Bir insanın uşaqlığı xəzinəyə verilə bilərmi?

Cengiz Çalıkoğlu

Bura Sofular yaylasıdır…

Toros Dağlarının ən uca zirvələrinə söykənmiş, buludlarla danışan qədim bir yurd…

Bu yaylaq babam Yusuf Kayanın (bizim bölgədə “Kaya Yusuf” adı ilə tanınırdı) dövründən bəri şəxsi mülkiyyət sənədi olan, təxminən bir əsr boyunca Yusuf Kaya övladlarının zəhməti ilə yaşayan bir coğrafiya idi.

Kaya Yusufun oğlu, atam Sadık Çalıkoğlu həyatı boyunca (təxminən 90 il) bu möhtəşəm yaylaq sahələrini Çukurovadan gələn köçəri türk tayfaları ailələrinə icarəyə verər, qardaşları ilə birlikdə onların burada bir həyat, bir nizam və bərəkət dövrü yaşamasına vəsilə olardı.

Sofular yaylası sadəcə bir otlaq sahəsi deyildi…

Köç yollarının xatirəsi idi.

Yörük mədəniyyətinin nəfəsi idi.

Paylaşmanın, zəhmətin və aidiyyət hissinin yaşayan yaddaşı idi.

Hər daşında bir ayaq izi,

Hər bulağında bir xatirə,

Hər küləyində keçmişdən qalan bir səs vardı…

Ancaq təxminən 10–15 il əvvəl, Kahramanmaraş Tarım ve Orman İl Müdirliyi tərəfindən bu yayla meşə sərhədlərinə daxil edilərək mülkiyyəti dövlət xəzinəsinə keçirildi.

İnsan bəzən dərindən düşünür…

Bir yerə nəsillər boyu sahib çıxmaq, onu qorumaq, yaşatmaq, məhsuldar etmək…

Bir anda yox sayıla bilərmi?

Torpaq sənədləri dəyişə bilər…

Rəsmi qeydlər dəyişə bilər…

Amma insanın aidiyyəti, uşaqlığı və xatirələri həqiqətən əlindən alına bilərmi?

Bu gün Sofular yaylasına baxanda mən sadəcə bir mənzərə görmürəm…

Atamın zəhmətini, yörük obalarını, Torosların vüqarlı səssizliyini görürəm.

Və içimdən yalnız bir cümlə keçir:

“Bəzi torpaqlar sadəcə mülk deyil…

İnsanın keçmişidir…”