Hamı tələsir, amma heç kim çata bilmir…

Hamı tələsir, amma heç kim çata bilmir…

Bu cümlə dövrümüzün ən səssiz fəryadıdır.

Hamı qaçır. Vaxtın arxasınca, arzuların kölgəsində, başqasının həyatına çatmaq üçün. Sanki dayanmaq uduzmaqdır, sanki bir anlıq nəfəs almaq geridə qalmaq deməkdir. Amma heç kim soruşmur: hara tələsirik?

Sosial şəbəkələrdə parlayan həyatlara baxıb özümüzünkünü bəyənmirik. Başqasının uğuru bizi hərəkətə keçirir, amma sevindirmir. Çünki yarışın qaydası yoxdur, finiş xətti görünmür. Qaçdıqca yoruluruq, yorulduqca daha çox qaçırıq.

Vaxt azdır deyirik, amma ən çox vaxtı boşluqlara xərcləyirik. Düşünməyə vaxt yoxdur, hiss etməyə heç yox. Qəlb susur, amma addımlar dayanmaq bilmir. İnsan özünə çatmağa vaxt tapmır.

Hamı nəyəsə çatmaq istəyir: pula, ada, sevgiyə, rahatlığa… Amma çatdığını sandığı anda içində bir boşluq qalır. Çünki axtardığı şey əslində yolun sonunda yox, yolun özündə idi.

Biz tələsdikcə həyat yavaşlayır. Gözəlliklər yanımızdan səssizcə keçir, hiss etmədən ötüb gedir. Bir fincan çayın istisi, bir baxışın səmimiyyəti, bir anın dəyəri itir.

Bəlkə də məsələ tələsməməkdir. Bəlkə də bir az yavaşlamaq, bir az dinləmək, bir az özümüzlə qalmaq… Çünki insan ən çox tələsəndə özünü itirir, ən az qaçanda isə özünə çatır.

Bəzən dayanmaq qorxudur, çünki sükutla üz-üzə qalmaq deməkdir. Sükut isə insanın içində gizlətdiyi sualları oyadır. Ona görə də çoxları qaçmağı seçir, düşünməmək, hiss etməmək üçün. Halbuki insan öz suallarından qaçdıqca, cavablardan da uzaq düşür.

Əsl çatmaq tələsməkdə deyil, fərqinə varmaqda gizlidir. Bir an emosiyanı tutmaqda, bir sözün ağırlığını hiss etməkdə, bir insanı həqiqətən dinləməkdə. Həyat finiş xətti olan yarış deyil; o, addımların mənası olanda dəyər qazanır.