasən ağ ciyər və tənəffüs yolu xəstəliklərinin müalicəsində istifadə olunur...

Şəhərə getmişdim, qayıdanda ağaclarımı tanımadım, məyus idilər, fikirli dayanmışdılar, sanki nədənsə utanırdılar, başlarını qaldırıb üzümə baxa bilmirdilər. Bir xeyli ətrafda dolandım, başdan ayağa süzdüm, əllərimi kiçik yarpaqlarına sürtüb oxşadım, heyhat... inadla susurdular!

Evə qalxdım, sevimli ağaclarımı içəridən izləməyə başladım. İlahi, bu nədir, hanı bunların qanadları, hanı əlləri?! Əvvəl onlar bir-biriylə də qol-boyun olurdular, o qədər mehriban idilər, “aralarından su da keçmirdi”. İndi o qollar, o əllər yox idi, kəsilmişdi... Yaralı idilər, amma bu yaradan çox onların qəlbi ağrıyırdı, incimişdilər, axı bunu edən yad adam deyildi... Oğlum eləmişdi, “daramaq”la ağacların günahını almış, sonra da peşman olmuşdu. Qəlbi geniş ağaclar ondan şikayət etməsələr də, könüllərini almaq lazım idi, yəqin ki, bağışlayarlar...

Alman şair və filosofu Herman Hesse yazırdı ki, ağaclar sığınacaqlardır, ağacları dinləməyi öyrəndiyimiz an onlar evimizə çevrilirlər. Bu xoşbəxtlikdir... “Ağac qucaqlayan” ifadəsi var və bunun əsası Hindistanda yaşanmış real hadisəyə söykənir. 1730-cu ildə saray tikmək üçün ağacları kəsmək əmri verən Maharacaya etiraz olaraq məhəllənin qadınları hərəsi bir ağacı qucaqlamışdı. Çox təəssü ki, onlara əhəmiyyət verilməmiş, əksinə, özləri qurbana çevrilmişdilər...

Məncə ağac qucaqlama ifadəsi həm də ağacların özünə aiddir. Ayaqları ilə torpaqdan möhkəm yapışan ağaclar inamla və inadla göy üzünə can atır. Topladığı müsbət və mənfi enerjiləri birləşdirib təbiətə ötürür. Onların sayəsində torpaq münbitləşir, hava arınır, oksigen ehtiyatı tənzimlənir. Ağaclar da var olduğu sürəcə həyat və yaşam uğrunda mübarizə aparır, güclü, gözəl, mükəmməl olmağa çalışır.

Artıq yaz gəlib, ağaclar yaşıllaşır, bar ağacları çiçəkləyir, təbiət göz oxşayır, ətrafda nə varsa, hər şey, hər kəs, elə ağaclar özü də xoşbəxt görünür. Təbiətdə tam bir harmoniya duyulur, göy yerə, yer də göyə aşiqdir!..

Düşünürəm ki, ağaclar da adamlar kimidir..,
Doğulur, yaşayır, sevir, sevilir..,
Sevinir, kədərlənir, gülür, ağlayır...
Ağacları dinləyək..,
Sığınacaq ağacları, ev ağacları,
Xoşbəxtliyə açar olan ağacları...
Bir zaman körpə, sonra gənc,
Sonda yıxılan ağacları...