Vicdanını qoruyan insan ən böyük insandır

İnsan həyatı boyu müxtəlif qərarlar verir, seçimlər edir və bu seçimlərin nəticələri ilə üzləşir. Bəzən doğru ilə yanlış arasında qalır, bəzən isə asan yolu seçərək həqiqətdən uzaqlaşır. Lakin insan hansı yolu seçməsindən asılı olmayaraq bir həqiqətdən qaça bilmir , vicdanın hökmündən.

Həyatda qanunlar var, məhkəmələr var, insanlar tərəfindən verilən hökmlər var. Amma bütün bu məhkəmələrdən daha güclü olan görünməz bir hakim mövcuddur. O hakim insanın daxilində yaşayır və hər əməli sakitcə izləyir. Bu hakim vicdandır.

Vicdan insanın ən sadiq şahididir. Heç kim görmədikdə belə doğru ilə yanlışı ayırd edən, səhvi xatırladan və insanı daxildən sorğu-suala çəkən məhz odur. İnsan başqalarını aldada bilər, lakin öz vicdanını aldatmaq mümkün deyil.

Bəzən insan uğur qazandığını düşünür, amma daxilində yaranan narahatlıq ona həqiqəti xatırladır. Çünki vicdan rahat deyilsə, heç bir nailiyyət xoşbəxtlik gətirmir. Xarici aləmdə qazanılan hər şey daxili rahatlıq olmadıqda mənasını itirir.

Vicdan əzabı səssizdir, lakin ən ağır cəzadır. O nə qışqırır, nə də görünür, amma insanın ruhuna toxunaraq onu düşünməyə məcbur edir. Gecələr yuxusuz qalmaq, özünlə üz-üzə gəlmək vicdanın verdiyi ən böyük hökmə çevrilir.

Vicdanını qoruyan insan isə həmişə güclü qalır. O, səhv edə bilər, amma səhvini qəbul etməyi bacarır. Çünki vicdan insanı yalnız mühakimə etmir, həm də doğru yola qaytarır və insanı mənəvi cəhətdən ucaldır.

Vicdanını itirən insan üçün isə sərhədlər yox olur. O, başqalarının haqqını tapdalaya, ədaləti unuda və mənəvi dəyərlərdən uzaqlaşa bilər. Lakin belə bir insan nə qədər güclü görünsə də, daxilində həmişə boşluq yaşayır.

İnsanın həyatda qarşılaşdığı ən böyük məhkəmə nə insanların qurduğu, nə də qanunların hökm etdiyi məhkəmədir. Ən böyük məhkəmə insanın öz qəlbində qurulan vicdan məhkəməsidir və bu məhkəmənin hökmündən heç kim qaça bilmir.