Evim sənsən Aynur Ədil yazır

Aynur Ədil

İnsanın doğulub boya-başa çatdığı, hər gün nəfəs aldığı yer yox, özünü aid hiss etdiyi yer evidir. Cisminin yaşadığı ilə ruhunun aid olduğu yerlər bir-birilə tamamilə fərqlidir.

Sən hər səhər oyanıb, gecələr başını yastığa qoyana kimi öz evində olsan da, içindəki ad qoya bilmədiyin çırpıntın sanki, “sən bura aid deyilsən” deyə, qəlbinin qulağına pıçıldayır. Və sənin öz evinin qapısının açarı dünyaya göz açdığından bəri səndə olur.

Dəfələrlə yanlış evlərə daxil olub, əslində sənin olmadığını anlayırsan. Yanılmaqlar, aldadılmaqlar, erkən və vaxtsız vidalar, zamansız sağollaşmaqlar, ədalətsiz ayrılıqlar səni öz evini tapacağın inancına küsdürür. Ruhun daxilində parçalanır, içindəki yaralar nə sağalır, nə də qabıq bağlayır – elə qanamağa davam edir. Görünüşün isə uçurumdan yıxılıb yara almağına baxmayaraq, dimdik və güclü yaşayan bir obrazı özündə birləşdirir. Amma gün gəlir sən bir anın içində öz evini tapdığını hiss edirsən. Bir baxış, iki qəhvə, saysız-hesabsız xoş söhbət sənə bunu deyir: hə, bu, sənin axtarmaqda olub, tapa bilmədiyin rahatlığın, xoşbəxtliyindir.

Bəzən ürəyindən gələn həmin səsi dinləyib o evə daxil olduğun üçün hədsiz sevinir, bəzən isə natamam çatışmayan şeyləri hiss edib, o evdən getmək istəyirsən. Bir hissən bu gedişi qəbul etsə də, digər hissən yarımçıq, kimsəsiz hiss edir özünü...

Mən onun üzünü görməyib, səsini eşitdiyim andan həmin saatlar yaşadığım pis və haqsız dönəmlərə rəğmən, içimə gözləmədiyim rahatlıq gəldi. O səsi daha çox eşidim deyə, aidiyyətsiz və lazımsız bütün mövzulardan söhbət açdım.

Sonra günlər, aylar bir-birini əvəz etdikcə, mən o səs və etdiyimiz söhbətlərdən dərmansız yaşaya bilməyən xəstələr kimi asılı qaldım. Və həmin səsi eşitmədiyim gün artıq özümü narahat, nələrinsə məndə əskik olduğunu, həyatımda nəyinsə çatışmadığını hiss etdim.

İlk dəfə tam mənə aid olmayan evdə bütövləşib, xoşbəxt oldum. Bir də anladım ki, kimsə sənə ev olmaq istəsə belə, sən özünü ora aid hiss etmədiyin müddətcə hər zaman yadsan, qonaqsan. Lakin sən gözlərinin içinin güldüyü, ona baxarkən aidlik hiss etdiyin bir insanın daimi sakinisən. Mən o aidliyi hiss etdiyim insanı itirməmək, soyuyan evi qızdırmaq üçün yeri gələndə özüm olmaqdan imtina edib, olmaq istəmədiyim bir insan oldum. Ancaq başqa bir evə köçməyi, içimdə daşıdığım və yaranmağı aylarımı alan hisslərimə yaraşdırmadım. O evi o qədər istədim və öyrəşdim ki, bəzən öz qürurumu heçə sayıb, yaşaya biləcəyim xoşbəxtliklərin üzərindən öz əlimlə xətt çəkdim. Amma əsas hüzurun və xoşbəxtliyin isə onunla keçirdiyim hər anın olduğunu da dərk etdim. Hansısa yad evin içərisi güllü-çiçəkli olsa da, onun mənə verdiyi tikanlı evi digərlərindən daha üstün saydım.

Məncə, insanın əsl xoşbəxtliyi də elə budur: öz və aid hiss etdiyi evinin hər tikanına dözmək, nəinki başqalarının sənə verdiyi çiçəkli ağaclarla dolu evdə gərginliklə yaşamaq.