Ölüm haqqında VASİF İSMAYIL YAZIR

Hələ də insanın heç ölməyəcək kimi yaşamaq istəyi olduğuna inanaraq yazıram. Neçə dəfə soruşdum, birində mənə görə dəqiq cavab aldım: ölüm arzulanarmı?

Biri dedi: Doktor, yaşlandıqca ətrafın boşalır, tək qalırsan və sən də getmək istəyirsən.

Ölüm demədi, getmək dedi.

Anam xəstəxanadaykən komada öldü. Mənə sadəcə zəng edib xəbər verdilər. Amma atamın ölümü gözümün qarşısında oldu. Bir gün o səhnəni hansısa kitabımda yazacam.

Həyatda olan qardaşları yarımay şəklində qabağında fərəqətdə durmuşdular. Bir qardaşım Dubayda idi, o birisi isə yanımda. Əli ilə məni çağırdı. Boynumdan öpdü. Çoxlu-çoxlu. Düzgün nəfəs ala bilmirdi deyə dodaqlarını birləşdirmirdi. Eləcə toxundururdu.

O sırada ağlamadım. Beşinci mərtəbədən Güləndam xalanın oğlu Elsəvəri çağırdım, “Yasin” oxudu. Atam sakitləşdi.

Son nəfəs öləndən yarım saat sonra verilir. Artıq ölmüş bir insan dərindən “Ahhhhhh” çəkir sanki. Ağciyəri boşalır.

O zamana qədər ağlamamışdım. O sırada ağladım.

Atama bir dəfə ağladım, anama iki il…. İki il…

Keçən dəfə statusun altında bir dostum soruşdu, əcdadlarımızı niyə araşdırırıq deyə. Araşdırmayaq mənasında yəni, mənasız işdir kimi…

Mən isə xatırlanan insanların hələ də yaşadığını düşünürəm.

İnsan onu xatırlayan axırıncı insan öləndə ölür əslində.

Ata ölümünü internet məkanında ən yaxşı Fatih Altaylı anladıb. Onun da atası insultdan ölüb. Mənim atam kimi.

Komada olan atasına bir axşam gəlib “Ata, sən, gedə bilərsən, anama mən baxaram” deyib və o gecə atası ölüb.

Şənbə günüdür. Əylənməyə getmədən əvvəl ölənləriizi xatırlayıb, sonra gedin kef eləyin.

Ölənlə ölünməz!

Vasif İsmayıl

Gununsesi.info