Tarix tarixliyində qalır, heç kim onu silib...

Hər bir xalqın tarixini təhrif etmək onun milli identikliyinə sui-qəsd sayılır.

Çünki tarixi mübahisələndirilən və ya saxtalaşdırılan xalq ideoloji parçalanmaya məruz qalır. Bu, həm də müxtəlif toplumların milli dövlətçilik strukturunu formalaşdıran zaman tarixi-siyasi varislik ənənəsinə dayanması ilə bağlıdır. Yəni hər hansı xalqın tarixi mirasdan məhrum edilməsi onun dövlətçiliyini sarsırmaq cəhdidir. 

Azərbaycan müstəqillik əldə etdikdən sonra yalnız torpaqları özünün aborigen əhalisi ilə birlikdə hücuma və işğala məruz qalmadı. Eyni zamanda, Azərbaycanın tarixini “oğurlamağa” çalışdılar.

Azərbaycan xalqına həyata keçirilən soyqırımlar, etnik təmizləmələr, yaşayış məntəqələrinin tamamilə məhv edilməsi, toponimlərin dəyişdirilməsi məhz buna xidmət edirdi.

Yalnız erməni işğalçıları deyil, onlara dəstək verənlər də Azərbaycan xalqına sübut etmək istəyirdilər ki, “Sənin tarixin yoxdur. Ona görə də bu torpağın sahibi sən deyilsən”. Yalnız bu yolla işğalı rəsmiləşdirəcəklərinə ümid edirdilər. 

Ancaq tarix tarixliyində qalır. Heç kim onu silib yenidən öz istədiyi kimi yenidən yaza bilməz. Çünki tarix reallığın və həqiqətin üzərində qurulur. Onu danmaq, gizlətmək, əfsanələşdirib başqa səmtə yozmaq mümkün deyil. 

Azərbaycanın 44 günlük Vətən müharibəsini qələbə ilə başa vurmasında da, öz ərazilərini işğaldan azad etməsində, erməni separatizminə son qoyulmasında da bütün obyektiv səbəblərlə yanaşı, bir amil mühüm rol oynadı - Tarixi gerçəklik.

Bu reallıq Azərbaycan xalqının bu torpağın əsl sahibi, ona iddia edənlərin isə gəlmə olması ilə bağlı idi. Ona görə də bütün dünya Azərbaycan xalqının öz vətəninə sahib çıxmaq hüququnu tanıdı, bu torpağa yabançı və yağmaçı kimi gələnlər isə çıxıb getdi.

Çünki bu ərazilərdə Azərbaycan xalqının tarixi dövlətçilik ənənəsi var. Bu ənənəni ona siyasi miras qoyan tarixi şəxsiyyətləri olub. İndi Azərbaycanın qazandığı uğurlarla barışa bilməyənlər bu təməli sarsıtmaq üçün xalqın tarixi keçmişini mübahisə predmetinə çevirməyə çalışır.

Son vaxtlar sosial şəbəkələrdə, mediada Azərbaycan Səfəvilər Dövləti və Şah İsmayıl Xətainin siyasi fəaliyyəti, onun şəxsiyyəti haqqında həqiqətəuyğun olmayan, daha çox dedi-qodu, şaiyə xarakterli çıxışlar edənlər görəsən nəyə nail olmaq istəyirlər?

Əslində, 524 il bundan öncəni təftiş edib ara qatanların, öz düşüncəsinə uyğun fikir yürüdənlərin əksəriyyəti nə tarixçi deyil, nə də Səfəvişünas. Əgər bu bir missiyadırsa, hədəf məlumdur - Azərbaycan cəmiyyətində, ideoloji parçalanma yaratmaq, xalqın dövlətçilik tarixinə siyasi inamsızlıq formalaşdırmaq.

Halbuki Azərbaycan dövlətinin fəaliyyət prinsipi yüz illər öncə baş verən hadisələrin mülahizəsi üzərində qurulmuş mübahisələrə deyil, gələcəyə yönəlik praqmatik siyasətə əsaslanır.

Şah İsmayıl Xətainin siyasi, dini-ideoloji və ədəbi irsi Azərbaycan xalqının sərvətidir. Türk dilinin ilk dəfə dövlət dili statusuna qaldırıldığı, rəsmi yazışmalarda ana dilindən istifadə olunduğu Səfəvilər Azərbaycan tarixinin ən qüdrətli dövrlərindən biri sayılır.

Buna kölgə salmaq tarixi həqiqətdən imtina deməkdir. Qarşıdurma yaradanlar başa düşməlidirlər ki, “Gəncə fars şəhəridir”, “Nizami fars şairidir” deyənlərlə, İrəvandakı Göy Məscidin adını dəyişib “Fars Məscidi” qoyanlarla, Qarabağa “Artsax”, Kəlbəcərə “Karvaçar”, Füzuliyə “Varanda” adını yapışdıranlarla, qondarma Tiqranın “Böyük Ermənistan” xəritəsini yayanlarla işimiz hələ bitməyib. 

Müşfiq Abdulla 
“Cebheinfo.az”

Açar sözlər: tarix Səfəvilər

Problemlərinizi bizə yazın, şahidi olduğunuz hadisələri çəkib göndərin