Şübhəcil insanlar həyatda çox vaxt tək qalırlar… KÖŞƏ

İnsan həyatını ayaqda saxlayan ən böyük duyğulardan biri güvəndir. Güvən olmadan nə dostluq möhkəm olar, nə sevgi uzunömürlü olar, nə də ailə sağlam təməllər üzərində qurular. Ancaq elə insanlar var ki, onlar üçün güvənmək ən çətin hissdir. Onlar hər deyilən sözün arxasında başqa məna axtarır, hər davranışa şübhə ilə yanaşır, hər səmimiyyəti sual altına alırlar.

Belə insanlar əksər hallarda kənardan soyuq, məsafəli və ya həddindən artıq ehtiyatlı görünürlər. Halbuki onların iç dünyasında tamam başqa bir mübarizə gedir. Onlar inanmaq istəyirlər, amma inana bilmirlər. Güvənmək istəyirlər, amma keçmişdə yaşadıqları xəyal qırıqlıqları buna imkan vermir.

Şübhə bəzən insanı qoruyan bir mexanizmdir. Çünki həyat hər kəsə eyni münasibəti göstərmir. Aldadılan, xəyanət görən, etibarı sarsılan insanlar zamanla özlərinə görünməz bir qalxan qururlar. Onlar düşünürlər ki, hər kəsə inanmaq yeni bir ağrı yaşamaq deməkdir. Elə buna görə də hər sözü ölçüb-biçir, hər hadisəni fərqli tərəfdən analiz edir, heç nəyi olduğu kimi qəbul etmirlər.

Ancaq problem ondadır ki, şübhə müəyyən həddi keçəndə artıq insanı qorumaq əvəzinə onu tək qoymağa başlayır. Qarşı tərəfin hər davranışında gizli niyyət axtarmaq, hər gecikmiş cavabı maraqsızlıq kimi qəbul etmək, hər səssizliyi yalan hesab etmək münasibətləri yavaş-yavaş aşındırır. İnsan qarşısındakını deyil, öz beynində qurduğu ehtimalları dinləməyə başlayır.

Ən acısı isə odur ki, şübhə yalnız başqalarına yox, bəzən insanın özünə də yönəlir. “Bəlkə mən kifayət qədər yaxşı deyiləm?”, “Bəlkə məni sevmirlər?”, “Bəlkə yenə aldanacağam?” kimi suallar insanın daxilində bitməyən narahatlıq yaradır. Bu narahatlıq isə zaman keçdikcə həyatın bütün sahələrinə sirayət edir.

Əslində isə hər insan keçmişinin məhbusu olmamalıdır. Bir insanın etdiyi səhv bütün insanlara aid edilə bilməz. Bir dəfə qırılan etibar bütün münasibətlərin hökmü deyil. Hər yeni insan keçmişdə bizi incidən insanların davamı deyil.

Güvən kor-koranə inanmaq deyil. Güvən zamanla formalaşan, davranışlarla möhkəmlənən bir hissdir. Amma bu hissə heç vaxt şans verməmək də insanın özünü xoşbəxtlikdən məhrum etməsi deməkdir. Çünki sevgi də, dostluq da, ailə də müəyyən qədər risk tələb edir. Heç kim qarşısındakı insanın sabah nə edəcəyini yüz faiz bilə bilməz.

Şübhə ilə yaşamaq insanı təhlükələrdən qoruya bilər, amma eyni zamanda onu gözəl hisslərdən də uzaq salar. Daim divarlar arxasında yaşayan insan bəzən unudur ki, o divarlar təkcə pis insanları yox, yaxşı insanları da içəri buraxmır.

Həyat hər zaman ehtiyatlı olmağı öyrədir. Amma həyatın bizə öyrətdiyi başqa bir həqiqət də var: hər kəs eyni deyil. İnsan bəzən yenidən inanmağı bacarmalı, yenidən güvənməyə cəsarət etməlidir. Çünki şübhənin hökm sürdüyü yerdə sevgi nəfəs ala bilmir, etibar qurula bilmir, xoşbəxtlik isə qapını döysə belə, içəri girməyə yol tapa bilmir.

Bəzən insanın ən böyük cəsarəti kiməsə inanmaq deyil, öz qorxularını geridə qoyaraq yenidən güvənməyi bacarmaqdır. Çünki həqiqi rahatlıq hər kəsdən şübhələnməkdə yox, kimə və nə vaxt güvənəcəyini öyrənməkdədir.