Anam üçün Aynur Ədil yazır

Aynur Ədil

Anam məni dünyaya gətirməklə birgə mənə gözəl həyat verdi. Həyatda şanslı hiss etdiyim səbəblərin içərisində ən birincisi sahib olduğum anam oldu. Və anamı müşahidə edərkən ideal qadın obrazı əsl azərbaycanlı xanımına yaraşan hər şeyin şahidi oldum. Anam hər zaman ətrafımda gördüyüm əksər qadınlardan fərqləndi. Tək zahiri görkəminin gözəlliyi ilə deyil, eyni zamanda möhkəm iradə xarakteri əxlaqı və ən əsası təmiz adı ilə. O, əlli beş illik ömrünü şərəflə, ləyaqətlə yaşadı və heç şübhəsiz, bundan sonra da elə yaşayacaq. Uşaqlıdan bəri anamın həyatında baş verənlərin şahidi olduqca ona hər zaman heyran oldum. Ona görə ki, o, ən yaxınlarında belə ədalətsizlik haqsızlıq, ayrı-seçkilik, hətta pislik görməyinə baxmayaraq, əsla mərhəmətini, vicdanını itirmədi. Həyatda çox çalışdım ki, anam kimi xeyirxah, yaxşı insan olum. Amma fərqinə vardım ki, o, seçilmişlərdəndir. Mənim anam qəhrəman anadır. Çünki əksər insanlar istənilən peşədə uğurlu olub mövqe tuta bilərlər. Əslində bu o qədər şişirdiləsi mövzu deyil. Əsl qəhrəman odur ki, cəmiyyətə, vətənə layiqli, faydalı övlad yetişdirsin. Bugün mənim ali təhsil almağımda, gənc yazıçı kimi mövqe tutmağımda anamın rolu inkarolunmazdır. Mən həyatda gördüyüm rahatlığı uğurlu günləri qazandığım nailiyyətlərin hər birini sahib olduğum ideal anama borcluyam. Hətta ilk yazdığım kitabdan indi yazdığım kitaba – digər yazılarıma kimi ilk dəstəyi anamdan gördüyümə görə xoşbəxtəm. Mənim həm ilk, həm ən dəyərli, həm də ən maraqlı oxucum anamdır. Çünki istənilən yazıma başlayanda ilk onun xeyir-duasını almaqla birgə onun fikirlərinə önəm verirəm. O, yazılarımın əyləncəli məqamlarında gülümsəyir, yazdığım kitabın ən təsirli hissəsində uşaq kimi gözyaşı tökür. Yeri gəlmişkən, bugün anamın əlli beş yaşı tamamlansa da, övlad-nəvə sahibi olsa da, onun qəlbi hər zaman saf təmiz uşaq ürəyitək gözəldir.

Anam ailədə, dostlar arasında, ümumiyyətlə dünyada daim sülhün, birliyin tərəfdarı olan həmin açıqqəlbli, genişürəkli qadındır. Onun mənəviyyatının zənginliyi milyonlardan da üstündür. Nəinki düzgün tərbiyə, mənim dünyagörüşümün artmasında, elmə, dinə, incəsənətə, mədəniyyətə sevgim, hörmətimdə anamın böyük zəhməti var. Ta uşaqlıqdan anam məndə teatr, musiqi mədəniyyətini, bütün dinlərə, millətlərə və ən əsası böyüklərə hörmət kimi yüksək humanist keyfiyyətləri məndə yaratmış və inkişaf etdirmişdir. Həqiqətən də bu həyatda ideal valideynlərimin olması mənim böyük şansımdır. Emosional baxış bucağından yanaşsaq isə, mənim üçün yaxşı olduğu qədər də, çətindir. Və çətinliyi ondadır ki, mənin nailiyyət uğurlarımın hər birində anamın imzası var. Mən nə ana, nə də atamsız yaşanılacaq həyatı təsəvvürümə nəinki gətirmək, hətta sığdıra bilmirəm. Bir ana qucağı ki, körpə ikən də məni rahatşadırırdı, indi də. Mən uşaqlığımdan fərqli olmayaraq, hazırda da həyatın çətin keşməkeşli yolları ayağımı büdrədib məni yoranda tək sığınacağım anamın qucağıdır. Sanki mən anamı qucaqlayanda cənnəti hiss edir, bütün ağrı, yaralarım sağalmış kimi hiss edirəm. Ümumiyyətlə, anam ilə mənim bir ömürə sığmayacaq qədər xatırlayanda həm kədərli, həm də xoşbəxt anlarımız, xatirələrimiz var. Bundan öncəki anamla bağlı yazımda o xatirələr barədə danışmışam. Sadəcə bunu qeyd edə bilərəm ki, zaman su kimi axır, anam artıq qocalır... Mən bunu qəbul etsəm də, etməsəm də, vaxtın öhdəsindən gəlib, zamanı dayandıra bilmərəm. Hər il anamın doğum günündə təkcə onun yaşı artmır, həmçinin daxilən mən də böyüyürəm. Anlayıram ki, bəzi şeylərin öhdəsindən yalnız gəlməyin, tək nələrisə bacarmağın vaxtıdır. Ancaq anam sağ ikən müəyyən şeylərin onun tərəfindən həyata keçməsi məni iki səbəbdən dolayı xoşbəxt edir. Birincisi, varlığını hiss edirəm, ikincisi isə, hər şey anamdan mənə gələndə daha qiymətli olur.

Eyni zamanda anamın fədakar insan olmağı ona olan sevgimi hər zaman birə-beş artırıb. Özünü yaxşı hiss etməsə belə, hər zaman ən sevdiyim yeməkləri hazırlayıb, ən çətin anlarımda özünün də çətinliyi olmağına baxmayaraq, mənim həyatımı asanlaşdırmağı bacarıb. Bugün dünyada məni ən xoşbəxt hiss etdirən şey evə yorğun gələndə başımı anamın dizlərinə qoyaraq hüzura qovuşmaqdır. Onun saçıma çəkdiyi sığal hissinin mənə bəxş etdiyi rahatlığı heç kəs əvəz edə bilməz. Anam ilk sevgimə şahid olanım, hər dərdimə can yandıranım, sirdaşım, ən yaxın rəfiqəm – dünyamı gözəlləşdirənimdir. Sevdiyim bir insanı itirəndə hönkürtü ilə ancaq anamın qucağında ağlaya bilmiş könlümdən keçənləri ona demiş, qəlbimin dərinliklərindəki həsrəti onunla bölüşə bilmişəm. Anam tayı bərabəri olmayan əvəzsiz doğmamdır. Qaranlıq dünyamı Günəştək parıldanan, gecələr pəncərədən otağıma ay kimi işıq saçanımdır. Həmçinin həyatımda böyük bacı rolu oynayanımdır. Mən bu həyatda ən gözəl hissləri və doğmalığı anam tərəfindən yaşamışam. İlk orta və ali məktəbə gedəndə, hətta ilk kitabım dərc olunanda yol yoldaşım anam olub.  Teatrların ən maraqlı tamaşalarını izləyən zaman anamın əlindən tutub ağlamış ilk uğurumu sevincimi anam ilə paylaşmış bütün nailiyyətlərimdə anamı yanımda xəyal etmişəm. İyirmi dörd ildə dinlədiyim ən gözəl mahnı onun dilindən eşitdiyim layla olub...

Və daim arzu etmişəm ki, anamın ömrü bütün uğurlarımı görməyə çatsın. Yaşının üzərinə yaş gəlir, artıq saçındakı ağların sayı çoxalır və ən nəhayət, anam yaşlanır, mən isə daha da böyüyürəm. Ancaq anamın yanında mən hər zaman ona möhtac olan həmin balaca Aynuram. Səni çox sevirəm, alagözlü dünya gözəli, təmizqəlbli anam. Sənin gülüşün mənə dünyaları bəxş edir, xoşbəxtliyin qış kimi soyuq ömrümə yazı gətirir. Arzum budur ki, böyütdüyün yazıçı qızın bundan otuz il sonra da səni təbrik edərkən sən bu sözlərə şahidlik edə biləsən... Şair nə gözəl yazıb:

Kaş anam otuz il cavan olaydı,

Səsinə laylalar bəstələnərdi.

Kaş zaman sürətli keçməsin deyə

Saatın əqrəbi xəstələnərdi...